Uzasadnienie
I SA/Łd 394/10
Decyzjami z dnia [...] Prezydent Miasta Ł. ustalił K. M. wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości za lata 2004-2009. Decyzje te zostały doręczone stronie w dniu 9 lipca 2009 roku.
Pismem z dnia [...], K. M. złożył wyjaśnienie, iż jest w trakcie postępowania o podział spadku po zmarłej matce. Wskazał, iż z uwagi na fakt, że Sąd do tej pory nie wydał ostatecznego postanowienia o podziale masy spadkowej, podatnik nie ma wiedzy, w jakiej części dziedziczy. Podkreślił, iż uiszczenie przez niego podatku będzie możliwe dopiero wówczas gdy Sąd zakończy postępowanie działowe po matce.
W odpowiedzi na to pismo, Prezydent Miasta Ł., pismem z dnia [...] znak: [...] poinformował K. M., iż ustalił wysokość zobowiązania podatkowego na podstawie danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków Miejskiego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w Ł. oraz przepisów prawa podatkowego.
Pismem z dnia [...], K. M. złożył odwołanie od pisma Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...], w którym wskazał, iż Sąd do tej pory nie wydał postanowienia w przedmiocie podziału spadku po jego matce i wniósł o "anulowanie decyzji do czasu aktualnego postanowienia Sądu".
W odpowiedzi na to pismo, Prezydent Miasta Ł., pismem z dnia [...] znak: [...] ponownie poinformował K. M., iż ustalił wysokość zobowiązania podatkowego na podstawie danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków Miejskiego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w Ł. oraz przepisów prawa podatkowego. Jednocześnie organ podatkowy pierwszej instancji pouczył K. M. o przysługującym prawie do złożenia odwołania od decyzji ws. podatku od nieruchomości.
Odwołanie dotyczące sprawy [...] do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł., w dniu [...] złożył K. M..
Postanowieniem z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. stwierdziło niedopuszczalność ww. odwołania. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ wskazał, iż odwołanie przysługuje tylko od decyzji zgodnie z art. 220 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2005 roku, Nr 8, poz. 60 ze zm.). Odwołanie jest zatem niedopuszczalne, jeżeli decyzja nie weszła do obrotu prawnego albo gdy czynność organu administracji państwowej nie jest decyzją administracyjną, a stanowi np. czynność materialno-techniczną. Dalej organ zauważył, iż z treści pisma organu podatkowego pierwszej instancji znak: [...] z dnia [...] wynika, iż jest to informacja skierowana do K. M. w odpowiedzi na jego pismo z dnia [...]. Co prawda Prezydent Miasta Ł. zawarł w tym piśmie pouczenie o przysługującym stronie prawie do złożenia od niego odwołania, jednakże uczynił to w ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego nieprawidłowo. Nie można zaskarżyć bowiem odwołaniem pisma, które nie ma charakteru decyzji.
Na ww. postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. wniósł K. M.. W swoim środku zaskarżenia wskazał, iż postanowienie jest niezasadne albowiem żąda się od niego uiszczenia podatku od nieistniejącego domu. Podniósł również, iż Kolegium nie uwzględniło jego wniosku o przeprowadzenie wizji lokalnej.
W odpowiedzi na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko zawarte w postanowieniu, wnosząc o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Ł. zważył, co następuje:
Skarga nie jest zasadna.
Przedmiotem kontroli przez Sąd jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] stwierdzające niedopuszczalność odwołania K. M. od pisma Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...].
W ocenie Sądu rozstrzygnięcie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. jest prawidłowe i nie narusza prawa.
W pierwszej kolejności zauważyć wypada, iż stosownie do treści art. 220 § 1 Ordynacji podatkowej od decyzji organu podatkowego wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie tylko do jednej instancji. Z treści tego przepisu bezspornie wynika więc, iż odwołanie przysługuje jedynie od decyzji. Zatem podstawowym warunkiem dopuszczalności odwołania jest istnienie decyzji organu pierwszej instancji. Innymi słowy, dopóki - i to niezależnie z jakich przyczyn - nie zostanie wydana decyzja organu pierwszej instancji i nie wejdzie do obrotu prawnego, odwołanie nie jest dopuszczalne. Mamy bowiem w takiej sytuacji do czynienia z niedopuszczalnością odwołania z przyczyn przedmiotowych (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego OZ w Katowicach z dnia 22 marca 2001 roku, sygn. akt I SA/Ka 146/00, Lex nr 57802). W rozpoznawanej sprawie taka sytuacja procesowa miała miejsce i jedynym rozstrzygnięciem jakie winno w sprawie zapaść, to postanowienie organu drugiej instancji oparte na przepisie art. 228 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej.
Podkreślić należy, iż pismo Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...], skierowane do skarżącego, miało jedynie charakter, wyjaśniający, informacyjny i w żadnej mierze nie można go potraktować jako decyzji. W doktrynie bowiem i orzecznictwie przyjmuje się, iż decyzja administracyjna jest władczym i jednostronnym rozstrzygnięciem organu administracji o wiążących konsekwencjach obowiązującej normy prawa dla indywidualnie określonego podmiotu i konkretnej sprawy, podjętym przez ten organ w sferze stosunków zewnętrznych oraz wydanym w trybie i formie uregulowanej prawem procesowym(wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 września 1983 roku, sygn. akt SA/Wr 367/83, ONSA 1983, z.2, poz.75, s.183). W tym zakresie nie sposób uznać, że pismo z dnia [...] jest formą decyzji. Nie rozstrzyga ono wszak sprawy co do jej istoty w całości lub w części, jak również w żaden inny sposób nie kończy sprawy w danej instancji.
Co prawda nie jest wykluczone, że w niektórych sytuacjach pismo organu może zostać potraktowane jako decyzja, ale jedynie wówczas gdyby zawierało wszystkie niezbędne elementy decyzji określone w art. 210 § 1 Ordynacji podatkowej, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca. Przykładowo w piśmie Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...], brakuje takich podstawowych elementów decyzji jak powołania podstawy prawnej, rozstrzygnięcia czy też uzasadnienia faktycznego i prawnego. Wyklucza to w ocenie Sądu potraktowanie ww. pisma jako decyzji administracyjnej, co z kolei rodzi stwierdzenie, iż odwołanie od niego jest niedopuszczalne. Jednocześnie warto w tym miejscu wskazać, iż zawarte w piśmie pouczenie co do możliwości złożenia odwołania do Samorządowego Kolegium Odwoławczego nie odnosiło się – wbrew twierdzeniom organu odwoławczego - do tegoż pisma, a do decyzji w sprawie podatku od nieruchomości.
Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm), skargę oddalił jako niezasadną.
zk