Uzasadnienie
S. N. i B. E.N. zaskarżyli do sądu administracyjnego wydane wobec B.E. N. postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...] lutego 2021 roku w przedmiocie skargi na czynność egzekucyjną.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Zarządzeniem z dnia 24 maja 2021 r. Przewodniczący Wydziału I tut. Sądu, na podstawie art. 57 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), dalej: p.p.s.a. rozdzielił skargi i tak skarga B. E. N. została wpisana do rep. I SA/Łd 436/21, natomiast skarga S. N. do rep. I SA/Łd 437/21.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu.
Stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli wniesienie skargi jest niedopuszczalne z innych przyczyn, niż wymienione w pkt 1 – 5a.
Zgodnie z art. 50 § 1 p.p.s.a., uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Ponadto, przepis art. 50 § 2 p.p.s.a. stanowi, iż uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi.
Treść art. 50 § 1 p.p.s.a. wskazuje, że o statusie strony w postępowaniu sądowym decyduje posiadanie interesu prawnego. Podstawę procesowej legitymacji strony musi stanowić przepis prawa materialnego wskazujący na własne uprawnienie lub obowiązek podmiotu, które podlegają skonkretyzowaniu w postępowaniu administracyjnym. Interes prawny podmiotu wnoszącego skargę do sądu przejawia się zatem w tym, iż podmiot ten działa bezpośrednio, we własnym imieniu i ma roszczenie o przyznanie uprawnienia lub zwolnienie z nałożonego obowiązku.
W niniejszej sprawie stroną postępowania zakończonego wydaniem zaskarżonego postanowienia organu II instancji (jak i poprzedzającego go postanowienia organu I instancji) była jedynie B. E. N.. Zgodnie bowiem z treścią art. 1a pkt 20 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. – o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2020 r., poz. 1427; dalej: u.p.e.a.) ilekroć w ustawie jest mowa o zobowiązanym rozumie się przez to osobę prawną albo jednostkę organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej albo osobę fizyczną, która nie wykonała w terminie obowiązku o charakterze pieniężnym lub obowiązku o charakterze niepieniężnym, a w postępowaniu zabezpieczającym - również osobę lub jednostkę, której zobowiązanie nie jest wymagalne albo jej obowiązek nie został ustalony lub określony, ale zachodzi obawa, że brak zabezpieczenia mógłby utrudnić lub udaremnić skuteczne przeprowadzenie egzekucji, a odrębne przepisy na to zezwalają. Tym samym stroną postępowania w tak określonej sprawie jest osoba, która została objęta postanowieniem Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł..
W związku z tym, skoro adresatem rozstrzygnięć obydwu instancji była B. E. N., to jako osoba posiadająca interes prawny w rozumieniu art. 50 § 1 p.p.s.a. jest ona uprawniona do wniesienia skargi na rozstrzygnięcie wydane przez organ odwoławczy w sprawie. Tymczasem skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wniósł również S. N.. Jak wyjaśniono powyżej, tej osobie nie przysługiwał jej własny, indywidualny interes prawny.
Skoro zatem S. N. nie posiada interesu prawnego w przedmiotowej sprawie jako, że nie był stroną postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec E. B. N., to nie mógł skutecznie wnieść w tej sprawie skargi do sądu administracyjnego. Brak interesu prawnego powoduje bowiem niedopuszczalność skargi oraz skutkuje jej odrzuceniem na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.
W konsekwencji stwierdzić trzeba, że skarga S. N. jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu, stąd też Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., orzekł, jak w sentencji postanowienia.
Ake.