Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] roku Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł-Ś z dnia [...]roku uchylającą decyzję Urzędu Skarbowego Ł-Ś z dnia [...] roku określającą M. U. stratę z działalności gospodarczej za rok 2000 oraz określającej zobowiązanie w podatku dochodowym osób fizycznych za rok 2000. W złożonej w dniu 20 listopada 2008 roku skardze na powyższą decyzję podatnik zawarł wniosek o wstrzymanie jej wykonania, z uwagi na ważny interes strony.
Postanowieniem z dnia [...] roku Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. w oparciu o przepis art. 61 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. — Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - dalej "p.p.s.a." odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Postanowienie zawierało pouczenie o braku środków zaskarżenia.
W dniu 29 grudnia 2008 roku podatnik wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na powyższe postanowienie domagając się jego uchylenia z uwagi na błędne pouczenie o tym, iż nie służy na nie środek zaskarżenia w postaci zażalenia. Uprawnienia do wniesienia zażalenia na powyższe postanowienie skarżący upatruje w treści przepisów art. 224 § 5, art. 236 § 1 i 2 pkt 1, art. 221 w zw. art. 239 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa (t,j. Dz. U. z 2005 r., Nr 8, póz. 60 ze zm).
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. wniósł o jej oddalenie argumentując, iż na obecnym etapie postępowania, po wniesieniu skargi na decyzje podatkową do sądu administracyjnego, powołane w skardze przepisy dotyczące wstrzymania wykonania decyzji na skutek wniesienia odwołania nie mają w sprawie zastosowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga jest niedopuszczalna i dlatego podlega odrzuceniu.
Na wstępie rozważań należy wskazać, że w polskim postępowaniu sądowoadministracyjnym przyjęto jako zasadę, że wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Wniosek ten płynie wprost z treści art. 61 § 1 p.p.s.a. zgodnie z którym wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w określonych sytuacjach organ, którego akt jest przedmiotem skargi, a po jej przekazaniu do sądu, również ten sąd, mogą wstrzymać wykonanie tego aktu lub czynności (art. 61 § 2 i 3 p.p.s.a.). W myśl art. 61 § 2 pkt 1 p.p.s.a. w razie wniesienia skargi na decyzję lub postanowienie - organ, który wydał decyzję lub postanowienie, może wstrzymać, z urzędu lub na wniosek skarżącego, ich wykonanie w całości lub w części, chyba że zachodzą przesłanki, od których w postępowaniu administracyjnym uzależnione jest nadanie decyzji lub postanowieniu rygoru natychmiastowej wykonalności albo gdy ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania Tak więc po wniesieniu skargi na decyzję podatkową samodzielną podstawę prawną rozstrzygnięcia organu w przedmiocie wstrzymania jej wykonania stanowi przepis art. 61 § 2 p.p.s.a.
W tym miejscu należy podkreślić, że jedną z przesłanek dopuszczalności wniesienia skargi do sądu administracyjnego jest zaskarżenie takiej formy działania administracji publicznej, która jest kontrolowana przez sądy administracyjne. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Oznacza to, że sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpoznawania spraw, które nie zostały wymienione w cytowanym przepisie.
Sąd w składzie rozpoznającym sprawę niniejszą w pełni podziela pogląd wyrażony w orzeczeniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 29 września 2008 roku w sprawie sygn. akt l SA/GL 868/08, zgodnie z którym na postanowienie organu o odmowie wstrzymania wykonania decyzji wydane w trybie art. 61 § 2 pkt 1 p.p.s.a. nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Postanowienie to nie podlega sądowej kontroli, bowiem nie można go zaliczyć do żadnej z trzech kategorii postanowień, o których mowa w przepisie art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a..
Odnośnie kwestii niezaskarżalności przedmiotowego postanowienie, w pełni podzielić należy pogląd wyrażony przez B. Dauera w "Zarys metodyki pracy sędziego" (LexisNexis, W-wa 2008 s. 154), iż jakkolwiek art. 194 § 1 pkt 2 p.p.s.a. przewiduje środek zaskarżenia w postaci zażalenia na postanowienie wydane w trybie art. 61 p.p.s.a., to przepis ten odnosi się wyłącznie do postanowień wydanych w trybie art. 61 § 3 ustawy, przez wojewódzki sąd administracyjny. Za niezaskarżalnością omawianego rozstrzygnięcia przemawia także treść przepisu art. 61 § 3 zd.
2. p.p.s.a., który przyznaje stronie niezadowolonej z rozstrzygnięcia organu prawo do wystąpienia do sądu z wnioskiem o odmienne rozstrzygnięcie kwestii wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Brak jest także podstaw do poszukiwanie uprawnienia do wniesienia zażalenia na powyższe postępowanie, jak tego chce skarżący, w przepisach Ordynacji podatkowej, bowiem na tym etapie postępowania podstawę rozstrzygnięcia organu podatkowego stanowią przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Reasumując powyższe skoro na będące przedmiotem rozpoznania postanowienie nie przysługuje zażalenie, gdyż żaden przepis ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewiduje możliwości wniesienia zażalenia na postanowienie organu w sprawie wstrzymania wykonania decyzji. Nie należy ono również do postanowień kończących postępowanie, ani do postanowień rozstrzygających sprawę co do istoty. Dlatego też uznać należy, że na postanowienie organu podatkowego o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji wydane w trybie art. 61 § 2 pkt 1 p.p.s.a. nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego.
Stosownie do przepisu art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli jej wniesienie jest niedopuszczalne.
Biorąc pod uwagę powyższe, na podstawie art. 58 § 1pkt 6 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.
M.Ko.