Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodziz 15 września 2026 r., sygn. akt I SA/Łd 425/26

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 25 maja 2026 r. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej utrzymał w mocy własne postanowienie z dnia 19 marca 2026 r. odmawiające K. K. wszczęcia postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej w zakresie podatku od towarów i usług.

W uzasadnieniu tego postanowienia Dyrektor przywołał art. 14b § 1 - § 3, art. 14c, art. 14h oraz art. 165a § 1, art. 169 § 1, art. 120, art. 121 § 1 ustawy z dnia 23 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j.: Dz.U.2026.622 z dnia 2026.05.11), zwanej o.p., oraz orzecznictwo sądów administracyjnych w zakresie tej regulacji prawnej, wskazując na obowiązek wnioskodawcy wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego oraz przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego.

Dyrektor wskazał, że we wniosku interpretacyjnym skarżąca wniosła o wydanie interpretacji indywidulanej przepisów prawa podatkowego w zakresie podatku od towarów i usług, podając m.in., że prowadzi działalność gospodarczą, której głównym przedmiotem jest sprzedaż z przewagą żywności, napojów i wyrobów tytoniowych. Przy współpracy z A sp. z.o.o. prowadzi sklep, w ramach umowy o współpracę zawartą z franczyzodawcą. Umowa ta reguluje wzajemne stosunki oraz prawa i obowiązki franczyzodawcy i franczyzobiorcy. Na podstawie tej umowy wnioskodawczyni jest uprawniona i zobowiązana do prowadzenia działalności handlowej w podnajętym od franczyzodawcy sklepie, z wykorzystaniem i zgodnie z przekazanymi jej zasadami składającymi się na know-how, a także w sposób zgodny z postanowieniami umowy oraz instrukcją i wytycznymi wydanymi przez franczyzodawcę. Nazwę jednostronnie narzucił franczyzodawca, który również sporządził całą umowę.

W jej ocenie, umowa ta nie jest umową franczyzy. Szeroki zakres obowiązków umownych nałożonych przez franczyzodawcę wskazuje, że w rzeczywistości nie działa ona na własny rachunek, nie prowadzi w sposób swobodny działalności gospodarczej, która jest prowadzona pod bardzo ścisłą kontrolą franczyzodawcy. Zauważyła, że była jedynie formalnym/pozornym właścicielem towarów z obowiązkiem ich sprzedaży w sklepie na warunkach ściśle określonych przez franczyzodawcę, przekazując na bieżąco cały dochód ze sprzedaży towarów, dbając o towary zgodnie z wymaganiami franczyzodawcy i bez możliwości swobodnego dysponowania tymi towarami. W jej ocenie – na skutek szeregu ograniczeń umownych w zakresie wykonywania władztwa nad towarem nabytym od franczyzodawcy – nie nabyła nigdy cywilnoprawnego prawa własności towarów.

W tym stanie faktycznym wnioskodawczyni zapytała, czy w świetle art. 5 ust. 1 oraz art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j.: Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.), zwanej ustawą o VAT, franczyzodawca przeniósł na wnioskodawczynię prawa do rozporządzania jak właściciel dostarczonymi do sklepu przez franczyzodawcę towarami, a zatem czy podatnikiem VAT z tytułu sprzedaży towarów dostarczonych do sklepu przez franczyzodawcę, która była prowadzona w sklepie przez wnioskodawcę, jest franczyzodawca oraz czy w przypadku uznania, że podatnikiem podatku VAT z tytułu sprzedaży towarów dostarczonych do sklepu przez franczyzodawcę, która była prowadzona w sklepie przez wnioskodawczynię nie jest ona, wnioskodawczyni ma prawo dokonać korekty deklaracji podatku VAT poprzez skorygowanie in minus podatku należnego i podatku naliczonego z tytułu odpowiednio dostaw i nabyć towarów.

