Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodziz 9 sierpnia 2022 r., sygn. akt I SA/Łd 391/22

Uzasadnienie

T.S., prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą T. (dalej także: skarżący) w dniu 10 maja 2021 r. złożył do Wojewódzkiego Urzędu Pracy w Łodzi (dalej jako: organ) wniosek o przyznanie świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych w kwocie 12 000 zł. Wniosek dotyczył dwóch pracowników na okres 3 miesięcy, od maja 2021.

Pismem z dnia 16 lipca 2021 r. organ, działając na podstawie art. 15gga ust. 1 i 2 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (tj. Dz. U. z 2020 r. poz. 372 z późn. zm., dalej także: ustawa Covid-19) odmówił zawarcia umowy o przyznanie świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że nie zostały spełnione warunki z ww. przepisu, pozwalające na przyznanie świadczenia. Ocenę spełnienia warunku organ dokonał na podstawie danych zawartych w rejestrze REGON w brzmieniu na dzień 30 marca 2021 r. i w oparciu o dane z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej ustalił, że przeważająca działalność gospodarcza przedsiębiorstwa skarżącego to działalność sklasyfikowana (PKD) kodem 73.20. Tego rodzaju działalność nie jest objęta pomocą branżową tarczy 9.0, zgodnie z art. 15 gga ustawy Covid-19, natomiast wskazana we wniosku klasyfikacja PKD 56.10A nie jest przeważająca.

W skardze na ww. akt skarżący zarzucił naruszenie art. 15gga ust. 1, 2, 9, 11 i 23 ustawy o Covid-19, poprzez:

1. a) błędne ich zastosowanie i przyjęcie, że ze skarżącym nie może zostać zawarta umowa o przyznanie świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy, podczas gdy skarżący spełnia warunki przyznania mu pomocy branżowej z tarczy 9.0, bowiem prowadził od 2017 r. przeważającą działalność o kodzie PKD 56.10.A,
2. b) błędną i zawężającą wykładnię art. 15gga ust. 2 ustawy o Covid-19 przez przyjęcie, iż wystarczające jest poczynienie ustaleń jedynie na podstawie informacji ujawnionych w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej, a z treści tego przepisu nie wynika nawet, aby ustalenie przeważającej działalności gospodarczej miało się ograniczać jedynie do prostego stwierdzenia, jaki jest kod PKD przeważającej działalności skarżącego zgodnie z rejestrem REGON, konieczne jest bowiem ustalenie, jaka działalność skarżącego była rzeczywiście przeważająca, a więc podjęta przez organ czynność pozostaje w sprzeczności z ratio legis ustawy o Covid-19 i przewidzianego w niej instrumentu pomocowego,
3. 2) błędne ustalenie przez organ stanu faktycznego w sprawie, bowiem oparł się on (wbrew przepisowi) jedynie na informacjach ujawnionych w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej, a nie ustalił, jaka jest rzeczywiście przeważająca działalność wykonywana skarżącego, czego zresztą dowodzą wpisy w rejestrze REGON.

Skarżący wniósł o:

