Uzasadnienie
A. G. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] roku w przedmiocie określenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi.
W nadesłanym następnie wniosku o przyznanie prawa pomocy, złożonym na wezwanie Przewodniczącego Wydziału na urzędowym formularzu (PPF), skarżący podał, że prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie z żoną A., dwoma studiującymi synami: 25-letnim S. i 20-letnim J., oraz niepełnosprawną (I grupa inwalidzka) 22-letnią córką S.. Jedyny majątek rodziny stanowi dom o pow. 100 m2 i nieruchomość rolna o pow. ok. 7 ha (o wartości ok. 100.000 zł). Na dochód rodziny składają się następujące kwoty: wynagrodzenie skarżącego w wysokości 1.700 zł, renta niepełnosprawnej córki w wysokości 600 zł oraz zasiłek żony skarżącego z tytułu opieki nad niepełnosprawną córką. Rodzina ponosi przy tym wydatki na opłaty za media w wysokości 900 zł (za dwa miesiące), koszty leczenia córki w kwocie 1.100 zł, koszty opłat za akademik w wysokości 640 zł miesięcznie, koszty zakupu węgla (6.000 zł rocznie). W uzasadnieniu wniosku skarżący zakwestionował trafność zaskarżonego rozstrzygnięcia.
Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym zważył, co następuje
Wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy jest zasadny.
Instytucja prawa pomocy w postępowaniu sądowoadministracyjnym została uregulowana w Rozdziale 3 Działu V ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej jako: "p.p.s.a.". Stosownie do postanowień art. 243 § 1 tej ustawy, prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Prawo pomocy obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 244 § 1 p.p.s.a.). W myśl art. 245 § 1 p.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym.
W niniejszej sprawie skarżący wystąpił o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych, czyli o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym. Zgodnie z art. 245 § 3 p.p.s.a., prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego.
Z kolei stosownie do treści art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Podkreślić przy tym należy, że wykazanie powyższych okoliczności powinno nastąpić poprzez złożenie na urzędowym formularzu stosownego oświadczenia obejmującego dokładne dane o stanie rodzinnym i majątkowym. Od referendarza sądowego zależy uznanie oświadczenia za wystarczające dla przyznania prawa pomocy we wskazanym zakresie.
Ze złożonego wniosku o przyznanie prawa pomocy, oświadczenia o stanie rodzinnym i majątkowym wynika, że skarżący prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie z żoną A., dwoma studiującymi synami: 25-letnim S. i 20-letnim J. oraz niepełnosprawną (I grupa inwalidzka) 22-letnią córką S.. Jedyny majątek rodziny stanowi dom o pow. 100 m2 i nieruchomość rolna o pow.
ok. 7 ha (o wartości ok. 100.000 zł). Łączny dochód rodziny wynosi 2.820 zł (wynagrodzenie skarżącego w wysokości 1.700 zł, renta niepełnosprawnej córki w wysokości 600 zł oraz zasiłek żony skarżącego z tytułu opieki nad niepełnosprawną córką – wobec niewskazania we wniosku wysokości – uwzględniono kwotę 520 zł). Rodzina ponosi przy tym wydatki na opłaty za media w wysokości 900 zł (za dwa miesiące), koszty leczenia córki w kwocie 1.100 zł, koszty opłat za akademik w wysokości 640 zł miesięcznie, koszty zakupu węgla (6.000 zł rocznie). Miesięcznie wydatki te oscylują zatem wokół kwoty 2.690 zł.
Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, w tym zwłaszcza kwotę dochodu skarżącego i niezbędnych wydatków, referendarz sądowy uznał, że wniosek skarżącego zasługuje na uwzględnienie i przyznał mu prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Skarżący wykazał bowiem dostatecznie, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Spełnienie zaś tej przesłanki obligowało do przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie.
Z tych względów, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 245 § 3 oraz art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.
Ake.