Uzasadnienie
Strona skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] roku w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności podatkowej za zaległości spółki z o.o. w podatku od towarów i usług za miesiące od marca do października 2012 r. wraz z odsetkami za zwłokę oraz kosztami postępowania egzekucyjnego. W piśmie stanowiącym uzupełnienie skargi zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
W uzasadnieniu wniosku wnioskodawca wskazał, że ma na utrzymaniu dwoje dzieci w wieku 12 i 20 lat (młodszy jest uczniem I klasy gimnazjum, a starszy jest studentem wyższej uczelni). Jedynym źródłem dochodów jest działalność polegająca na usługowym wykonywaniu prac remontowo - budowlanych. Za wykonywaną pracę pobiera wynagrodzenie, które średnio w ostatnim roku obrotowym 2016 wynosiło brutto 94.235,77zł, co miesięcznie daje kwotę brutto 7.852,98zł. Z pieniędzy zarobionych na remontach musi opłacić koszty działalności, czyli składki na ubezpieczenie społeczne ok. 1200,-zł, bieżące podatki ok.400zł, ratę kredytu gotówkowego 750zł miesięcznie, wydatki na zakup materiałów budowlanych i dojazdy do pracy ok. 2.000,-zł, na dzieci płaci łącznie 2000,- zł miesięcznie na każdego. Jest osobą niepełnosprawną w stopniu umiarkowanym (pod stałą opieką lekarską z powodu przebytego rozległego zawału, przyjmuje na stałe leki, z których większość nie jest refundowana). Nie ma żadnych oszczędności. Nie posiada żadnych wartościowych przedmiotów.
Zdaniem wnioskodawcy, konsekwencje egzekucji kwot objętych skargą, mogą być trudne do odwrócenia, a późniejszy zwrot nawet tylko części wyegzekwowanej kwoty, może nie przywrócić stanu sprzed egzekucji. Branża, w której pracuje, wymaga ciągłych nakładów finansowych - prowadzonej działalności nie można wykonywać bez wydatków na materiały budowlane, czy dojazdy do miejsc wykonywania usług, ubezpieczenie, zakupy narzędzi. Egzekucja z pewnością pozbawi go płynności finansowej i uniemożliwi pokrywanie bieżących, niezbędnych wydatków związanych z prowadzoną działalnością i bieżącym utrzymaniem. Egzekucja spowoduje, że nie będzie miał środków na spłatę kredytu, który w tej sytuacji zostanie wypowiedziany i stanie się wymagalny natychmiast.
Taka sytuacja może w konsekwencji doprowadzić do konieczności zaprzestania prowadzenia działalności, co będzie stanowiło trudny do odwrócenia skutek.
Resumując wnioskodawca wskazał, że wnosi o wstrzymanie wykonania w całości zaskarżonej decyzji z powodu niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków dla mnie i dla moich dzieci.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.
Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), zwanej dalej jako p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu.
Analizowana regulacja prawna prowadzi do wniosku, iż wniesienie do sądu administracyjnego skargi nie pociąga za sobą skutku suspensywności. Wstrzymanie wykonania przez sąd zaskarżonego aktu, jak również innych aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy, zależy od oceny sądu, czy istnieją przesłanki uzasadniające takie rozstrzygnięcie. Niewykonywanie ostatecznych aktów administracyjnych jest bowiem stanem niepożądanym i prawo wnoszenia skargi do sądu nie może uniemożliwiać prawidłowego funkcjonowania procesu stosowania i realizowania norm prawa podatkowego. Omawiana instytucja ma charakter wyjątkowy, a przesłanki uzasadniające jej zastosowanie nie powinny być interpretowane w sposób rozszerzający.
Przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. zawiera zamknięty katalog przesłanek pozytywnych warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podstawową przesłanką zastosowania instytucji ochrony tymczasowej jest zatem istniejące realnie niebezpieczeństwo zaistnienia takiej szkody (majątkowej, a także niemajątkowej), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego, a która jest wynikiem wykonania kwestionowanej decyzji administracyjnej. Szkoda występuje przy tym wówczas, gdy nie będzie mogła być ona wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego z uwagi na utratę przedmiotu świadczenia, który w skutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub poniesie on straty na życiu lub zdrowiu (zob. postanowienie NSA w Warszawie z dnia 25 października 2005r., I OZ 1074/05, nie publ., postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004r., GZ 138/04, nie publ.). Omawiana instytucja ma więc na celu ochronę strony przed wystąpieniem nieodwracalnych skutków lub znacznej szkody przed zbadaniem przez sąd administracyjny legalności zaskarżonego aktu lub czynności.
Warunkiem wstrzymania wykonania aktu lub czynności jest jednakże wykazanie przez stronę już we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku winno zatem odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania aktu lub czynności jest uzasadnione (por. postanowienie NSA z dnia 13 grudnia 2004r., FZ 496/2004, LexPolonica, postanowienie NSA z dnia 27 lipca 2011r., II GZ 294/11).
Tymczasem w uzasadnieniu wniosku nie wskazano żadnych, konkretnych okoliczności mogących świadczyć o tym, że z wykonaniem decyzji organów podatkowych, z których wynika obowiązek zapłaty kwoty wynikającej z zaskarżonej decyzji, łączy się niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Powoływanie się na okoliczność, że skarżący nie będzie dysponował środkami finansowymi koniecznymi do spłaty kredytu i prowadzenia działalności gospodarczej, a w konsekwencji do zaprzestania działalności gospodarczej - uznać trzeba za całkowicie gołosłowne. Sformułowane przez stronę skarżącą hasłowe uzasadnienie wniosku – wbrew art. 61 § 3 p.p.s.a. – nie wypełnia obowiązku wnioskodawcy wykazania okoliczności lub konkretnych zdarzeń przemawiających za jego uwzględnieniem.
Zaznaczyć nadto należy, iż wnioskodawca również w żaden sposób nie uprawdopodabnia okoliczności wskazanych we wniosku takich jak np. wszczęcie postępowanie egzekucyjnego.
Tym samym uznać należy, że strona skarżąca nie uprawdopodobniła, że wykonanie zaskarżonej decyzji przed rozstrzygnięciem sprawy przez sąd może wyrządzić jej znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a.
Mając na uwadze treść przytoczonych powyżej przepisów prawa, w ocenie Sądu strona skarżąca, poza hasłowymi sformułowaniami wniosku nie wykazała okoliczności, wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a., warunkujących pozytywne jego rozstrzygnięcie.
Jednocześnie Sąd podkreśla, że nie neguje faktu, iż wynikająca z zaskarżonej decyzji kwota zobowiązania podatkowego jest obiektywnie znaczna i bez wątpienia konieczność spełnienia zobowiązania podatkowego może wywołać konsekwencje finansowe dla strony skarżącej, jednak nie musi to być równoznaczne z powstaniem trudnych do odwrócenia skutków, czy wyrządzeniem znacznej szkody. Należy podkreślić, że przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest należność pieniężna, a więc z natury rzeczy świadczenie odwracalne, którego zwrot (wraz z odsetkami) może nastąpić w wyniku ewentualnego uwzględnienia skargi.
Reasumując, wobec braku przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.
Ake.