1. 1. stwierdzenie bezskuteczności w całości stanowiska wyrażonego w zaskarżonym piśmie, a więc czynności z zakresu administracji publicznej w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej także: p.p.s.a.), jako niezgodnej z przepisami prawa oraz ustalenie istnienia obowiązku zawarcia umowy, o której mowa w art. 15gga ust. 11 ustawy o Covid-19 przez organ oraz wypłaty świadczenia na rzecz ochrony miejsc pracy na rzecz skarżącego,
2. 2. przeprowadzenie na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. dowodów uzupełniających z dokumentów: a) "Dane z wpisu w rejestrze REGON" na dzień 27 kwietnia 2021 r. dotyczące jednostki lokalnej skarżącego w Ł. przy ul. [...] (REGON: [...]) na okoliczność ustalenia przeważającej działalności skarżącego określonej w rejestrze REGON od 20 października 2017 r. - PKD 56.10.A Restauracje i inne stałe placówki gastronomiczne, a więc objętej pomocą branżową tarczy 9.0 zgodnie z art. 15gga ustawy, b) "Dane z wpisu w rejestrze REGON" na dzień 16 sierpnia 2021 r. dotyczące jednostki lokalnej skarżącego w Ł. przy ul. [...] (REGON: [...]) na okoliczność przeważającej działalności skreślonej z REGON jednostki lokalnej przed 20 października 2017 r., c) "Informacji o dokonanych zmianach" w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej w dniu 19 października 2017 r. na okoliczność wskazania przez skarżącego jako przeważającej działalności dodatkowego miejsca wykonywania działalności gospodarczej w Ł. przy ul. [...] - PKD 56.10.A Restauracje i inne stałe placówki gastronomiczne, d) zaświadczenia z dnia 17 sierpnia 2021 r. księgowego skarżącego na okoliczność prowadzenia przez skarżącego jako jego przeważającej działalności od października 2017 r. - PKD 56.10.A Restauracje i inne stałe placówki gastronomiczne, a więc objętej pomocą branżową tarczy 9.0 zgodnie z art. 15gga ustawy, co zdaniem skarżącego niezbędne jest do wyjaśnienia istotnych wątpliwości oraz nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie,
3. 3. zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie jako nienależącej do właściwości sądów administracyjnych bądź oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 8 grudnia 2021 r. o sygn. akt I SA/Łd 658/21 uchylił zaskarżony akt.

Sąd stwierdził, że zaskarżona odmowa zawarcia umowy o przyznanie świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy (pismo WUP z dnia 16 lipca 2021 r.) podlega sądowej kontroli, bowiem – wbrew stanowisku organu – mieści się w katalogu form poddanych tej kontroli (art. 3 § 2 p.p.s.a.), nie jest jednak czynnością – jak twierdził skarżący – lecz innym niż decyzja lub postanowienie aktem w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.

Sąd dokonał wykładni art. 15gga ustawy o Covid-19 i uznał, że akt organu był błędny, gdyż oparto się w nim bowiem na informacji ujawnionej w CEiDG, a nie na danych zawartych w rejestrze REGON – jak tego wymaga ustawa.

Jednocześnie Są stwierdził, że oceniając ponownie spełnienie warunku w zakresie oznaczenia prowadzonej działalności gospodarczej według Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD) 2007 organ dokona tego: 1) na podstawie danych zawartych w rejestrze REGON;

2) na dzień 30 września 2020 r. (zgodnie z treścią przepisu na dzień złożenia wniosku, a nie wg stanu na dzień odmowy, co przyznano zresztą w odpowiedzi na skargę). Oparcie zaskarżonej odmowy o informacje z CEiDG sprawia, że zaskarżony akt podlegał uchyleniu jako sprzeczny z prawem.

Dyrektor Wojewódzkiego Urzędu Pracy w Łodzi pismem z dnia 27 stycznia 2022 roku (znak: FGŚP.504.5394.2022.BOK/15gga) poinformował stronę o odmowie zawarcia umowy o przyznanie świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy.

Wskazał, że zgodnie z informacjami ujawnionymi w Bazie Internetowej Regon prowadzonej przez Główny Urząd Statystyczny, zarówno na dzień 30 marca 2021 roku jak i 30 września 2021 roku oraz nadal, T.S. prowadzi od 22.04.2014 r. główną działalność gospodarczą pod nazwą "T." (NIP: [...] REGON: [...]] z siedzibą w województwie [...], gmina [...], w miejscowości S., przy ul. [...], a także od 19.10.2017 r. jednostkę lokalną w Ł., przy ul. [...] (wcześniej pod adresem Ł., ul. [...]) T.S. prowadził na dzień 30 marca 2021 roku główną działalność gospodarczą pod nazwą "T.". Przeważająca główna działalność gospodarcza przedsiębiorstwa T. z siedziba w S. to działalność gospodarcza oznaczona według Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD] kodem 73.20.Z tj. Badanie rynku i opinii publicznej.

