Uzasadnienie
Decyzją z 13 marca 2023 r., na podstawie art. 104 § 1 ustawy z dnia 16 marca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2022 r. poz. 1000 z późn. zm.,"dalej Kpa"), art. 15gg ust. 19, 23a i 28 pkt 2 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2021 r. poz. 2095 z późn. zm., dalej "ustawa Covid"), w zw. z art. 60 i 67 ust. 1 ustawy z 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz.U. z 2022 r. poz. 1634 z późn. zm.) w zw. z art. 21 § 1 pkt 1 i § 3 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja (Dz.U. z 2022 r. poz. 2651 z późn. zm., dalej "O.p.") Dyrektor Wojewódzkiego Urzędu Pracy w Łodzi, po przeprowadzeniu postępowania w sprawie obowiązku zwrotu świadczeń przez A.sp. z o. o. z/s w P. na rzecz ochrony miejsc pracy i środków na opłacanie składek na ubezpieczenia społeczne pracowników należnych od pracodawcy: określił przypadającą do zwrotu kwotę na 25.568,52 zł oraz orzekł o obowiązku zwrotu ww. kwoty wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych liczonymi: od kwoty: 17.045,68 zł od dnia 06.10.2020r. do dnia zwrotu oraz od kwoty: 8.522,84 zł od dnia 10.11.2020r. do dnia zwrotu.
W wyniku rozpatrzenia wniesionego przez spółkę odwołania decyzją z 12 kwietnia 2023 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji.
W uzasadnieniu Kolegium podało, że Spółka wystąpiła 29 września 2020 r. w trybie art. 15gg ustawy Covid z wnioskami o przyznanie świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych na dofinansowanie wynagrodzenia pracowników nieobjętych przestojem, przestojem ekonomicznym albo obniżonym wymiarem czasu pracy w związku ze spadkiem obrotów gospodarczych w następstwie wystąpienia C0VID-19.
Wniosek nr [...], dotyczył dofinansowania wynagrodzeń dla 4 pracowników na okres 3 miesięcy począwszy od 1 września 2020r. w łącznej kwocie 18 502,71 zł, zaś wniosek nr [...], dotyczył dofinansowania wynagrodzenia dla 1 pracownika na okres 3 miesięcy począwszy od 1 września 2020r. w łącznej kwocie 7065,81 (w tym dofinansowanie wynagrodzenia pracownika w kwocie: 6 029,37 zł oraz pokrycie składek na ubezpieczenia społeczne w kwocie 1 036,44 zł). Dyrektor Wojewódzkiego Urzędu Pracy w Łodzi przyznał dofinansowanie do obydwu złożonych wniosków i wypłacił środki w wysokości wynikającej ze złożonych wniosków,
Spółka 30 grudnia 2020 r., zgodnie z art. 15gg ustawy Covid, złożyła formularze rozliczeniowe dotyczące przyznanych środków wskazując, że całość środków została przez pracodawcę zgodnie z celem i na warunkach na jakie je uzyskano.
Weryfikując przedstawione przez stronę rozliczenia organ I instancji stwierdził, że spółka nie złożyła pełnej dokumentacji otrzymanych i wykorzystanych środków na rzecz ochrony miejsc pracy z FGŚP i pismami z 20 maja 2022 r. wezwał spółkę do złożenia kompletnego rozliczenia, w terminie 30 dni od daty doręczenia wezwania, pod rygorem obowiązku zwrotu całości przyznanych środków wraz z odsetkami liczonymi od całej kwoty pomocy od dnia następującego po dniu przekazania środków. Braki formularza rozliczeniowego miały zostać przez spółkę uzupełnione poprzez złożenie: wykazu pracowników sporządzonego na dzień złożenia wniosku, w oparciu, o który podmiot złożył wniosek, wykazu pracowników pozwalającego na rozliczenie otrzymanej kwoty, dokumentów potwierdzających przelewy wynagrodzeń pracowników, bądź odbiór wypłaty w gotówce (np. wyciąg bankowy) za każdy miesiąc otrzymanego wsparcia, zbiorczego potwierdzenia dokonania przelewu z tytułu składek ZUS za każdy miesiąc otrzymania wsparcia na kwotę nie mniejszą niż wartość składek ZUS finansowanych w ramach wniosku, zbiorczego potwierdzenia dokonania przelewu z tytułu zaliczek na podatek dochodowy od osób, która została sfinansowana w ramach wniosku oraz oświadczenia przedsiębiorcy w sprawie spełnienia obowiązków wynikających z przepisów o ochronie danych osobowych.
