Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. (dalej jako: "SKO", "organ odwoławczy") działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 245 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2019 r., poz. 900 ze zm., dalej jako: "o.p.") utrzymało w mocy decyzję Burmistrza K. (dalej jako: Burmistrz, organ I instancji) z dnia [...] wydaną po rozpoznaniu wniosku P.D., prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą A w K. (dalej jako: "skarżący"), a odmawiającą uchylenia własnych decyzji z dnia [...] 2017 r., [...] 2018 r., [...] 2019 r. w przedmiocie podatku od nieruchomości położonej w K. przy ul. B 2 za lata 2017 - 2019.
W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ wyjaśnił, że skarżący jest właścicielem nieruchomości położonej w K. ul. B 2 działka o nr ewid. 133 o powierzchni 1017,00 m2 KW nr [...] oraz przy ul. C, działka o nr ewid. 132/1 o powierzchni 1017,00 m2 KW nr [...]. W oparciu o złożoną przez skarżącego deklarację na podatek od nieruchomości organ I instancji ustalał skarżącemu wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości, opodatkowując 1221,00 m2 powierzchni gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, 632,90 m2 powierzchni użytkowej budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz 35.000,00 zł wartości budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej.
W dniu 25 czerwca 2019 r. skarżący wniósł o zmianę ostatecznej decyzji Burmistrza z dnia [...] 2016 r., ustalającej zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości za 2016 rok, w odniesieniu do okresu IX - XII 2016 r. poprzez ustalenie zobowiązania za ten okres z uwzględnieniem faktu, że część budynku o powierzchni 532,90 m2 była przeznaczona na działalność statutową Stowarzyszenia o charakterze strzeleckim, kolekcjonerskim oraz sympatyków broni i historii militarnej D (dalej jako: "Stowarzyszenie"), z siedzibą w K. ul. B 2, wpisanego do ewidencji stowarzyszeń zwykłych Starosty [...], z wyłączeniem możliwości prowadzenia działalności gospodarczej, a zatem opodatkowana stawką przewidzianą dla budynków lub ich części pozostałych powyżej niewymienionych, w tym zajętych na prowadzenie odpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizacje pożytku publicznego.
Skarżący wniósł także o wznowienie postępowania podatkowego zakończonego decyzjami z dnia [...] 2017 r.; [...] 2018 r, [...] 2019 r. i orzeczenie co do istoty sprawy z uwzględnieniem faktu, że część budynku o powierzchni 532,90 m2 była przeznaczona na działalność statutową Stowarzyszenia, z wyłączeniem możliwości prowadzenia działalności gospodarczej, a zatem opodatkowana stawką przewidzianą dla budynków lub ich części pozostałych powyżej niewymienionych, w tym zajętych na prowadzenie odpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizacje pożytku publicznego.
Decyzją z dnia [...] 2019 r., organ I instancji odmówił wznowienia postępowań podatkowych zakończonych ostatecznymi decyzjami Burmistrza z dnia: [...] 2016 r.; [...] 2017 r., [...] 2018 r., [...] 2019 r., ustalających skarżącemu wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości. SKO decyzją z dnia [...] 2019 r., uchyliło ww. decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W trakcie ponownie prowadzonego postępowania, skarżący uzupełnił wniosek wskazując, że przesłanką wznowienia jest okoliczność z art. 240 § 1 pkt 5 o.p. Postanowieniami z dnia 20 lutego 2020 r. organ I instancji wznowił postępowanie w podatku od nieruchomości odpowiednio za 2017, 2018 i 2019 r. Następnie decyzją z dnia [...] organ I instancji odmówił uchylenia ww. decyzji. Decyzją z dnia [...] SKO utrzymało w mocy ww. decyzję, wskazując, że nie zachodzi w sprawie przesłanka z art. 240 § 1 pkt 5 o.p. Użyczenie w dniu 2 sierpnia 2016 r. części nieruchomości Stowarzyszeniu nie świadczy o tym, że wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. Okoliczności podnoszone przez podatnika, nie mają wpływu na opodatkowanie przedmiotowej nieruchomości.
W skardze na ww. decyzję skarżący zaskarżył powyższą decyzje w całości zarzucając jej naruszenie:
- 1) art. 1a ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e) ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (dalej jako: u.p.o.l.), poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie; poprzez uznanie, że nieruchomość w K., ze względu na fakt, że podatnik jest wpisany do CEIDG, stanowi nieruchomość będącą w posiadaniu przedsiębiorcy w rozumieniu ustawy, bez uwzględnienia sposobu jej wykorzystywania, i tym samym jest związana z prowadzeniem działalności gospodarczej, a to z kolei ma oznaczać brak podstaw do zastosowania stawki podatku od nieruchomości od budynków lub ich części pozostałych, w tym zajętych na prowadzenie odpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizacje pożytku publicznego, w odniesieniu do części budynku o powierzchni 532,90 m2 przeznaczonej na działalność statutową stowarzyszenia tam działającego, poprzez uznanie, że tę niższą stawkę podatku od nieruchomości można stosować wobec organizacji pożytku publicznego.