T.S. prowadził również na dzień 30 marca 2021 roku jednostkę lokalną pod nazwą "T." w Ł., przy ul. [...]. Przeważająca działalność gospodarcza jednostki lokalnej przedsiębiorstwa "T." to działalność gospodarcza oznaczona według Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD] kodem 56.10.A.

Wskazane we wniosku PKD 56.10.A należące do jednostki lokalnej prowadzonej wg danych z ewidencji REGON i CEiDG] w Ł., pod adresem ul. [...] (a nie jak wskazano we wniosku nr [...] złożonym dnia 10.05.2021 w Ł., ul. [...]] nie stanowi przeważającego PKD głównej działalności gospodarczej. T.S. prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą "T." o numerach NIP: [...] i REGON: [...] wskazał jako przeważającą działalność główną o numerze PKD 73.20.Z, który nie jest objęty pomocą w ramach tarczy branżowej 9.0, jest niezgodne z przepisami art. 15 gga ustawy COVID-19.

Strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższy akt. Zaskarżonemu pismu Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w Łodzi z dnia 27 stycznia 2022 roku (znak: FGŚP.504.5394.2022.BOK/15gga), informującemu o odmowie zawarcia urnowy o przyznanie świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy zarzuciła:

1. 1) naruszenie przepisów prawa materialnego, a to art. 15gga ust. 1, 2, 9, 11 i 23 ustawy COVID-19 poprzez:
2. a) błędne ich zastosowanie i przyjęcie, że ze Skarżącym nie może zostać zawarta umowa o przyznanie świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy, podczas gdy skarżący spełniał warunki przyznania mu pomocy branżowej z tarczy 9.0, bowiem prowadził od 2017 roku przeważającą działalność o kodzie PKD 56.10.A,
3. b) błędne ich zastosowanie i ocenę wniosku Skarżącego na dzień 30 marca 2021 roku, a nie na dzień 30 września 2020 roku,
4. c) błędną i zawężającą wykładnię art. 15gga ust. 2 wskazanej powyżej ustawy przez przyjęcie, iż wystarczające jest poczynienie ustaleń jedynie na podstawie informacji ujawnionych w rejestrze REGON, a z treści tego przepisu nie wynika nawet, aby ustalenie przeważającej działalności gospodarczej miało się ograniczać jedynie do prostego stwierdzenia, jaki jest kod PKD przeważającej działalności skarżącego zgodnie z rejestrem REGON, konieczne jest bowiem ustalenie, jaka działalność skarżącego była rzeczywiście przeważająca, a więc podjęta przez organ czynność pozostaje w sprzeczności z ratio legis ustawy o zwalczaniu COVID-19 i przewidzianego w niej instrumentu pomocowego,
5. 2) błędne ustalenie przez Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w Łodzi stanu faktycznego w sprawie, bowiem oparł się on (wbrew przepisowi) jedynie na informacji ujawnionej w rejestrze REGON, a nie ustalił, jaka jest rzeczywiście przeważająca działalność wykonywana Skarżącego, czego zresztą nawet dowodzą wpisy w rejestrze REGON w sposób odpowiedni odczytane.

Jednocześnie skarżący wniósł o:

