Uzasadnienie
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie jest zasadna.
Podatek dochodowy /od osób fizycznych/ - podatek obrotowy to podatki - daniny publiczne - uregulowane i z mocy prawa wykonywane na zasadzie samoobliczenia /podatku/.
Powyższe polega na tym, iż zobowiązanie podatkowe powstaje z mocy prawa zaś podatnik ma obowiązek, bez uprzedniego wezwania organu podatkowego i bez potrzeby wydawania i doręczania administracyjnej decyzji podatkowej, obliczyć podatek i złożyć w terminie przewidzianym przez prawo - zeznanie podatkowe uiszczając przy tym podatek należny. Nie wykonanie tych obowiązków tworzy po stronie organu podatkowego prawo i obowiązek określenia wysokości zobowiązania podatkowego na mocy art. 5 ust. 3 ustawy z dnia 19 grudnia 1980 r. o zobowiązaniach podatkowych /Dz.U. 1993 nr 108 poz. 486 ze zm./. Rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 18 maja 1990 r. w sprawie zwolnienia od podatków obrotowego i dochodowego podatników osiągających przychody z niektórych rodzajów nowo uruchomionej działalności gospodarczej /Dz.U. nr 35 poz. 203 ze zm./ nie zmienia wskazanej istoty analizowanych podatków.
Jeżeli zostaną spełnione przesłanki utraty zwolnienia podatkowego /które ma charakter "warunkowy" albowiem pozytywnie realizuje się ostatecznie pod warunkiem przestrzegania i wykonania przez podatnika obowiązków i rygorów cyt. rozporządzenia/ to organ podatkowy w swej decyzji /o charakterze deklaratoryjnym/ stwierdza tylko, że z mocy samego prawa w badanym okresie podatkowym nastąpiła utrata zwolnienia odnośnie okresu wymienionego w zdaniu drugim par. 7 ust. 5 analizowanego rozporządzenia Ministra Finansów. Utrata z mocy prawa zwolnienia podatkowego, o której stanowi się w par. 7 ust. 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 18 maja 1990 r. w sprawie zwolnienia od podatków obrotowego i dochodowego podatników osiągających przychody z niektórych rodzajów nowo uruchomionej działalności gospodarczej następuje w czasie udzielonego /i utraconego/ zwolnienia i wywołuje skutki w okresie wymienionym w zdaniu drugim cyt. przepisu par. 7 ust.
5. Powyższe stanowi okoliczność prawną, którą organ podatkowy obowiązany jest wziąć pod uwagę badając - dla potrzeb decyzji wymiarowej - podatkowy stan faktyczny, w którym z mocy prawa nastąpiła utrata zwolnienia podatkowego za okres wymieniony w przywołanym przepisie regulującym przesłanki utraty i utratę zwolnienia podatkowego. Określając zobowiązanie podatkowe za okres objęty, stwierdzoną deklaratoryjnie, utratą zwolnienia podatkowego, organ podatkowy rozstrzyga na obowiązujących powszechnie zasadach weryfikacji podatku realizowanego stosownie do przepisów o samoobliczeniu. Określając wysokość powstałego z mocy prawa zobowiązania podatkowego za konkretny rok podatkowy organ podatkowy bierze pod uwagę również termin, z którym ex lege podatek stał się wymagalny i który następuje niezwłocznie upływie terminu do ostatecznego zakończenia procesu samoobliczenia przez złożenie zeznania podatkowego i immanentnie tym związane uiszczenie podatku w wysokości wynikającej z prawidłowego rozliczonego podatkowego stanu faktycznego /np. art. 45 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - Dz.U. 1993 nr 90 poz. 416 ze zm., par. 29 w zw. z par. 30 ust. 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 17 kwietnia 1991 r. w sprawie stawek podatku obrotowego od osób fizycznych nie będących jednostkami gospodarki uspołecznionej osób prawnych i innych jednostek organizacyjnych nie posiadających osobowości prawnej, ulg, zwolnień i trybu płatności tego podatku - Dz.U. nr 38 poz. 165 ze zm./.
W powyższym terminie wymagalności podatku rozliczonego na zasadzie samoobliczenia nie został on w wysokości wynikającej prawidłowo z podatkowego stanu faktycznego zapłacony, rozpoczynają biec odsetki za zwłokę od powstałej w ten sposób, z tego powodu i od tegoż terminu zaległości podatkowej /art. 18 ust. 2, art. 19 ust. 1, art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 19 grudnia 1980 r. o zobowiązaniach podatkowych - Dz.U. nr 27 poz. 111 ze zm./.
Powyższe rozważania Sądu stanowią pełne i kompleksowe ustosunkowanie się do skargi /jej zakresu, przedmiotu, zarzutów i wniosków/ zważywszy przy tym na okoliczności, że skarżący nie kwestionował wymiaru określonych w stosunku do niego należności z tytułu podatku zaś decyzja o stwierdzeniu utraty prawa do zwolnienia podatkowego uprawomocniła się w I instancji, a więc nie jest i być nie może przedmiotem niniejszym rozpatrywanego zaskarżenia.
W tym stanie rzecz Sąd uprawniony był do orzeczenia o oddaleniu skargi.