Uzasadnienie
M. W., reprezentowana przez pełnomocnika wniosła skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. w sprawie określenia wysokości zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2012 w kwocie 659.530 zł oraz wysokości odsetek od nieuregulowanych w terminie płatności zaliczek od marca do grudnia 2012 roku.
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I WSA w Łodzi z 11 czerwca 2018 r. skarżąca została wezwana do uiszczenia wpisu od skargi w wysokości 6.583 zł.
W odpowiedzi skarżąca złożyła, na formularzu PPF wniosek o przyznanie prawa pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych.
W uzasadnieniu wniosku podniosła, że nie jest w stanie pokryć kosztów postępowania ponieważ suma jej dochodów i dochodów męża wynosi 3.000 zł.
Z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wynika, że skarżąca prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z mężem i synem. Zgodnie ze złożonym oświadczeniem skarżąca ani jej mąż nie posiadają nieruchomości, wartościowych przedmiotów ani oszczędności. Skarżąca oświadczyła, że organ podatkowy umorzył wobec niej postępowanie egzekucyjne z powodu bezskuteczności egzekucji.
Małżonkowie utrzymują się z dochodów z umów o pracę. Każde z małżonków otrzymuje wynagrodzenie w wysokości 2.100 zł brutto.
W odpowiedzi na wezwanie do uzupełnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy skarżąca złożyła: 1) wyciąg ze swojego rachunku bankowego prowadzonego przez A. Bank, z którego wynika, że saldo na koniec lipca 2018 r. wyniosło 553,96 zł, natomiast na koniec sierpnia 2018 r. wyniosło 270,39 zł, 2) wyciągi z rachunków bankowych męża prowadzonych przez B. Bank oraz C. Bank z których wynika, że salda końcowe były ujemne i na koniec lipca 2018 r. wynosiły -177,04 zł, na dzień 23 sierpnia 2018 r. – 2118 zł oraz -3,31 zł, 3) oświadczenie wraz z wypisem z księgi wieczystej, zgodnie z którym nieruchomość wskazana w skardze i wniosku o przyznanie prawa pomocy jako miejsce zamieszkania, stanowi własność siostry matki wnioskodawczyni i skarżąca mieszka w niej na podstawie umowy użyczenia, 4) zeznanie o wysokości osiągniętego dochodu w roku podatkowym 2017 (PIT-36L), z którego wynika, że skarżąca nie osiągnęła żadnego przychodu z prowadzonej działalności gospodarczej, poniosła jedynie koszty w wysokości 14.759,52 zł, 5) oświadczenie zgodnie z którym z dniem 31 lipca 2017 r. skarżąca zakończyła działalność gospodarczą, a od 1 lipca 2018 r. została zatrudniona w Spółce z o.o.
A., 6) informację o dochodach oraz pobranych zaliczkach na podatek dochodowy w roku 2017 (PIT-11), z której wynika, że mąż skarżącej uzyskał dochód w wysokości 26.015 zł, 7) oświadczenie, zgodnie z którym mąż skarżącej jest aktualnie jedynym wspólnikiem w Spółce z o.o. B., w której jest zatrudniony.
Referendarz sądowy zważył, co następuje
Wniosek zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) – dalej "P.p.s.a." prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania.
Prawo pomocy obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 244 § 1 P.p.s.a.).
W myśl art. 245 § 1 P.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym.
W rozpoznawanej sprawie skarżący wystąpił o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych, czyli o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym.
Stosownie do treści art. 246 § 1 pkt 1 i 2 P.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, a w zakresie częściowym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
W ocenie referendarza skarżąca wykazała, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Ze złożonych oświadczeń i dokumentów wynika, że dochody małżonków wynoszą 4.200 zł brutto, tj. są wyraźnie niższe od kwoty wpisu od skargi w rozpoznawanej sprawie. Według oświadczenia skarżącej małżonkowie utrzymują się z dochodów z wynagrodzenia za pracę. Mąż skarżącej jest wyłącznym wspólnikiem w spółce z o.o., w której jest zatrudniony. Małżonkowie mają na utrzymaniu małoletniego syna. Nie posiadają żadnego majątku ani oszczędności. Rodzina mieszka w domu należącym do siostry matki skarżącej, na podstawie umowy użyczenia. Skarżąca nie wykazała we wniosku żadnych wydatków na utrzymanie, jednakże biorąc pod uwagę, że trzyosobowa rodzina utrzymuje się z dochodów w wysokości 3.000 zł netto, referendarz przyjął, że dochody te nie pozwalają skarżącej na poniesienie kosztów sądowych.
Uwzględniając wniosek referendarz wziął również pod uwagę, że przed tutejszym sądem zawisło łącznie pięć spraw ze skarg wnioskodawczyni. Oprócz rozpoznawanej sprawy stron wniosła skargi w sprawach o sygn. akt I SA/Łd 492/18, I SA/Łd 493/18, I SA/Łd 504/18, I SA/Łd 554/18. Łączna kwota wpisów od skarg we wszystkich sprawach wynosi 21.560 zł.
Wobec powyższego na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 i art. 258 § 2 pkt 7 P.p.s.a., orzeczono jak w postanowieniu.
AKE.