W zajętym stanowisku wnioskodawczyni wskazała, że dostawy towaru opodatkowanej VAT może dokonać podmiot, który przenosi na inny podmiot prawo dysponowania towarem jak właściciel, samemu jednak to prawo wcześniej posiadając (nie można przenieść prawa do rozporządzenia towarem jak właściciel na inny podmiot, nie mając samemu wcześniej takiego prawa). Z uwagi na szeroki zakres ograniczeń umownych nałożonych przez franczyzodawcę na wnioskodawcę w zakresie swobodnego dysponowania (faktycznego władztwa nad nim) towarami znajdującymi się w sklepie – wnioskodawca z chwilą dostarczenia towarów do sklepu nie uzyskuje prawa do dysponowania tymi towarami jak właściciel. Władztwo faktyczne wnioskodawcy nad tymi towarami nie jest wykonywane w sposób samodzielny i niezależny od franczyzodawcy, a zatem charakterystyczny dla właściciela rzeczy. Skoro franczyzodawca w rzeczywistości pozbawił wnioskodawcę prawa do rozporządzenia jak właściciel dostarczonymi do sklepu towarami przez franczyzodawcę, to tym samym wnioskodawca nie może przenieść prawa do rozporządzania jak właściciel sprzedawanym towarem na dalszego nabywcę/klienta sklepu.

Wnioskodawczyni była w momencie sprzedaży jedynie formalnym właścicielem towarów. A zatem podatnikiem VAT z tytułu sprzedaży towarów dostarczonych do sklepu przez franczyzodawcę nie jest wnioskodawca. Wnioskodawca ma prawo dokonać korekty złożonych deklaracji VAT-u poprzez skorygowanie in minus podatku należnego i podatku naliczonego z tytułu odpowiednio dostaw i nabyć towarów od franczyzodawcy.

Dyrektor KIS, uznając brak podstaw do merytorycznego rozpoznania tego wniosku, podkreślił, że wszczęcie postepowania w sprawie wydania interpretacji przepisów prawa podatkowego jest możliwe wyłącznie na podstawie takiego wniosku, którego sposób sformułowania pozwala na wydanie merytorycznego rozstrzygnięcia realizującego funkcje przypisane interpretacji.

Zdaniem Dyrektora, ewentualne rozstrzygnięcie o skutkach podatkowych w tej sprawie musiałoby zostać poprzedzone kompleksową analizą prawną umowy franczyzowej – istotą wniosku nie jest wyjaśnienie wątpliwości dotyczących przepisów prawa podatkowego, ale potwierdzenie przez organ interpretacyjny, że w opisanym stanie faktycznym nie dochodzi do rzeczywistego rozporządzenia majątkiem i że mimo pozornego przeniesienia własności towaru na franczyzobiorcę – franczyzobiorcy nie przysługuje uprawnienie właściciela. Tym samym wniosek nie dotyczy oceny przez organ interpretacyjny prawidłowości wykładni przepisów prawa podatkowego, a zmierza do potwierdzenia, że wnioskodawca nie jest właścicielem towarów dostarczonych do sklepu, a własność towaru przysługuje w całości franczyzodawcy.

Ponadto Dyrektor podniósł, że z udzielonych na wezwanie odpowiedzi nie wynika jednoznacznie, czy wnioskodawczyni prowadzi działalność w swoim imieniu i na własną rzecz, czy w imieniu i na rzecz franczyzodawcy. Z jednej strony wnioskodawczyni wskazuje, że w rzeczywistości nie działa na własny rachunek, z drugiej zaś z danych na paragonie wynika, że sprzedaży dokonuje w ramach prowadzonej działalności. Powyższe informacje, zdaniem Dyrektora, są sprzeczne. Wobec tego nie jest on w stanie jednoznacznie stwierdzić, czy dokonuje ona sprzedaży towarów we własnym imieniu i na własną rzecz, czy w imieniu franczyzodawcy i kto powinien rozliczyć podatek VAT w związku z tą sprzedażą. Wymagałoby to przeprowadzenia postępowania dowodowego, co jest wykluczone w postępowaniu interpretacyjnym.

W skardze na to postanowienie K. K. zarzucił naruszenie przepisów:

1. 1) art. 14b § 1 i art. 14c o.p. poprzez bezpodstawne niewydanie interpretacji indywidualnej pomimo złożenia wniosku spełniającego wymogi art. 14b § 2 – 4 o.p. oraz braku wystąpienia okoliczności, które uzasadniałyby wydanie postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania;
2. 2) art. 165a § 1 w zw. z art. 14h o.p. poprzez bezpodstawną odmowę wszczęcia postępowania na skutek uznania, że:
3. a) informacje przedstawione w stanie faktycznym są niespójne i sprzeczne – podczas gdy stan faktyczny opisany przez wnioskodawcę nie jest sprzeczny, ani niespójny – we wniosku opisano wszystkie istotne dla dokonania oceny prawnej postanowienia umowy franczyzowej oraz przedstawiono opis faktycznych relacji miedzy wnioskodawcą a franczyzodawcą, co oznacza że Dyrektor miał wszystkie podstawy i informacje umożliwiające wydanie interpretacji (skarżący oczekuje jedynie dokonania oceny prawnej okoliczności faktycznych przedstawionych we wniosku i pismach uzupełniających wniosek oraz prawidłowości przedstawionego przez niego stanowiska, nie oczekuje, aby Dyrektor prowadził postępowanie dowodowe, gdyż wszystkie istotne okoliczności zostały przedstawione przez wnioskodawcę);
4. b) wnioskiem o wydanie interpretacji skarżąca zmierza do potwierdzenia stanu faktycznego (tzn. że nie jest właścicielem towarów sprzedawanych w sklepie) – podczas gdy skarżąca wnioskiem zmierza jedynie do uzyskania interpretacji przepisów prawa podatkowego, w szczególności art. 7 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, gdzie prawodawca posłużył się normatywnym określeniem "prawo do rozporządzania towarem jak właściciel", w świetle którego skarżąca nie jest pewna, czy obejmuje ono władztwo jakie ma on nad towarami sprzedawanymi w sklepie, a który to zakres władztwa został przez skarżącą dokładnie opisany we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej i w piśmie uzupełniającym wniosek.

Z uwagi na te zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor KIS wniósł o jej oddalenie, argumentując jak w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zgodnie z art. 119 pkt 3 oraz art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz.U. z 2026 r., poz. 143 z późn. zm.; dalej: p.p.s.a.), jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.

Stosownie do art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach owej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, nie będąc przy tym związany granicami skargi, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne.

Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art.145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Przy czym stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę sąd, co zasady, nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.).

Rozpoznając w tak zakreślonej kognicji skargę - Sąd stwierdził, że zasługuje ona na uwzględnienie, organ interpretacyjny bezpodstawnie odmówił wszczęcia postępowania o wydanie interpretacji podatkowej.

Istotą sporu, jaki zawisł przed Sądem w tej sprawie, jest ocena prawidłowości stanowiska organu interpretacyjnego, że strona skarżąca - pomimo wezwania - nie przedstawiła, w sposób jednoznaczny i spójny, jak to określa art. 14b § 3 o.p., opisu zaistniałego stanu faktycznego, na gruncie którego wystąpiła o wydanie dla niej indywidualnej interpretacji, oraz że aby rozstrzygnąć kwestię wykładni przepisów prawa organ interpretacyjny musiałby wyjaśnić fakty. Mając zaś na względzie konkretne, podjęte przez organ interpretacyjny czynności, zmierzające w jego ocenie do wyjaśnienia wynikających z tego opisu niejasności i rozbieżności, sądowa kontrola obejmować musi nie tylko ocenę samego wykonania przez skarżącą skierowanego do niej wezwania, ale również tego, czy sformułowane w ramach tych wezwań zapytania w istocie dotyczyły istotnych, z punktu widzenia prawnopodatkowej oceny stanowiska wnioskodawcy zagadnień, jak również czy nie wykraczały one poza ich dopuszczalny zakres, rozpatrywany z punktu widzenia potrzeb wydania interpretacji.

Podkreślenia przy tym wymaga to, że istotą interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego jest stwierdzenie, czy wnioskodawca prawidłowo postrzega jakie skutki prawne, na gruncie określonych przepisów prawa podatkowego, wywołuje przedstawiony przez niego stan faktyczny/zdarzenie przyszłe. Postępowanie w sprawie wydania interpretacji indywidualnej jest jednak postępowaniem szczególnym, do którego nie mają bezpośredniego zastosowania inne (poza wskazanymi w ustawie) przepisy o.p., w szczególności nie obejmuje ono postępowania dowodowego, które może być prowadzone w toku kontroli podatkowej, czy postępowania podatkowego lub czynności sprawdzających.

Tym samym organ wydający interpretację indywidualną nie może badać, w sensie merytorycznym, sprawy podatkowej, wynikającej z przytoczonego we wniosku opisu stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Postępowanie interpretacyjne może się zatem opierać wyłącznie na stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym (jego opisie) wyczerpująco przedstawionym przez wnioskodawcę i tylko w stosunku do tak określonego stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego wyrażana jest ocena prawna, tak przez samego podatnika, jak i przez organ.