- 2) art. 245 § 1 pkt 2 w zw. z art. 240 § 1 pkt 5 w zw. z art. 122 w zw. z art. 187 w zw. z art. 210 § 4 O.p. w zw. art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., co miało istotny wpływ na wynik sprawy poprzez odmowę uchylenia zaskarżonej decyzji na skutek błędnych ustaleń faktycznych doprowadzających do stwierdzenia, że cała przedmiotowa nieruchomość jest zajęta i wykorzystywana na działalność gospodarczą, co sprawia, że nadal stanowi ona zorganizowaną część przedsiębiorstwa w rozumieniu przepisów kodeksu cywilnego, a użyczenie części nieruchomości wskazanemu stowarzyszeniu nie świadczy o tym, że przedsiębiorca wyzbył się posiadania w sytuacji, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż ze zgromadzonego przez organ I Instancji materiału dowodowego, w tym z informacji w sprawie podatku od nieruchomości z dnia 14 czerwca 2019 r., wynika iż część budynku położonego przy ul. B 2 w K. była przeznaczona wyłącznie na działalność statutową działającego tam stowarzyszenia, zatem wskazana część nieruchomości nie służy prowadzeniu działalności gospodarczej, a koszty ponoszone w związku z przedmiotową nieruchomością są wliczane do kosztów uzyskiwanych przez przedsiębiorcę przychodów, tylko w zakresie w jakim dotyczą przedsiębiorstwa podatnika, co powinno skutkować uznaniem, że w stosunku do części zajętej na prowadzenie działalności statutowej przez Stowarzyszenie skarżący występuje w charakterze osoby fizycznej – właściciela.
Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, a także o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje
Skarga była niezasadna.
Kontroli Sądu poddano decyzję SKO z dnia [...] utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza z dnia [...] odmawiającą uchylenia decyzji w przedmiocie podatku od nieruchomości położonej w K., przy ul. B 2 za lata 2017 -2019.
Spór w niniejszej sprawie sprowadza się do oceny, czy oddanie przez podatnika części budynku, położonego w K. przy ul. B 2 w użyczenie na działalność statutową Stowarzyszenia (nie będącego organizacją pożytku publicznego), stanowiło "wyjście na jaw istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych istniejących w dniu wydania decyzji nieznanych organowi, który wydał decyzję" w rozumieniu art. 240 § 1 pkt 5 O.p., co mogłoby uzasadniać uchylenie decyzji dotychczasowej i wydanie nowej z uwzględnieniem niższej stawki podatku od tej części nieruchomości.
Zdaniem Sądu, odpowiedź na tak postawione pytanie jest jednoznacznie przecząca.
Jak wynika z dokonanych przez organy ustaleń, skarżący jest właścicielem nieruchomości położonej w K. o powierzchni 1017,00 m2. W dniu 18 maja 2007 r. złożył informację na podatek od nieruchomości, w której zadeklarował do opodatkowania 1221,00 m2 powierzchni gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, 632,90 m2 powierzchni użytkowej budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz 35.000,00 zł wartości budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. W oparciu o złożone informacje organ I instancji, decyzją z dnia [...] 2016 r. ustalił skarżącemu wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za okres od września do grudnia 2016 r., opodatkowując zgodnie ze złożoną informacją. W dniu 25 czerwca 2019 r. skarżący wniósł o wznowienie postępowania podatkowego i zmianę ww. ostatecznej decyzji poprzez ustalenie zobowiązania za ten okres z uwzględnieniem faktu, że część budynku o powierzchni 532,90 m2 była przeznaczona na działalność statutową powstałego w dniu 2 sierpnia 2016 r. Stowarzyszenia o charakterze strzeleckim, kolekcjonerskim oraz sympatyków broni i historii militarnej D, z siedzibą w K. ul. B 2, z wyłączeniem możliwości prowadzenia działalności gospodarczej, a zatem opodatkowana stawką przewidzianą dla budynków lub ich części pozostałych powyżej niewymienionych, w tym zajętych na prowadzenie odpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizacje pożytku publicznego.
Z faktu zmiany przeznaczenia części budynku skarżący wywodził podstawę do obniżenia wysokości opodatkowania nieruchomości jako zajętych na prowadzenie odpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizację pożytku publicznego, a niezwiązanych lub zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Stosowne zawiadomienie skarżący złożył do organu w czerwcu 2019 r. Skarżący wyjaśnił również, że budynek objęty zaskarżoną decyzją został ujęty w ewidencji środków trwałych przed dniem 2 sierpnia 2016 r., kiedy powstało stowarzyszenie, a kiedy budynek był w całości zajęty na prowadzenie działalności gospodarczej. Do chwili obecnej nie dokonywano w powyższym zakresie zmian, koszty ponoszone w związku z przedmiotową nieruchomością są obecnie wliczane do kosztów uzyskiwanych przez przedsiębiorcę przychodów, tylko w zakresie w jakim dotyczą przedsiębiorstwa podatnika. Koszty dotyczące organizowanych przez Stowarzyszenie w budynku imprez nie są wliczane do kosztów uzyskiwanych przez przedsiębiorcę przychodów.
