Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego Ł.-P. po rozpatrzeniu wniosku P. P. odmówił zwolnienia płatnika (ZUS w Ł.) z obowiązku pobrania zaliczek na podatek dochodowy od wypłaconej renty. W uzasadnieniu decyzji wskazano w szczególności, że strona nie wskazała okoliczności, które w świetle art. 22 § 2 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.) Ordynacja podatkowa uzasadniałyby zwolnienie płatnika z obowiązku pobrania zaliczek na podatek dochodowy od wypłaconej w 2004 r. renty.
Od powyższej decyzji podatnik wniósł odwołanie.
Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. po rozpatrzeniu odwołania strony decyzją z dnia [...] na podstawie art. 233 § 1 pkt 3 ustawy Ordynacja podatkowa umorzył postępowanie odwoławcze. Organ odwoławczy podkreślił, że zwolnienie płatnika z poboru podatków nie dotyczy zobowiązań podatkowych, co do których termin płatności już upłynął. Zakład Ubezpieczeń Społecznych jako płatnik pobrał już zaliczki na podatek dochodowy od świadczenia rentowego wypłacanego stronie w 2004 r. Wskutek tego zobowiązanie podatkowe już wygasło a tym samym postępowanie za 2004 r. stało się bezprzedmiotowe.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na powyższą decyzję P. P. wniósł o uchylenie wszystkich decyzji podatkowych wydanych przez organ II instancji w sprawie określonej w piśmie wszczynającym postępowanie z dnia 22 lipca 2004 r. Skarżący wniósł jednocześnie o nakazanie Dyrektorowi Izby Skarbowej w Ł. zachowania określonego w art. 304 § 2 k.p.k. czyli złożenia doniesienia o popełnionym przestępstwie oraz zasądzenie na jego rzecz kwoty 10.000 zł z tytułu odszkodowania za straty poniesione bezprawnym pobieraniem nienależnego podatku od świadczenia odszkodowawczego.
Skarżący podnosi, że w dniu 10 lutego 1997 r. jako pracownik Urzędu Skarbowego w Z. uległ wypadkowi w drodze do pracy. Sąd Wojewódzki w Łodzi wyrokiem o jednorazowe odszkodowanie przyznał mu z tego tytułu prawo do renty z powodu trwałej, częściowej niezdolności do pracy w związku z wypadkiem. Wypłacana renta ma charakter świadczenia odszkodowawczego w oparciu o przepisy prawa cywilnego. Po telefonicznym zgłoszeniu informacji o wypadku w drodze do pracy, służby pracownicze nie podjęły żadnych czynności nakazanych w ustawach. Czynności powypadkowe zostały podjęte dopiero po wyraźnym żądaniu skarżącego, a w złożonych przez pracodawcę dokumentach do organu rentowego poświadczono nieprawdę.
W kolejnych pismach skarżący wskazał na dowody uzasadniające zarzut karalnego zachowania jego pracodawcy.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zaskarżona decyzja podlega uchyleniu jakkolwiek z innych przyczyn, niż podnoszone przez stronę skarżącą.
Na wstępie należy podkreślić, że sąd administracyjny zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) nie jest związany granicami skargi i z urzędu bada naruszenie przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania. Jednakże sąd administracyjny musi działać w granicach danej sprawy co oznacza, że zakres jego kognicji jest wyznaczony przedmiotem rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonym akcie. Sąd w zakresie swej właściwości jest powołany do sprawowania kontroli działań administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych – Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) nie jest natomiast powołany do załatwiania spraw administracyjnych w zastępstwie tych organów. W rozpoznawanej sprawie jej zakres przedmiotowy wyznacza decyzja rozstrzygająca wniosek o zwolnienie płatnika z obowiązku pobrania zaliczek na podatek dochodowy za 2004 r. Z tych przyczyn, poza zakresem kontroli sądu administracyjnego muszą pozostawać zarzuty strony odnoszące się do postępowania pracodawcy w związku z wypadkiem w drodze do pracy czy żądanie przyznania odszkodowania za straty spowodowane pobieraniem podatku.
Decyzją z dnia [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego Ł.-P. odmówił zwolnienia płatnika z obowiązku pobrania zaliczek na podatek dochodowy za 2004 r. od wypłacanej renty. Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. rozpatrując w 2005 r. odwołanie podatnika od tej decyzji prawidłowo zauważył, że z upływem 2004 r. postępowanie w sprawie stało się bezprzedmiotowe. Jednakże konsekwencją bezprzedmiotowości postępowania powinno być uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania w sprawie. Tymczasem Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. nie dokonując merytorycznej oceny decyzji organu I instancji umorzył jedynie postępowanie odwoławcze na podstawie art. 233 § 1 pkt 3 ustawy Ordynacja podatkowa. Takie rozstrzygnięcie może być podjęte tylko w wypadku, gdy postępowanie odwoławcze z jakichkolwiek przyczyn stało się bezprzedmiotowe (np. wskutek cofnięcia odwołania). Organ II instancji nie wskazał przyczyn umorzenia postępowania odwoławczego i zaskarżona decyzja narusza przepis art. 233 § 1 pkt 3 ustawy Ordynacja podatkowa.
Z tych przyczyn, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c cyt. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało orzec jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 powołanej wyżej ustawy.