Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. określił A – spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł., wysokość zobowiązania w podatku od towarów i usług za lipiec 1998 r. w wysokości 2.727 zł, za październik 1998. w wysokości 2.472 zł, za grudzień 1998 r. w wysokości 7.812 zł, oraz ustalił kwotę dodatkowego zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za lipiec 1998r. w wysokości 531,90 zł, za październik 1998r w wysokości 207,30 zł i za grudzień 1998r. w wysokości 2.005,80 zł.
Powyższa decyzja była wynikiem postępowania kontrolnego, w trakcie którego stwierdzono, że spółka A w okresie od lipca do grudnia 1998 w stosunku do niektórych sprzedawanych towarów zastosowała niewłaściwe stawki podatku VAT.
W odwołaniu od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej spółka A wniosła o jej uchylenie w części dotyczącej ustalenia dodatkowego zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług i w tym zakresie orzeczenie co do istoty sprawy.
Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie art. 27 ust. 5,6 i 8 ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym i art. 68 § 1 i 2, art. 120, 121 § 1 i 122 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa.
W uzasadnieniu wskazano, że dodatkowe zobowiązanie podatkowe uległo przedawnieniu. Podniesiono, że ma ono charakter konstytutywny, powstaje bowiem w drodze wydania decyzji, a zgodnie z art. 68 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa zobowiązanie takie nie powstaje, jeżeli decyzja ustalająca to zobowiązanie została doręczona po upływie 3 lat licząc od końca roku podatkowego, w którym powstał obowiązek podatkowy.
Ponieważ dodatkowe zobowiązanie jest wymierzane obok zobowiązania o charakterze deklaratoryjnym, to nie ma wątpliwości, że obowiązek podatkowy dotyczący obu zobowiązań powstaje w tym samym czasie tzn. z chwilą wystąpienia zdarzenia, z którym przepisy o podatku VAT wiążą moment powstania obowiązku podatkowego. To oznacza, że bieg terminu przedawnienia dla wymiaru dodatkowego zobowiązania rozpoczyna się z momentem zaistnienia obowiązku podatkowego a kończy z upływem 3 lat od końca roku podatkowego, w którym obowiązek podatkowy powstał.
Stanowisko to potwierdza zmiana § 3 i 4 art. 68, wprowadzona ustawą z dnia 12 września 2002 r. o zmianie ustawy Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2002r. nr 169 poz. 1387), z mocą obowiązującą od 1 stycznia 2003r. wprowadzająca pięcioletni termin przedawnienia dla dodatkowych zobowiązań podatkowych.
Zdaniem spółki A, zastosowanie w sprawie pięcioletniego terminu przedawnienia, czyli przepisu art. 68 § 3 ustawy Ordynacja podatkowa w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2003r. narusza zasadę niedziałania prawa wstecz.
Decyzją z dnia [...] Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. Organ odwoławczy wskazał, (tak jak skarżąca spółka)że dodatkowe zobowiązanie podatkowe ma charakter konstytutywny. Jednak decyzja w sprawie tego zobowiązania jest integralnie związana z decyzją określającą podatek, i dlatego termin przedawnienia dla wydania obu decyzji wynosi 5 lat, licząc od końca roku, w którym powstało zobowiązanie podatkowe.
Dyrektor Izby Skarbowej w.odzi na poparcie swego stanowiska powołał orzeczenie Sądu Najwyższego z dnia 7 czerwca 2001r. sygn. akt III RN 103/00. W orzeczeniu tym przyjęto, że decyzja ustalająca dodatkowe zobowiązanie ma charakter "akcesoryjny" względem wydawanej decyzji określającej kwotę zobowiązania czy też zwrotu w prawidłowej wysokości, w konsekwencji termin przedawnienia dla obu decyzji jest taki sam i wynosi 5 lat. Powołano również orzeczenie Sądu Najwyższego z dnia 6 marca 2002r. sygn. akt III RN 27/01, w którym stwierdzono, że termin przedawnienia podstawowego zobowiązania podatkowego stanowi równocześnie termin przedawnienia dodatkowego zobowiązania.
W skardze z dnia 19 stycznia 2004r. skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, spółka A wniosła o uchylenie i umorzenie decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. i poprzedzającej ją decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. w części dotyczącej ustalenia dodatkowego zobowiązania podatkowego za poszczególne miesiące 1998 r oraz uznanie, że obie decyzje zostały wydane z istotnym naruszeniem prawa, poprzez błędną wykładnię art. 68 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2002r. oraz naruszeniem ogólnych zasad postępowania podatkowego tj. art. 121, art. 122, 124 ustawy Ordynacja podatkowa.