Rację ma wprawdzie Dyrektor KIS, że przedstawiony we wniosku opis stanu faktycznego nie może mieć charakteru warunkowego i nie może budzić jakichkolwiek wątpliwości co do przedstawionej w nim postaci konstytuujących go zdarzeń i elementów faktycznych. Wyczerpująco przedstawiony stan faktyczny (zaistniały bądź przewidywany), to taki, na podstawie którego można w sposób pewny i nienasuwający żadnych uzasadnionych i istotnych wątpliwości, udzielić informacji w zakresie możliwości zastosowania prawa podatkowego w indywidualnej sprawie. J

Orzecznictwo sądowoadministracyjne podkreśla, że użyte w art. 14b § 3 o.p. "wyczerpująco" należy rozumieć jako przedstawienie danego zagadnienia na tyle szczegółowo, wszechstronnie, gruntownie i dokładnie, aby wnioskodawca mógł zająć stanowisko w stosunku do prezentowanego stanu rzeczy, zaś organ podatkowy na tej podstawie udzielić jednoznacznej odpowiedzi co do konkretnego zdarzenia przyszłego lub obecnego (por. wyrok NSA z dnia 15 grudnia 2016 r., I FSK 745/15). Ewentualne nieścisłości czy niejasności, istotne zarówno z punktu widzenia potrzeb zajęcia stanowiska przez samego wnioskodawcę, jak również ustosunkowania się do tego stanowiska przez organ interpretacyjny, powinny być wyjaśnione/uzupełnione w ramach instytucji uzupełnienia wniosku.

W takiej sytuacji, zgodnie z art. 14h o.p., w sprawach dotyczących interpretacji indywidualnej stosuje się odpowiednio, między innymi, przepis art. 165a o.p. Na mocy art. 165a § 1 tej ustawy, gdy żądanie wszczęcia postępowania (art. 165 o.p.) zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z jakichkolwiek innych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ podatkowy wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Analiza przesłanek odmowy wszczęcia postępowania, wskazanych w art. 165a § 1 o.p., w związku z przepisami tej ustawy regulującymi postępowanie w sprawie wydania interpretacji indywidualnej, prowadzi do wniosku, że w pojęciu "jakichkolwiek innych niż brak statusu zainteresowanego przyczyn braku możliwości wszczęcia postępowania" mieszczą się wszelkie zagadnienia (okoliczności), poza oczywiście brakiem po stronie wnioskodawcy statusu podmiotu zainteresowanego jej wydaniem, uniemożliwiające wydanie prawidłowej, w tym zawierającej niezbędne elementy przewidziane przez ustawodawcę dla tego rodzaju aktu administracyjnego, oraz spełniające funkcje przypisane tej instytucji, tj. interpretacji indywidualnej.

Organ interpretacyjny – jeśli by uznać zasadność powodów odmowy wszczęcia postepowania o wydanie interpretacji indywidualnej w niniejszej sprawie - miałby podstawy prawne do wydania takiego rozstrzygnięcia.

Niemniej jednak w trybie żądania uzupełnienia braków wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, który to wniosek nie spełnia prawem przewidzianych dla niego wymogów (w zakresie postaci opisu stanu faktycznego, bądź zdarzenia przyszłego, sprecyzowanych w art. 14b § 3 o.p.) organ podatkowy może żądać jedynie uzupełnienia wniosku o tego rodzaju jego elementy, bez których nie jest możliwa ocena, czy stanowisko wnioskodawcy, przedstawione we wniosku i wyrażona w nim ocena prawna są prawidłowe czy też błędne. Elementy te organ podatkowy powinien precyzyjnie wskazać w wezwaniu, wyjaśniając dlaczego ich brak uniemożliwia wydanie interpretacji indywidualnej. Interpretacja indywidualna ma bowiem na celu uzyskanie stanowiska organu podatkowego w zakresie rozumienia przepisów prawa podatkowego, na gruncie przedstawionego przez wnioskodawcę, a nie ustalanego przez organ podatkowy, stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego.