Wezwanie pozostało bez odpowiedzi, a Dyrektor Wojewódzkiego Urzędu Pracy w Łodzi pismem z 22 lutego 2023r. (doręczonym 23.05.2022 r.) zawiadomił stronę o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie wydania decyzji orzekającej o obowiązku zwrotu ww. świadczeń, a następnie po zebraniu materiału dowodowego w sprawie poinformował stronę na podstawie art. 10 § 1 Kpa, o prawie do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz przeglądania akt sprawy. Strona nie skorzystała z przysługującego jej uprawnienia. W konsekwencji 13 marca 2023 r. organ wydał decyzję określającą spółce przypadającą do zwrotu kwotę 25.568 zł oraz orzekł o obowiązku zwrotu ww. kwoty wraz z odsetkami.
Podzielając stanowisko organu I instancji Kolegium podkreśliło, że w sprawie pozostaje bezsporne, że spółka nie wykonała w terminie obowiązków nałożonych przepisami ustawy Covid mimo, iż została poinformowana zarówno o tym, że złożone rozliczenie zawiera błędy oraz wezwana do uzupełnienia złożonego rozliczenia pismem z 20 maja 2020 r., jak i poinformowana o możliwości wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego. SKO wyjaśniło, że niedokonanie prawidłowego rozliczenia dofinasowania wiąże się sankcją obowiązku zwrotu tych świadczeń, co wynika z treści art. 15gg ust. 23a, a zatem organ I instancji wobec niewywiązania się strony z obowiązków ustawowych nie miał innej możliwości niż orzec o zwrocie przyznanej pomocy w całości.
W skardze do sądu administracyjnego spółka wniosła o uchylenie decyzji SKO oraz ponowne rozpatrzenie sprawy przez organ I instancji. Kwestionowanej decyzji strona zarzuciła: - nieuwzględnienie stanu faktycznego, jaki był przy wnioskowaniu i rozliczeniu otrzymanej pomocy finansowej w WUP, która została udzielona i wykorzystana zgodnie z prawem, - pominięcie dokumentów zawartych w dokumentacji oraz naruszenie w wyniku podjętej decyzji art. 5 Kodeksu cywilnego. Ponadto spółka wniosła o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów:
- 1) z zeznań świadka B. K. na okoliczność zgodnego z prawem wykorzystania i terminowego rozliczenia przedmiotowego dofinansowania z Wojewódzkiego Urzędu Pracy;
- 2) z zeznań świadka M. M. na okoliczność zgodnego z prawem wykorzystania i terminowego rozliczenia przedmiotowego dofinansowania z Wojewódzkiego Urzędu Pracy;
- 3) z: - Formularza rozliczeniowego, - Wykazu pracowników sporządzonego na dzień złożenia wniosku, w oparciu o który podmiot złożył wniosek, - Wykazu pracowników pozwalającego na rozliczenie otrzymanej kwoty, - Dokumentów potwierdzających przelewy wynagrodzeń pracowników, bądź odbiór wypłaty w gotówce za każdy miesiąc otrzymanego wsparcia, - Dokumentów potwierdzających przelewy z tytułu składek ZUS za każdy miesiąc otrzymania wsparcia na kwotę nie mniejszą niż wartość składek ZUS finansowanych w ramach wniosku, - Oświadczenia przedsiębiorcy w sprawie spełnienia obowiązków wynikających z przepisów o ochronie danych osobowych.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, argumentując jak dotychczas.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje.
Skarga jest nieuzasadniona.
Zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269), stanowiąc w art. 1 § 1 i § 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd stosuje środki przewidziane w art. 145-150 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 poz. 270 – dalej: P.p.s.a.). Powyższe oznacza, że zaskarżony akt administracyjny może zostać wzruszony przez sąd tylko wówczas, gdy narusza prawo w sposób określony w powołanej ustawie; w przeciwnym razie skarga podlega oddaleniu.
Sąd uchyla zaskarżoną decyzję, jeśli stwierdzi, że wydano ją z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub z naruszeniem prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy – art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c) P.p.s.a. Należy również podkreślić, iż zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a., sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
W tak określonym zakresie kognicji Sąd ocenił, iż zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa w sposób powodujący konieczność jej wyeliminowania z porządku prawnego, zatem podlega oddaleniu.