W uzasadnieniu skargi, podobnie jak w uzasadnieniu odwołania wskazanego, że termin przedawnienia dodatkowego zobowiązania podatkowego wynosi lat 3 gdyż wydana decyzja ma charakter konstytutywny i ponieważ jest to dodatkowe zobowiązanie, wymierzane obok zobowiązania o charakterze deklaratoryjnym to obowiązek podatkowy odnośnie obu zobowiązań powstaje z tą samą chwilą, tj, z chwilą wystąpienia zdarzenia, z którym przepisy o podatku od towarów i usług wiążą moment powstania obowiązku podatkowego. Podniesiono, że organ odwoławczy wydając decyzję zastosował niedopuszczalną zasadę "in dubio pro fisco" powołując się na "utrwalony pogląd, że decyzja w sprawie nałożenia sankcji jest integralnie związana z decyzją określającą podatek od towarów i usług" i pomijając przepis art. 20 ustawy z dnia 12 września 2002r. o zmianie ustawy Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. nr 169 poz. 1387).
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. wniósł o jej oddalenie powołując się na argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje:
Spór między stronami w istocie sprowadza się do odmiennego pojmowania charakteru tzw. dodatkowego zobowiązania, o którym mowa w art. 27 ust.5-7 ustawy z dn. 8 stycznia 1993r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. nr 11, poz. 50 ze zmianami). Strony są bowiem zgodne jedynie, co do tego, że decyzja dotycząca tego zobowiązania ma charakter konstytutywny, gdyż zobowiązanie to powstaje w drodze doręczenia tejże decyzji.
Jednakże organy podatkowe eksponując akcesoryjny charakter dodatkowego zobowiązania podatkowego w stosunku do zobowiązania podstawowego, które w podatku od towarów i usług powstaje z mocy prawa (art.21 par. 1 pkt1 Ordynacji podatkowej) wywodzą, iż termin przedawnienia dla wydania decyzji, co do obu tych decyzji wynosi 5 lat licząc od końca roku, w którym powstało zobowiązanie podatkowe. Gwoli ścisłości przypomnieć należy, że pogląd ten został uprzednio zaprezentowany w wyrokach Sądu Najwyższego z dnia 7 czerwca 2001r. sygn. akt III RN 103/00 oraz z dnia 6 marca 2002r. sygn. akt III RN 27/01 powołanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Strona skarżąca z kolei argumentuje, że skoro dodatkowe zobowiązanie podatkowe powstaje z chwilą doręczenia decyzji znaczy to, że ma charakter konstytutywny. W takim zaś przypadku nie wchodzi w grę pięcioletni termin przedawnienia zobowiązania podatkowego, o którym mowa w art. 70 par. 1 Ordynacji podatkowej lecz(w stanie prawnym dotyczącym niniejszej sprawy) trzyletni termin przedawnienia prawa do wymiaru zobowiązania podatkowego w drodze decyzji organu podatkowego.
Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę skłania się do stanowiska strony skarżącej.
Godzi się podnieść, że w orzecznictwie sądu administracyjnego ugruntowany jest pogląd, iż dodatkowe zobowiązanie podatkowe powstaje wyłącznie i jedynie w następstwie konstytutywnej decyzji ustalającej wysokość tego zobowiązania. Jest to zobowiązanie odrębne i mające odrębną regulację ustawową w stosunku do zobowiązania wymiarowego w podatku VAT. Podobne stanowisko zostało wyrażone w wyroku NSA z dnia 20 lipca 2004r. sygn, akt FSK 288/04.
Tożsame zapatrywanie prawne zostało także wyrażone w doktrynie (Ordynacja podatkowa Komentarz 2003, Unimex Wrocław, s. 281)
Akceptacja powyższego poglądu przez sąd orzekający w niniejszej sprawie oznacza, że w sprawie tej przedawnienie prawa do wymiaru zobowiązania podatkowego nastapiło przed wydaniem decyzji przez organ I instancji, czego nie wzięto pod uwagę w toku postępowania podatkowego.
Na marginesie jedynie wypada podnieść, że odmiennych skutków w zakresie przedawnienia nie sposób zasadnie wywodzić z treści art. 20 ustawy z dnia 12 września 2002r. Jest to, bowiem przepis o charakterze intertemporalnym regulujący zagadnienia konkurencji prawa w okresie przejściowym. Nie ma on zatem zastosowania w sytuacji istniejącej w niniejszej sprawie, w której przed dniem 1 stycznia 2003r. nie istniało odrębne uregulowanie dotyczące przedawnienia prawa do wydania decyzji w przedmiocie dodatkowego zobowiązania podatkowego.
Mając na uwadze powyższe okoliczności należało uznać, że zaskarżona decyzja narusza prawo.
W tej sytuacji na podstawie art. 145 par. 1 litera a i art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270)orzeczono jak w sentencji.