1. 1. uchylenie w całości zaskarżonego aktu - pisma informującego Skarżącego o odmowie zawarcia umowy o przyznanie świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy, a więc innego niż decyzja lub postanowienie aktu w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. jako niezgodnego z przepisami prawa oraz uznanie przez Sąd istnienia obowiązku zawarcia umowy, o której mowa w art. 15gga ust. 11 powołanej ustawy przez Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w Łodzi oraz wypłaty świadczenia na rzecz ochrony miejsc pracy na rzecz skarżącego,
2. 2. przeprowadzenie na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. dowodów uzupełniających z dokumentów:
3. a) "Dane z wpisu w rejestrze REGON" na dzień 14 kwietnia 2022 roku dotyczące jednostki lokalnej Skarżącego w Ł. przy ul. [...] (REGON: [...]) na okoliczność ustalenia przeważającej działalności skarżącego określonej w rejestrze REGON od 20 października 2017 roku - PKD 56.10.A Restauracje i inne stałe placówki gastronomiczne, a więc objętej pomocą branżową tarczy 9.0 zgodnie z art. 15gga ustawy,
4. b) "Dane z wpisu w rejestrze REGON" na dzień 14 kwietnia 2021 roku dotyczące jednostki lokalnej Skarżącego w Ł. przy ul. [...] (REGON; [...]) na okoliczność przeważającej działalności skreślonej z REGON jednostki lokalnej przed 20 października 2017 roku - PKD 56.10.A
5. c) Dane z wpisu w rejestrze REGON" na dzień 14 kwietnia 2021 roku dotyczące jednostki lokalnej Skarżącego w W. przy ul. [...] (REGON: [...]) na okoliczność przeważającej działalności skreślonej z REGON jednostki lokalnej w okresie od grudnia 2014 roku do lipca 2015 roku, to w tym okresie skarżący prowadził działalność z zakresu PKD 73.20.Z Badanie rynku i opinii publicznej.
6. d) "Informacji o dokonanych zmianach" w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej w dniu 19 października 2017 roku na okoliczność wskazania przez skarżącego jako przeważającej działalności dodatkowego miejsca wykonywania działalności gospodarczej w Ł. przy ul. [...] - PKD 56.10.A Restauracje i inne stałe placówki gastronomiczne,
7. e) zaświadczenia z dnia 17 sierpnia 2021 roku księgowego Skarżącego na okoliczność prowadzenia przez Skarżącego jako jego przeważającej działalności od października 2017 roku - PKD 56.10.A Restauracje i inne stałe placówki gastronomiczne, a więc objętej pomocą branżową tarczy 9.0 zgodnie z art. 15Gga ustawy, co zdaniem skarżącego niezbędne jest do wyjaśnienia istotnych wątpliwości oraz nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie,
8. 3. zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych - na podstawie art. 200 p.p.s.a.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Pełnomocnik skarżącego na rozprawie zdalnej w dniu 9 sierpnia 2022 r. cofnął zawarty w skardze wniosek dowodowy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje

Skarga zasługiwała na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności należy wskazać, że sprawa odmowy zawarcia umowy o przyznanie świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy była już rozpoznawana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, który wyrokiem z dnia 8 grudnia 2021 r. o sygn. akt I SA/Łd 658/21 uchylił akt Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w Łodzi polegający na odmowie dofinansowania wynagrodzenia 2 pracowników na okres 3 miesięcy od maja 2021 roku ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych w kwocie: 12.000,00 zł. Tutejszy Sąd w powyższym orzeczeniu dokonał wykładni art. 15gga ustawy COVID-19 wskazując, że organ nieprawidłowo przyjął, że "zgodnie z aktualnymi informacjami ujawnionymi w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej RP przeważająca działalność gospodarcza przedsiębiorstwa T. to działalność gospodarcza oznaczona według Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD) kodem 73.20.Z, tj. Badania rynku i opinii publicznej.

Wskazane we wniosku PKD 56.10.A nie stanowi przeważającego PKD działalności, zaś 73.20.Z nie jest objęte pomocą branżową tarczy 9.0 zgodnie z art. 15gga". Stwierdzeniu temu przeczy przedłożona przez skarżącego (i aktualna również na dzień orzekania przez Sąd) informacja GUS, która zgodnie z art. 43 ust. 2 ustawy z dnia 29 czerwca 1995 r. o statystyce publicznej (Dz. U. z 2020 r. poz. 443) jest równoznaczna z potwierdzeniem dokonania wpisu tych informacji w rejestrze REGON. Wynika z niej, że przeważająca działalność skarżącego wg PKD (adres siedziby jednostki Ł. ul. [...] i Ł. ul. [...]) to "restauracje i inne stałe placówki gastronomiczne" - kod PKD 5610A. Działalność o tym kodzie jest objęta pomocą na podstawie art. 15gg ustawy. Tutejszy Sąd uznał więc, że akt organu był błędny, gdyż oparto się w nim bowiem na informacji ujawnionej w CEiDG, a nie na danych zawartych w rejestrze REGON – jak tego wymaga ustawa.