W zakresie oceny stanu faktycznego ustalonego przez organy, należy podkreślić, że sąd administracyjny nie ustala stanu faktycznego, a jedynie wskazuje, które ustalenia organu zostały przez niego przyjęte, a które nie (vide - wyrok NSA z 6 lutego 2008r. sygn. akt: II FSK 1665/06). Zatem oceniając stan faktyczny ustalony przez organy, Sąd przyjął za podstawę rozstrzygnięcia ustalenia faktyczne poczynione przez organy administracji publicznej, albowiem stan faktyczny został ustalony z zachowaniem reguł procedury administracyjnej.
Materialnoprawną podstawą rozstrzygnięcia w rozpatrywanej sprawie stanowił art. 15gg ustawy z dnia 2 marca 2020r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID 19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (tekst jedn. Dz.U. z 2021r. poz. 2095 ze zm. - dalej: ustawa COVID-19). Stosownie do ww. przepisu:
- 1. Podmioty, o których mowa w art. 15g ust. 1, u których wystąpił spadek obrotów gospodarczych w rozumieniu art. 15g ust. 9, w następstwie wystąpienia COVID-19, mogą zwrócić się z wnioskiem do dyrektora wojewódzkiego urzędu pracy, właściwego ze względu na swoją siedzibę, o przyznanie świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy, ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, na dofinansowanie wynagrodzenia pracowników, o których mowa w art. 15g ust. 4, nieobjętych: 1) przestojem, o którym mowa w art. 81 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy, lub 2) przestojem ekonomicznym w następstwie wystąpienia COVID-19, o którym mowa w art. 15g ust. 5, lub 3) obniżonym wymiarem czasu pracy w następstwie wystąpienia COVID-19, o którym mowa w art. 15g ust. 5.
- 2. Podmiotom, o których mowa w ust. 1, przysługują środki z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych na opłacanie składek na ubezpieczenia społeczne pracowników należnych od pracodawcy na podstawie ustawy z dnia 13 października 1998r. o systemie ubezpieczeń społecznych od przyznanych świadczeń, o których mowa w ust. 1.
- 3. Podmioty, o których mowa w ust. 1, muszą spełniać kryteria, o których mowa w art. 15g ust. 3.
Natomiast zgodnie z art. 15gg ust. 19 ustawy COVID-19 - podmiot, o którym mowa w ust. 1, jest obowiązany do rozliczenia otrzymanych świadczeń i środków z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych na wypłatę świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy, w terminie do 30 dni od zakończenia okresu pobierania świadczeń.
Z kolei, w art. 15gg ust. 23a ustawy C0VID-19 postanowiono, że Dyrektor wojewódzkiego urzędu pracy wzywa podmiot, który nie wywiązał się z obowiązku określonego w ust. 19 lub 20, do wywiązania się z niego w dodatkowym terminie 30 dni od dnia otrzymania wezwania, pod rygorem obowiązku zwrotu całości otrzymanej pomocy wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia przekazania środków. Jeżeli podmiot nie wywiąże się z tego obowiązku w dodatkowym terminie, dyrektor wojewódzkiego urzędu pracy wydaje decyzję o zwrocie.
Z poczynionych w sprawie ustaleń wynika, że skarżący wystąpił w dniu 29 września 2020r. z wnioskami (2 szt.) w trybie art. 15gg ustawy z dnia 2 marca 2020r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych - o przyznanie świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych (FGŚPJ na dofinansowanie wynagrodzenia pracowników nieobjętych przestojem, przestojem ekonomicznym albo obniżonym wymiarem czasu pracy w związku ze spadkiem obrotów gospodarczych w następstwie wystąpienia C0VID-19. Wnioski zostały złożone i podpisane przez M.K. - Prezesa Zarządu.:
- 1. wniosek nr [...] (skorygowany w dniu 1 października 2020r. nr [...]) dotyczył dofinansowania wynagrodzeń dla 4 pracowników na okres 3 miesięcy począwszy od 1 września 2020r. w łącznej kwocie 18 502,71 zł z przeznaczeniem na dofinansowanie wynagrodzenia pracowników w kwocie 18 502,71 zł;
- 2. wniosek nr [...] dotyczył dofinansowania wynagrodzeń dla 1 pracownika na okres 3 miesięcy począwszy od 1 września 2020r. w łącznej kwocie 7065,81 zł z przeznaczeniem na: a) dofinansowanie wynagrodzenia pracownika w kwocie: 6 029,37 zł, b) pokrycie składek na ubezpieczenia społeczne pracowników od kwoty dofinansowania do wynagrodzenia, o których mowa w pkt 1, w kwocie 1036,44 zł.