W judykaturze podkreślane jest, że procedura uzupełniania wskazanych wyżej braków wniosku nie może być wykorzystywana przez organ do unikania merytorycznej wypowiedzi w sprawie (por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 14 marca 2024 r., I SA/Wr 733/23). Wezwanie do uzupełnienia stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) opisanego we wniosku, organ wydający interpretację indywidualną zobowiązany jest ograniczyć do takich danych, które nie będą skutkowały przerzuceniem ciężaru wykładni przepisów prawa na wnioskodawcę, a jedyne pozwolą na uzyskanie informacji niezbędnych do oceny prawidłowości stanowiska podmiotu występującego o wydanie interpretacji. Organ nie może oczekiwać od wnioskodawcy przedstawienia własnych ocen występujących na tle przedstawionego przez niego we wniosku opisu stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego zagadnień, a w razie dokonania takich, winien je pomijać, a nie wykorzystywać do wykazywania pozornych sprzeczności w treści zawartego we wniosku opisu stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego.

Słusznie podnosi się w doktrynie i orzecznictwie, że instytucji uzupełniania wniosku, a ściślej samego wezwania przez organ interpretacyjny do jego uzupełnienia, nie należy interpretować rozszerzająco, bowiem taka wykładnia przepisów w tym zakresie stanowiłaby skuteczny środek dla organu interpretacyjnego, ograniczający merytoryczne rozpatrywanie wniosków. W efekcie oznaczałoby to ograniczenie prawa do zainicjowania postępowania o wydanie interpretacji i w konsekwencji wykluczenie merytorycznego rozpatrzenia wniosku.

Zważywszy na tę regulację prawną oraz poglądy judykatury i doktryny skonfrontowane z tym wnioskiem interpretacyjnym, Sąd stwierdza, że strona skarżąca nie wnosiła, jak błędnie przyjął organ interpretacyjny, o ocenę stosunku prawnego łączącego ją z franczyzodawcą (potwierdzenie stanu faktycznego w zakresie władztwa nad towarem i uprawnienia do dysponowania nim), lecz przedstawiła do oceny organu interpretacyjnego jasno zarysowaną kwestię prawną – uzyskania w opisanych we wniosku okolicznościach sposobu dysponowania towarem (władztwa ekonomicznego nad towarami przekazywanymi jej przez franczyzodawcę) oceny, czy ma miejsca dostawa towaru na rzecz klientów sklepu, a tym samym czy jest ona podatnikiem VAT. Zagadnienie to dotyczyło więc tego, czy franczyzodawca dokonał na jej rzecz dostawy towarów, która podlega opodatkowaniu podatkiem VAT. Dyrektor powinien ocenić, czy prawo do rozporządzania towarem jak właściciel przysługuje wnioskodawczyni czy franczyzodawcy, a więc potwierdzić wystąpienia opodatkowanej VAT dostawy towarów czy to po stronie skarżącej, czy po stronie franczyzodawcy.

Strona skarżąca wyraźnie podkreśliła w opisie stanu faktycznego we wniosku, że ustalenie, czy doszło między nią a franczyzodawcą do przeniesienia prawa do rozporządzania towarem sprzedawanym w sklepie jak właściciel nie jest elementem stanu faktycznego, ale jest elementem oceny prawnej, a konkretnie wykładni art. 7 ust. 1 ustawy o VAT. Strona nie pyta, czy prowadzi działalność we własnym interesie i na własną rzecz, ani też nie pyta, czy działa w imieniu franczyzodawcy, ale zmierza do ustalenia, czy opisane we wniosku jej władztwo nad towarem dostarczonym przez franczyzodawcę jest wystarczające do uznania, że dokonuje ona dostawy towarów na rzecz klientów sklepu. To, jak subiektywnie skarżąca postrzega charakter tego stosunku prawnego i warunki w jakich został ukształtowany, nie powinno zatem mieć znaczenia przy podejmowaniu przez organ interpretacyjny decyzji o sposobie rozstrzygnięcia.

Przedstawiony we wniosku opis praktyki łącznie z zapisami konkretnej umowy, w związku z którą podejmowane są - wbrew stanowisku organu interpretacyjnego - określone, szczegółowo opisane przez wnioskodawcę działania, łącznie stanowią wystarczająco dookreślony stan faktyczny, co do którego strona skarżąca zajęła stanowisko własne w zakresie jego konsekwencji prawnopodatkowych.