Opłaty za media są ponoszone przez podatnika w oparciu o zawarte umowy pomiędzy dostawcami mediów a przedsiębiorcą. W przypadku takich umów, których stroną nie jest stowarzyszenie, opłaty są rozliczane przez przedsiębiorcę. Przedsiębiorca nadal zajmuje część budynku, w której to części prowadzi działalność gospodarczą. W ocenie skarżącego, w odniesieniu do części budynku przeznaczonej na działalność statutową stowarzyszenia znajduje zastosowanie niższa stawka podatkowa z art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e u.p.o.l., tj. dla budynków lub ich części pozostałych - w tym zajętych na prowadzenie odpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego.
W myśl art. 5 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. rada gminy, w drodze uchwały, określa wysokość stawek podatku od nieruchomości. Stawki od budynków lub ich części są zróżnicowane dla budynków: a) mieszkalnych; b) związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz od budynków mieszkalnych lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej; c) zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie obrotu kwalifikowanym materiałem siewnym; d) związanych z udzielaniem świadczeń zdrowotnych w rozumieniu przepisów o działalności leczniczej, zajętych przez podmioty udzielające tych świadczeń; e) pozostałych, w tym zajętych na prowadzenie odpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizacje pożytku publicznego.
Tym samym konieczne było ustalenie, czy art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e u.p.o.l, zgodnie z twierdzeniami skarżącego, znajduje zastosowanie do części budynku przeznaczonej na działalność statutową stowarzyszenia. Zdaniem Sądu, organ prawidłowo stwierdził, że po pierwsze, nie może znaleźć zastosowania do części budynku zajętego przez to stowarzyszenie obniżona stawka podatku z samego faktu, że część ta została mu użyczona, ponieważ zgodnie z informacjami zawartymi w Krajowym Rejestrze Sądowym, Stowarzyszenie (KRS nr [...]) nie ma statusu organizacji pożytku publicznego. Po drugie, organ słusznie wskazał, że użyczenie przez przedsiębiorcę części budynku podmiotowi trzeciemu, który nie prowadzi działalności gospodarczej, nie powoduje, że przestaje być ona zajęta na prowadzenie działalności gospodarczej i staje się "pozostałym" budynkiem w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e) u.p.o.l.
Należy wskazać, że zgodnie z przepisem art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. przez grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej rozumie się grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z zastrzeżeniem ust. 2a, stanowiącym, że do gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej nie zalicza się: 1) budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami;
- 2) gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b i d u.p.o.l.
- 3) budynków, budowli lub ich części, w odniesieniu do których została wydana decyzja ostateczna organu nadzoru budowlanego, o której mowa w art. 67 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane lub decyzja ostateczna organu nadzoru górniczego, na podstawie której trwale wyłączono budynek, budowlę lub ich części z użytkowania.
Z przytoczonej definicji wynika, że opodatkowaniu stawką najwyższą jako "związane z prowadzeniem działalności gospodarczej" podlegają przedmioty opodatkowania będące w posiadaniu przedsiębiorcy (art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.), z wyjątkami wskazanymi enumeratywnie w art. 1a ust. 2a ustawy. Zatem sam fakt posiadania przez przedsiębiorcę budynku skutkuje tym, iż budynek ten jest związany z prowadzeniem działalności gospodarczej. Tak więc różnego rodzaju obiekty niewykorzystywane w danym momencie lub obiekty, w których prowadzona jest działalność inna niż gospodarcza, należy uznać za nadal związane z działalnością gospodarczą.
Budynek nie został przy tym zajęty na działalność uzasadniającą zastosowanie niższej stawki podatku. Skarżący jest przedsiębiorcą wpisanym do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej, a więc prowadzi działalność gospodarczą w rozumieniu art. 4 ust. 1 u.p.o.l. Skarżący początkowo wykorzystywał budynek w całości na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej. Z czasem część tej nieruchomości została użyczona Stowarzyszeniu na prowadzenie działalności statutowej, przy czym Stowarzyszenie nie jest organizacją pożytku publicznego.
Tym samym użyczenie takiemu podmiotowi części budynku będącego w posiadaniu przedsiębiorcy nie oznacza, że budynek ten "został zajęty na prowadzenie odpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizację pożytku publicznego", co uzasadniałoby zastosowanie niższej stawki podatku (art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e u.p.o.l.). Tym samym wspomniane użyczenie nie mogło być uznane za "istotną dla sprawy" okoliczność faktyczną w rozumieniu art. 240 § 1 pkt 5 O.p., uzasadniającą ustalenie podatku na nowo z uwzględnieniem niższej jego stawki. Słusznie więc organ odmówił uchylenia decyzji dotychczasowej (art. 245 § 1 pkt 2 O.p.).
W tym stanie rzeczy skarga polegała oddaleniu (art. 151 p.p.s.a).
k.ż.