Dyrektor Wojewódzkiego Urzędu Pracy w Łodzi przyznał dofinansowanie, do wniosku nr [...] i przekazał środki na wskazany przez stronę na rachunek bankow w trzech transzach: 1) I transza płatna dnia 06.10.2020 roku w wysokości 6 167,57 zł (nr zlecenia [...]), 2) II transza płatna dnia 06.10.2020 roku w wysokości 6 167,57 zł (nr zlecenia [...]), 3) III transza płatna dnia 10.11.2020 roku w wysokości 6 167,57 zł (nr zlecenia [...]). Środki dotyczące drugiego wniosku o nr [...] zostały przekazane również w trzech transzach: 1) I transza płatna dnia 06.10.2020 roku w wysokości 2 355,27 zł (nr zlecenia [...]), 2) II transza płatna dnia 06.10.2020 roku w wysokości 2 355,27 zł (nr zlecenia [...]), 3) III transza płatna dnia 10.11.2020 roku w wysokości 2 355,27 zł (nr zlecenia [...]). Wypłatę środków we wskazanych wyżej dniach i kwotach na wskazany przez beneficjata rachunek bankowy potwierdzają załączone do akt sprawy potwierdzenia przelewów.
Skarżąca spółka w dniu 30 grudnia 2020r. złożyła formularze rozliczeniowe dotyczące obu wniosków i przyznanych środków na podstawie art. 15gg wskazując, że całość środków została wykorzystana przez pracodawcę zgodnie z celem i na warunkach, na jakie je uzyskał.
Organ weryfikując powyższe rozliczenia stwierdził, że beneficjent nie złożył pełnego udokumentowania rozliczenia obu wniosków nr [...] oraz [...] z otrzymanych środków i świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych i w związku z tym wezwał stronę do złożenia kompletnego rozliczenia w terminie 30 dni od daty doręczenia wezwania pod rygorem obowiązku zwrotu całości przyznanych środków wraz z odsetkami liczonymi od całej kwoty pomocy od dnia następującego po dniu przekazania środków. Poinformował też stronę, że jeżeli podmiot nie wywiąże się z tego obowiązku we wskazanym terminie, dyrektor wojewódzkiego urzędu pracy wyda decyzję o zwrocie. W powyższych pismach organ I instancji wezwał stronę do uzupełnienia braków formularza rozliczeniowego poprzez złożenie: - wykazu pracowników sporządzonego na dzień złożenia wniosku, w oparciu, o który podmiot złożył wniosek, - wykazu pracowników pozwalającego na rozliczenie otrzymanej kwoty, - dokumentów potwierdzających przelewy wynagrodzeń pracowników, bądź odbiór wypłaty w gotówce (np. wyciąg bankowy) za każdy miesiąc otrzymanego wsparcia, - zbiorczego potwierdzenia dokonania przelewu z tytułu składek ZUS za każdy miesiąc otrzymania wsparcia na kwotę nie mniejszą niż wartość składek ZUS finansowanych w ramach wniosku, - zbiorczego potwierdzenia dokonania przelewu z tytułu zaliczek na podatek dochodowy od osób, która została sfinansowana w ramach wniosku, - oświadczenia przedsiębiorcy w sprawie spełnienia obowiązków wynikających z przepisów o ochronie danych osobowych.
Pisma powyższe zostały doręczone stronie w dniu 23 maja 2023r. W wyznaczonym przez organ I instancji terminie pomimo prawidłowo doręczonych pism z dnia 20 maja 2022r. strona nie rozliczyła wniosku nr [...] skorygowanego w dniu 1 października 2020r. oraz wniosku nr [...].
Skutkiem powyższego było wydanie przez organ I instancji decyzji, w której określił przypadającą do zwrotu kwotę 25 568,52 zł i orzekł o obowiązku zwrotu ww. kwoty wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych liczonymi: • od kwoty: 17 045,68 zł od dnia 06.10.2020r. do dnia zwrotu, • od kwoty: 8 522,84 zł od dnia 10.11.2020r. do dnia zwrotu.
Zdaniem skarżącego, środki były wykorzystane zgodnie z przysługującym prawem i nie ma w tym zakresie żadnych uchybień, a ponadto dopiero z decyzji spółka podjęła informacje, że WUP stwierdził pewne braki i nieścisłości w dokumentacji.