Wniosek strony o udzielenie interpretacji indywidualnej, z jakim mamy do czynienia na gruncie niniejszej sprawy, generalnie rzecz biorąc, zawiera zatem miarodajny opis stanu faktycznego, który odnosi się do konkretnych zdarzeń występujących na tle określonego stosunku prawnego, którego faktyczne aspekty, odnoszące się do realizacji przez strony umownego stosunku prawnego, wynikających z niego ich obowiązków, co do zasady, zostały dostatecznie przedstawione i właściwie sprecyzowane, z punktu widzenia potrzeb wydania interpretacji. Skarżąca szeroko i precyzyjnie przedstawiła na żądanie organu zapisy umowy łączącej ją z kontrahentem, na tle realizacji której miały miejsce określone zdarzenia opisane we wniosku. Ewentualna podnoszona przez organ interpretacyjny sprzeczność pomiędzy stanem faktycznym podanym we wniosku, a jego oceną zaprezentowaną przez wnioskodawcę we wniosku, mogła zatem doprowadzić do wydania negatywnej interpretacji indywidualnej, ale nie do odmowy wszczęcia postępowania w sprawie jej wydania.

Rozbieżność między stanowiskiem własnym strony, a treścią przedstawionego do oceny organu stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego, nie może być podstawą do uznania, że wystąpiły obiektywne przeszkody (sprzeczności) uniemożliwiające wydanie interpretacji indywidualnej. W przeciwnym razie rację bytu straciłaby negatywna interpretacja indywidualna, kwestionująca prawidłowość własnego stanowiska wnioskodawcy, odnośnie przedstawionego przez niego zagadnienia.

Zdaniem Sądu, nie można się zgodzić z organem interpretacyjnym, że przedstawiony we wniosku opis stanu faktycznego był niekompletny czy niespójny. Odnosi się on bowiem do konkretnej praktyki (zdarzeń) w działalności gospodarczej wnioskodawczyni, dokładnie zrelacjonowanej, a w uzupełnieniu poszerzonej o treść zapisów umownych, na tle których zdarzenia te wystąpiły. Opis ten generalnie rzecz biorąc był wystarczający dla potrzeb wydania żądanej interpretacji indywidualnej, przy uwzględnieniu treści zapisów umownych i okoliczności związanych z ich faktyczną realizacją, przytoczonych we wniosku. Jeżeli zaś organ widział potrzebę dopytania o dalsze szczegóły, czy też praktyczne aspekty realizacji umowy, to winien był odpowiednio (pod istotę zagadnienia interpretacyjnego) sformułować swoje wezwania w tym zakresie, kierując do strony precyzyjnie zredagowane pytanie, czy też pytania. W tej sprawie organ interpretacyjny zadał wprawdzie pytania w wezwaniu do uzupełnienia wniosku interpretacyjnego.

Lecz większość tych pytań albo dotyczyła okoliczności wskazanych we wniosku wprost, albo nie odnosiła się do elementów istotnych dla prawnopodatkowej oceny faktów (dostawy towarów) - sposobu postrzegania przez stronę skarżącą relacji z franczyzobiorcą i prawa własności towaru, stanowiących jedynie element stanu faktycznego, co w tej sprawie nie stanowiło źródła wątpliwości strony skarżącej. Potwierdzenie, że nie nabywa ona prawa do rozporządzenia towarem jak właściciel, a prawo to przysługuje w całości franczyzodawcy, w świetle art. 7 ust. 1 VAT, oznacza, że nie dokonywała ona dostawy towarów na rzecz klientów sklepu, ale faktycznie dokonywał jej franczyzodawca.

Tym samym strona skarżąca wyraźnie wskazuje, że kwestia ta może być dokonane tylko jako wynik wykładni art. 7 ust. 1 ustawy o VAT. W tym tkwiła istota jej wniosku interpretacyjnego i zagadnienia prawnego. W związku z tym nie sposób zdyskwalifikować udzielonych przez stronę skarżącą odpowiedzi na pytania wezwania organu i uznać, że stanowią one wyraz niejednoznaczności i niespójności przedstawionego opisu stanu faktycznego. Sedno tej sprawy stanowi ocena, czy wnioskodawca, otrzymując towar od franczyzodawcy, nabywa nad nim władztwo ekonomiczne, rozumiane jako prawo do rozporządzania nim jak właściciel. Nabycie takiego prawa jest konstytutywnym elementem definicji dostawy towarów w rozumieniu art. 5 ust. 1 w zw. z art. 7 ust. 1 ustawy o VAT. Ocena stanowiska skarżącej, że przy uwzględnieniu nakreślonych okoliczności we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej nie nabywa władztwa nad towarami przekazanymi jej przez franczyzodawcę, co z kolei stoi na przeszkodzie uznaniu, że dokonuje dostawy (sprzedaży) na rzecz konsumentów, powinna być przedmiotem wydanej interpretacji indywidualnej Dyrektora KIS, od czego się jednak organ ten uchylił.