Jednocześnie Sąd zalecił, że ponownie oceniając spełnienie warunku w zakresie oznaczenia prowadzonej działalności gospodarczej według Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD) 2007 organ dokona tego: 1) na podstawie danych zawartych w rejestrze REGON;

2) na dzień 30 września 2020 r. (zgodnie z treścią przepisu na dzień złożenia wniosku, a nie wg stanu na dzień odmowy, co przyznano zresztą w odpowiedzi na skargę). Sąd uznał, że oparcie zaskarżonej odmowy o informacje z CEiDG sprawia, że zaskarżony akt podlegał uchyleniu jako sprzeczny z prawem.

Sąd podkreśla, że wyrok z dnia 8 grudnia 2021 r. o sygn. akt I SA/Łd 658/21 jest prawomocny. W myśl art. 170 ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329 z późn. zm., dalej także: p.p.s.a.) orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Stosownie do art. 171 p.p.s.a. wyrok prawomocny ma powagę rzeczy osądzonej tylko co do tego, co w związku ze skargą stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia. Związanie prawomocnym wyrokiem sądu oznacza, że przesądzona we wcześniejszym wyroku kwestia o charakterze prejudycjalnym nie może już być w ogóle badana w postępowaniu późniejszym. Inne sądy i inne organy państwowe muszą więc brać pod uwagę nie tylko fakt istnienia, ale i treść prawomocnego orzeczenia sądu administracyjnego, co implikuje w sposób bezwzględny wzięcie tego pod uwagę w wydawanych przez nie rozstrzygnięciach.

Podmioty te muszą przyjmować, że dana kwestia prawna kształtuje się tak, jak stwierdzono w prawomocnym orzeczeniu. W kolejnym postępowaniu, w którym pojawia się dana kwestia, nie może być ona już ponownie badana (por. J. Kunicki, Glosa do postanowienia SN z 21 października 1999 r., I CKN 169/98, OSP 2001, z. 4, poz. 63). Gwarantuje to zachowanie spójności i logiki działania organów państwowych, zapobiegając funkcjonowaniu w obrocie prawnym rozstrzygnięć nie do pogodzenia w całym systemie sprawowania władzy (por. wyroki NSA: z 19 maja 1999 r., IV SA 2543/98; z 9 czerwca 2006 r., I OSK 1268/05).

Powaga rzeczy osadzonej obejmuje sentencję orzeczenia. Biorąc jednak pod uwagę fakt, że istota sądowej kontroli wyraża się w ocenie prawnej, wyrażonej w orzeczeniu sądu administracyjnego, ta zaś jest zawarta w jego uzasadnieniu, trzeba przyjąć, że powagą rzeczy osądzonej są objęte również motywy wyroku, a jej kryterium jest przedmiot rozstrzygnięcia (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2010, s. 394-395 oraz B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2009, s. 454).

Z kolei zgodnie z treścią art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Dotyczy to oceny prawnej i wskazań zawartych w uzasadnieniu prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 2 czerwca 2021 r., sygn. akt III SA/Łd 347/21, którym organy administracji, a następnie sąd rozpoznający niniejszą skargę miał obowiązek się podporządkować.

Jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 25 marca 2014 r., sygn. akt II GSK 55/13, obowiązek ten może być wyłączony tylko w przypadku istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego, a także po wzruszeniu wyroku. Ocena prawna może dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, prawidłowości korzystania z uznania administracyjnego, jak i kwestii zastosowania określonego przepisu prawa, jako podstawy do wydania decyzji. W pojęciu "ocena prawna" mieści się przede wszystkim wykładnia przepisów prawa materialnego i prawa procesowego. Ocena prawna dotyczy dotychczasowego postępowania w sprawie, zaś "wskazania" określają sposób postępowania organów w przyszłości i wynikają z uzasadnienia wyroku. Wskazania stanowią więc konsekwencję oceny prawnej, zwłaszcza oceny przebiegu postępowania przed organami administracyjnymi i rezultatu tego postępowania w postaci materiału procesowego zebranego w sprawie. Ich celem jest zapobieżenie w przyszłości błędom, stwierdzonym przez sąd administracyjny w trakcie kontroli zaskarżonego orzeczenia.

Przepis art. 153 p.p.s.a. ma charakter bezwzględnie obowiązujący, wobec czego ani organ administracji publicznej, ani sąd administracyjny orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie może pominąć oceny prawnej wyrażonej wcześniej w orzeczeniu, gdyż ocena ta wiąże go w sprawie. Uregulowanie zawarte w art. 153 p.p.s.a. oznacza, że orzeczenie sądu administracyjnego wywiera skutki wykraczające poza zakres postępowania sądowoadministracyjnego, bo jego oddziaływaniem objęte jest także przyszłe postępowanie administracyjne w danej sprawie. Związanie samego sądu administracyjnego, w rozumieniu art. 153 p.p.s.a. oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych, które są sprzeczne z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się organu administracji publicznej do wskazań w zakresie dalszego postępowania (por. wyroki NSA: z 21 marca 2014 r., I GSK 534/12; z 15 stycznia 2014 r., II GSK 1762/12).

W konsekwencji takiej regulacji prawnej Sąd, rozpoznający skargę wniesioną w niniejszej sprawie, nie ma całkowitej swobody przy wydawaniu orzeczenia. Jest związany oceną prawną i wytycznymi zawartymi w prawomocnym wyroku z dnia 8 grudnia 2021 r. o sygn. akt I SA/Łd 658/21, które wyznaczyły kierunek postępowania w niniejszej sprawie.

W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie organ administracji nieprawidłowo wykonał wskazania zawarte w prawomocnym wyroku z dnia 8 grudnia 2021 r. o sygn. akt I SA/Łd 658/21.

Sąd za wyżej wskazanym orzeczeniem stwierdza, że obowiązkiem organu jest zestawienie danych zawartych we wniosku o przyznanie świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy i danych zawartych w rejestrze REGON (w brzmieniu na określony dzień). Wynika to wprost z art. 15gga ustawy o Covid. Zgodnie z jego treścią (wg stanu na dzień złożenia wniosku przez skarżącego), przedsiębiorca w rozumieniu art. 4 ust. 1 lub 2 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców, który na dzień 30 września 2020 r. prowadził działalność gospodarczą, oznaczoną według Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD) 2007, jako rodzaj przeważającej działalności, kodami 47.71.Z, 47.72.Z, 47.81.Z, 47.82.Z, 47.89.Z, 49.39.Z, 56.10.A, 56.10.B, 56.21.Z, 56.29.Z, 56.30.Z, 59.11.Z, 59.12.Z, 59.13.Z, 59.20.Z, 59.14.Z, 74.20.Z, 77.21.Z, 79.90.A, 82.30.Z, 85.51.Z, 85.52.Z, 85.53.Z, 85.59.A, 85.59.B, 86.10.Z w zakresie działalności leczniczej polegającej na udzielaniu świadczeń w ramach lecznictwa uzdrowiskowego, o którym mowa w art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1662), lub realizowanej w trybie stacjonarnym rehabilitacji leczniczej, 86.90.A, 86.90.D, 90.01.Z, 90.02.Z, 90.04.Z, 91.02.Z, 93.11.Z, 93.13.Z, 93.19.Z, 93.21.Z, 93.29.A, 93.29.B, 93.29.Z, 96.01.Z, 96.04.Z, i którego przychód z tej działalności w rozumieniu przepisów podatkowych uzyskany w jednym z trzech miesięcy poprzedzających miesiąc złożenia wniosku był niższy w następstwie wystąpienia COVID-19 co najmniej o 40% w stosunku do przychodu uzyskanego w miesiącu poprzednim lub w analogicznym miesiącu roku poprzedniego, może zwrócić się z wnioskiem o przyznanie świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych na dofinansowanie wynagrodzenia pracowników w rozumieniu art. 15g ust.

