Uzasadnienie
B.G., reprezentowana przez pełnomocnika w osobie adwokata, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] w przedmiocie uchylenia w całości decyzji organu I instancji określającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych od dochodu uzyskanego w 2010 roku i umorzenia postępowania w sprawie. W skardze został zawarty wniosek o przyznanie skarżącej prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych w całości.
W nadesłanym następnie, na wezwanie Przewodniczącego Wydziału I, urzędowym formularzu (PPF) skarżąca oświadczyła, że prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe. Uzyskuje dochód z tytułu wynagrodzenia za pracę w wysokości 1.600 zł brutto. Jej jedyny majątek stanowi mieszkanie o pow. 42,42 m2. Wskazała przy tym, że ponosi wydatki z tytułu opłat za mieszkanie i podstawowe media, w łącznej wysokości 723 zł. Ponadto korzysta z debetu przyznanego w ramach rachunku bankowego w A w wysokości 4.500 zł.
Uzasadniając wniosek skarżąca podkreśliła, że posiadane środki finansowe i bieżące dochody nie pozwalają jej na poniesienie kosztów sądowych w sprawie. Do wniosku załączyła zeznanie podatkowe za 2011 rok.
Z uwagi na fakt, że zawarte w powyższym wniosku oświadczenia okazały się niewystarczające do oceny rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych skarżącej, zarządzeniem z dnia 22 kwietnia 2013 roku wezwano pełnomocnika skarżącej do uzupełnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez nadesłanie wyciągów z posiadanych przez skarżącą rachunków bankowych z okresu ostatnich 3 miesięcy, przedstawienie odpisu (kserokopii) zeznania podatkowego za 2012 rok oraz złożenie wyjaśnień w kwestii wydatkowania kwoty 135.000 zł uzyskanej w 2010 roku ze sprzedaży lokalu mieszkalnego w Ł. przy ul. A - w terminie 7 dni, pod rygorem odmowy przyznania prawa pomocy.
W odpowiedzi na powyższe wezwanie pełnomocnik skarżącej w drodze pisma z dnia 14 maja 2013 roku nadesłał wymagane dokumenty dotyczące sytuacji majątkowej skarżącej.
Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym zważył, co następuje
Instytucja prawa pomocy w postępowaniu sądowoadministracyjnym uregulowana została w Rozdziale 3 Działu V ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej jako "p.p.s.a.".
Z treści przepisów art. 243 § 1, art. 244, art. 245, art. 246 § 1 oraz art. 252 tej ustawy wynika, iż osobie fizycznej może być przyznane na jej wniosek prawo pomocy w zakresie całkowitym, jeżeli wykaże, iż nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, a w zakresie częściowym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Wyjaśnić przy tym należy, iż prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie m.in. adwokata, radcy prawnego lub doradcy podatkowego. W zakresie częściowym obejmuje zaś zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie m.in. adwokata, radcy prawnego lub doradcy podatkowego (§ 2 i § 3 art. 245 powołanej ustawy).
Wykazanie powyższych okoliczności powinno nastąpić poprzez złożenie na urzędowym formularzu stosownego oświadczenia obejmującego dokładne dane o stanie rodzinnym i majątkowym. Od Referendarza sądowego zależy uznanie oświadczenia za wystarczające dla przyznania prawa pomocy we wskazanym zakresie.
Stosownie do powyższych przepisów, warunkiem przyznania stronie prawa pomocy jest wykazanie przez stronę, iż występują przesłanki uzasadniające jej udzielenie. W interesie strony skarżącej leży zatem przedstawienie wszelkich okoliczności, które wskazywałyby na fakt pozostawania w trudnej sytuacji materialnej.
Ze złożonego wniosku o przyznanie prawa pomocy, oświadczenia o stanie rodzinnym i majątkowym oraz nadesłanych dodatkowych dokumentów i informacji wynika, że skarżąca prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe. Uzyskuje dochód z tytułu wynagrodzenia za pracę w wysokości 1.600 zł brutto. Obciążenie tak kształtującego się budżetu skarżącej stanowią wydatki z tytułu opłat za mieszkanie i podstawowe media, w łącznej wysokości 723 zł. Jedyny przy tym majątek skarżącej stanowi mieszkanie o pow. 42,42 m2, bowiem kwotę uzyskaną z tytułu sprzedaży mieszkania objętego zaskarżoną decyzją w wysokości 135.000 zł skarżąca w całości przeznaczyła na wydatki mieszkaniowe w 2010 roku.
Jednocześnie analiza nadesłanych wyciągów z rachunku bankowego dowodzi, że skarżąca nie posiada środków na uiszczenie kosztów sądowych w niniejszej sprawie. Ponadto w 2012 roku skarżąca osiągnęła dochód jedynie w kwocie 9.907,35 zł.
W tej sytuacji, biorąc zwłaszcza pod uwagę możliwości płatnicze skarżącej wynikające z przedstawionej sytuacji majątkowej, Referendarz sądowy uznał, że wniosek skarżącej zasługuje na uwzględnienie i przyznał jej prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Skarżąca wykazała bowiem dostatecznie, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie. Spełnienie zaś tej przesłanki obligowało do przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 zw. z art. 245 § 3 oraz art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.
(MSi)