Gdyby strona skarżąca miała pewność w kwestii prawnopodatkowych skutków przedstawionego przez niego opisu stanu faktycznego, to nie występowałaby z wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej. Tym samym zasadne jest stwierdzenie, że w tym zakresie wystosowane przez organ zapytania były zbędne, co wynikało nie tylko z tego, że podstawą wydania interpretacji miałoby być subiektywne stanowisko wnioskodawczyni, ale także dlatego, że miałoby się ono odnosić do zagadnień objętych regulacją prawa cywilnego, które nie mają bezpośredniego przełożenia na kwestie prawnopodatkowe (zwłaszcza na gruncie podatku od towarów i usług, gdzie oceniane (kwalifikowane) jest nie samo prawo własności nad rzeczami, ale sprawowanie specyficznego władztwa nad nimi, rozumianego jako prawo do rozporządzania nimi na wzór właściciela).

Oznacza to, że Dyrektor KIS niewątpliwie nadużył instytucji wezwania do uzupełnienia opisu stanu faktycznego, oczekując od wnioskodawcy - poza podaniem treści zapisów umownych, wiążących ją z franczyzodawcą - nie tyle podania czy wyjaśnienia niezbędnych i istotnych elementów opisu stanu faktycznego, lecz przede wszystkim dokonania przez nią własnej ich oceny - wypowiedzenia się przez nią co do poszczególnych elementów tego stanu, ocenianych w dodatku nie tylko z punktu widzenia prawa podatkowego, ale także prawa cywilnego, by następnie dowieść, że pomiędzy tymi ocenami, a faktami (elementami stanu faktycznego) występuje zasadniczy rozdźwięk. Taki sposób procedowania organu w niniejszej sprawie Sąd postrzega jako nieznajdujący uzasadnienia w przepisach na gruncie postępowania zmierzającego do wydania interpretacji.

Co więcej, nosi on znamiona tego rodzaju sytuacji, w której organ w istocie zastawia na wnioskodawczynię swoistego rodzaju "pułapkę", poprzez nieuzasadnione rozszerzenie jej obowiązków o przedstawienie okoliczności nieistotnych z punktu widzenia potrzeb wydania interpretacji, czy też własnych ocen wnioskodawczyni, a dotyczących tych właśnie okoliczności, do których nie była ona prawnie zobligowana. W konsekwencji taki sposób procedowania organu, przekierowujący spór na mniej istotne zagadnienia czy okoliczności, skutkował de facto uchyleniem się przez organ od jego powinności, jaką było wydanie interpretacji indywidualnej. To bowiem rzeczą organu interpretacyjnego jest dokonanie oceny stanowiska wnioskodawcy na tle konkretnego opisu stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego i jeżeli się z nim nie zgadza, a w tym wypadku uznaje, że nie przystaje ono do obiektywnych elementów stanu faktycznego, to winien wydać negatywną interpretację indywidualną (uznać stanowisko wnioskodawcy za nieprawidłowe), odpowiednio uzasadniając swoją ocenę.

Zwrócić też trzeba uwagę, że zaistniałe w tej sprawie zagadnienie, nawet w identycznym stanie faktycznym, było już przedmiotem orzeczeń sądowych, w których sądy administracyjne uwzględniały skargi z tych samych względów, jakie podniesiono w tej sprawie (tak np. wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 23 czerwca 2026 r., I SA/Rz 145/26, wyrok WSA w Warszawie z dnia 11 sierpnia 2026 r., III SA/Wa 521/26, wyrok WSA w Białymstoku z dnia 27 maja 2026 r., I SA/Bk 123/26.

Sąd nie dostrzegł żadnych argumentów uzasadniających odmowę wszczęcia postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej na wniosek skarżącego. Zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie naruszają więc w sposób istotny art. 165a § 1 o.p., co determinowało rozstrzygnięcie Sądu, a tym samym zbędne już stało się odniesienie do pozostałych zarzutów skargi.

Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 135 p.p.s.a., uwzględnił skargę. O kosztach postępowania sądowego w kwocie 597 zł orzekł na podstawie art. 200, art. 205 § 2, art. 209 p.p.s.a. oraz § 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 16 sierpnia 2018 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1687).

ds