Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 18 stycznia 2013 roku Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi uwzględnił wniosek M. S. i przyznał jej prawo pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie z jej skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...]orzekającą o jej odpowiedzialności jako członka zarządu za zaległości podatkowe spółdzielni w podatku dochodowym od osób fizycznych.
Wyrokiem z dnia 20 czerwca 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił przedmiotową skargę. W dniu 28 czerwca 2013 roku do sądu wpłynął wniosek skarżącej o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata.
W złożonym na urzędowym formularzu PPF oświadczeniu o stanie rodzinnym majątku i dochodach M. S. wskazała, że wspólnie z mężem prowadzi gospodarstwo domowe, którego jedyny dochód stanowią zasiłki z pomocy społecznej wnioskodawczyni i jej męża oraz dodatek mieszkaniowy w łącznej wysokości ok. 697 zł oraz pomoc rodziny w wysokości 500 zł. Skarżąca nie posiada żadnego majątku ani oszczędności.
Referendarz sądowy zważył, co następuje
Zgodnie z art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r, poz. 270 ze zm.) dalej p.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Prawo pomocy obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 244 § 1 cyt. ustawy). W myśl art. 245 § 1 p.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. W swoim wniosku skarżąca wystąpiła o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata. W sprawie niniejszej na mocy postanowienia referendarza sądowego z dnia 18 stycznia 2013 roku skarżąca korzysta już z prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych w całości, które nie zostało jej cofnięte dlatego jej żądanie zwolnienia od kosztów sądowych zawarte we obecnie rozpoznawanym wniosku, wobec prawomocnego przyznania prawa pomocy w tym zakresie należało uznać za bezprzedmiotowe i postępowanie w tym zakresie umorzyć zgodnie z art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a..
Przechodząc do oceny wniosku skarżącej o ustanowienie adwokata wskazać należy, że w związku z przyznaniem jej prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych jej obecny wniosek należy rozpoznać pod kątem spełnienia przez wnioskodawczynię przesłanek przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym. Stosownie do regulacji zawartej w art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym – gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Wykazanie powyższych okoliczności powinno nastąpić poprzez złożenie stosownego oświadczenia obejmującego dokładne dane o stanie rodzinnym i majątkowym. Od referendarza sądowego zależy uznanie oświadczenia za wystarczające dla przyznania pomocy prawnej.
We wniosku o przyznanie prawa pomocy M. S. wskazała, że wspólnie z mężem prowadzi gospodarstwo domowe, którego jedyny dochód stanowią zasiłki z pomocy społecznej i dodatek mieszkaniowy w łącznej wysokości ok. 697 zł oraz pomoc rodziny w wysokości 500 zł. Skarżąca nie posiada żadnego majątku ani oszczędności. Uwzględniając powyższe stosownie do treści art. 245 § 2 i art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. uznać należało, że skarżąca wykazała, iż nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Obecna sytuacja materialna skarżącej uległa co prawda niewielkiej poprawie w stosunku do wykazanej w pierwszym wniosku złożonym w przedmiotowej sprawie, bowiem znalazła ona dodatkowe wsparcie ze strony rodziny, ale dochód na jednego członka rodziny skarżącej jest na tyle niski, że nie pozwala na pokrycie kosztów pełnomocnika z wyboru. Dlatego, w celu zachowania prawa do sądu zasadnym jest przyznanie wnioskodawczyni prawa pomocy poprzez ustanowienie adwokata.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w związku z art. 245 § 2 p.p.s.a. i art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 oraz art. 161 § 1 pkt 3 w związku z art. 258 § 1 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.
k.ż.