4. (ust. 1). Oceny spełnienia warunku, o którym mowa w ust. 1, w zakresie oznaczenia prowadzonej działalności gospodarczej według Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD) 2007 dokonuje się na podstawie danych zawartych w rejestrze REGON w brzmieniu na dzień 30 września 2020 r. (ust. 2).

Jednakże Dyrektor Wojewódzkiego Urzędu Pracy w Łodzi zaskarżonym pismem z dnia 27 stycznia 2022 roku ponownie odmówił zawarcia ze skarżącym umowy o przyznanie świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy i wskazał, że: 1) skarżący na dzień 30 marca 2021 roku prowadził "przeważającą główną działalność gospodarczą" oznaczoną według Polskiej Klasyfikacji Działalności kodem 73.20.Z, tj. Badanie rynku i opinii publicznej, 2) skarżący prowadził również na dzień 30 marca 2021 roku jednostkę lokalną w Ł. przy ul. [...] o przeważającej działalności gospodarczej oznaczonej według PKD kodem 56.10.A, tj. Restauracje i inne stałe placówki gastronomiczne, 3) jednakże wskazane przez Skarżącego we wniosku PKD 56.10.A należące do jednostki lokalnej nie stanowi przeważającego PKD głównej działalności gospodarczej skarżącego, 4) kod PKD 73.20.Z nie jest objęty pomocą w ramach tarczy branżowej 9.0.

Zgodnie bowiem z danym przedstawionymi przez skarżącego ("Dane z wpisu w rejestrze REGON" na dzień 14 kwietnia 2022 roku dotyczącymi m.in. jednostki lokalnej skarżącego w Ł. przy ul. [...] (REGON: [...]) i "Informacja o dokonanych zmianach" w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej w dniu 19 października 2017 roku), prowadzi on od 2017 roku w Ł. działalność gospodarcza gastronomiczna i jest to przeważająca działalność skarżącego, określona w rejestrze REGON od 20 października 2017 roku - PKD 56.10.A, tj. Restaurację i inne stałe placówki gastronomiczne, a więc objęta pomocą branżową tarczy 9.0 zgodnie z art. 15gga ustawy o Covid-19. Taką przeważającą działalność gospodarczą prowadził skarżący także wcześniej w Ł. przy ul. [...] przed 20 października 2017 roku. Natomiast znacznie wcześniej - w okresie od grudnia 2014 roku do lipca 2015 roku skarżący prowadził działalność z zakresu PKP 73.20.Z, tj. Badanie rynku i opinii publicznej w W. przy ul. [...].

Zdaniem Sądu organ nie wziął również pod uwagę, że z przedstawionych przez skarżącego dokumentów wynika, że skarżący prowadzi przede wszystkim działalność gastronomiczną i z niej uzyskuje przeważające dochody (praktycznie 100%). Polega ona na obsłudze trzech stołówek szkolnych na terenie Ł. (przygotowanie i dostarczanie obiadów), a więc oczywiste jest to, że nie mógł tej działalności po wybuchu pandemii prowadzić na terenie zwłaszcza szkół. Skarżący także mieszka w Ł., a nie na terenie województwa [...].

Zwrócić należy uwagę, że w wyroku z dnia 19 października 2021 roku o sygn. akt I SA/Rz 632/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie odnosząc się do jednostki lokalnej kościelnej osoby prawnej wskazał, że "(...) wybranie przez skarżącą tej formuły prowadzenia działalności gospodarczej, która oparta Jest o realizowanie wchodzących w Jej zakres czynności, za pośrednictwem powołanego do tego zakładu (Jednostki), co znajduje oparcie w przepisach prawa, nie może prowadzić do jej wykluczenia z możliwości uzyskania wsparcia, skierowanego do podmiotów zatrudniających pracowników w branżach, dotkniętych ograniczeniami wynikającymi ze zwalczania skutków pandemii. Tego rodzaju formy pomocy regulują przepisy ustawy z 2 marca 2020 r, dlatego też, dokonując ich wykładni, należ mieć na względzie, oprócz reguł wykładni gramatycznej, także rezultaty funkcjonalnej wykładni jej przepisów. Te zaś dają priorytet celom udzielania pomocy, obejmującym udzielanie wsparcia, pozwalającego między innymi na zachowanie miejsc pracy, poprzez przyznanie dofinansowania kosztów zatrudnienia.

W rozpatrywanym przypadku skarżąca bez wątpienia została dotknięta skutkami pandemii, gdyż ograniczenia prowadzenia działalności gospodarczej bezpośrednio wpłynęły na możliwości kontunuowania przez nią działalności. W tej wiec sytuacji, wykluczenie w stosunku do niej możliwości przyznania wsparcia, o którym mowa w ad. 15 gga ustawy z 2 marca 2020 r, w oparciu o czysto formalne kryteria, związane z brakiem posiadania statusu przedsiębiorcy przez Jej zakład, nie znajduje uzasadnienia’’. Podobne stanowisko zajął Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w wyroku z dnia 19 maja 2021 roku o sygn. Akt I SA/Bk 214/21 oraz Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w podobnej sprawie w wyroku z dnia 8 lipca 2021 roku o sygn. akt I SA/Sz 420/21.

Sąd zwraca uwagę, że art. 42 ust. 3 i 4 ustawy o statystyce publicznej z dnia 29 czerwca 1995 roku określa, iż wpisowi do rejestru podmiotów podlegają m.in. Wykonywana działalność, w tym rodzaj przeważającej działalności w odniesieniu do jednostek lokalnych, a taką jednostką jest zorganizowana całość (zakład, oddział, filia) położona w miejscu zidentyfikowanym odrębnym adresem, pod którym lub z którego prowadzona jest działalność co najmniej przez jedną osobę pracującą. Podkreślić należy, że takie jednostki lokalnej zresztą posiadają swój numer identyfikacyjny (art. 43 ustawy). Skarżący od 2017 roku posiada taką jednostkę lokalną, przez która prowadzi swoją przeważającą działalność gospodarczą – gastronomiczną. Rodzaj prowadzonej przez skarżącego przeważającej działalności (PKD 56.10.A. tj. Restauracje i inne stałe placówki gastronomiczne) potwierdza rejestru REGON.

W związku z powyższym Sąd doszedł do wniosku, że organ nieprawidłowo wykonał zalecenia zawarte w wyroku tutejszego Sądu z dnia 8 grudnia 2021 r. o sygn. akt I SA/Łd 658/21 i niesłusznie doszedł do wniosku, że skarżącemu należy odmówić zawarcia umowy o przyznanie świadczeń na rzecz ochrony pracy.

Ponownie rozpatrując sprawę organ administracji zastosuje się do rozważań zawartych w niniejszym uzasadnieniu oraz wskazań zawartych w uzasadnieniu prawomocnego wyroku z dnia 8 grudnia 2021 r. o sygn. akt I SA/Łd 658/21.

W tym stanie rzeczy orzeczono jak w sentencji (art. 146 § 1 p.p.s.a.).

O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. zw. z art. 14 § 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych – Dz. U. z 2018 r., poz. 265).

is