Zdaniem Sądu, zaskarżona decyzja zasługuje na aprobatę. Prawidłowo, w ocenie Sądu, organy uznały, że skarżąca spółka nie wykonała w terminie obowiązków nałożonych na nią przepisami ustawy COVID-19. Twierdzeniom strony, że nie miała wiedzy o obowiązku zwrotu i że rozliczenie zawiera błędy, przeczy zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, bowiem zarówno wezwanie do uzupełnienia rozliczenia z dnia 20 maja 2022r., w którym organ I instancji szczegółowo wyjaśnił, o jakie dokumenty należy uzupełnić rozliczenie jak i zawiadomienie o wszczęciu postępowania z dnia 22 lutego 2023r., zostało doręczone stronie skarżącej skutecznie. Spółka nie podjęła żadnych działań w celu uzupełnienia dokumentacji i dokonania prawidłowego rozliczenia. Zatem organy słusznie uznały, że spółka nie dokonała prawidłowego rozliczenia dofinansowania, a to wiąże się z obowiązkiem zwrotu tych świadczeń.
Ustawodawca wyraźnie wskazał konsekwencje nierozliczenia się przez stronę ze zobowiązania w określonym terminie - sankcja polega na zwrocie całości otrzymanej pomocy. Z tego względu organ pierwszej instancji prawidłowo zastosował przepisy ustawy COVID-19 przypisując określonym zaniechaniom strony określone konsekwencje. Także wysokość kwoty przypadającej do zwrotu została ustalona prawidłowo, gdyż jest ona podyktowana jest brzmieniem art. 15gg ust. 23a ustawy COVID-19. Strona została pouczona o konieczności zwrotu całości otrzymanej pomocy wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia przekazania środków.
W treści decyzji organu pierwszej instancji prawidłowo określono nie tylko kwoty przypadające do zwrotu, ale i daty, od których naliczone będą odsetki. Tak więc Kolegium słusznie nie znalazło podstaw do uchylenia decyzji organu pierwszej instancji. Ustalenia faktyczne w niniejszej sprawie znajdują potwierdzenie w zgromadzonym materiale dowodowym, a poczyniona analiza przepisów ustawy COVID-19 jest prawidłowa, wszechstronna i wystarczająca do wydania decyzji w sprawie. Wobec niewywiązania się przez stronę z obowiązków ustawowych organy nie miały innej możliwości aniżeli orzec o zwrocie przyznanej pomocy w całości.
Jak wynika z akt sprawy, strona nie zaprzecza, że otrzymała wezwanie do uzupełnienia formularza rozliczeniowego o konkretnie wskazane przez organ I instancji dokumenty (akta administracyjne w załączeniu), ale z drugiej strony podnosi w odwołaniu, że o brakach dowiedziała się z decyzji, nie była świadoma owych braków i nieścisłości, a wynika to po prostu z błędu ludzkiego w następstwie braku pełnych informacji, tym bardziej że sprawa dotyczy bardzo nietypowej sytuacji w okresie pandemii.
Sąd stwierdza, że z akt sprawy wynika bezsprzecznie, że do skarżącej spółki dotarło wezwanie do uzupełnienia rozliczenia o wskazane w nim konkretne dokumenty, ale spółka nie zareagowała na wezwanie. Zdaniem Sądu stosownie do uregulowania art. 15gg ust. 23 ustawy covid-19, organy miały uprawnienie do zweryfikowania rozliczenia otrzymanych środków covidowych i w ramach tej weryfikacji mogły żądać uzupełnienia dokumentacji rozliczeniowej. Strona skarżąca nie odpowiadając na wezwanie i nie uzupełniając braków, nawet w toku postępowania przed organami, naraziła się na określone w art. 15gg ust. 23a ustawy covid-19 konsekwencje.
Odnosząc się do wniosku dowodowego skarżącej wskazać należy, że wniosek ten nie mógł zostać uwzględniony. Zgodnie z art. 106 § 3 P.p.s.a. sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Z regulacji tej wynika, że nie każdy dowód może być dopuszczony w tym postępowaniu, lecz jedynie dowód z dokumentów, przy czym ma to być dowód uzupełniający, a więc taki, który nie był przedstawiony i oceniony w postępowaniu administracyjnym zakończonym zaskarżoną decyzją. Z przepisu tego wynika także, że dopuszczenie dowodu z dokumentu jest uprawnieniem, a nie obowiązkiem sądu. W orzecznictwie sądowym wielokrotnie wskazywano, że przeprowadzenie przez sąd uzupełniającego postępowania dowodowego z dokumentu jest dopuszczalne w sytuacji, gdy wnioskowany dowód będzie pozostawał w związku z oceną legalności zaskarżonego aktu. Celem postępowania sądowego nie jest bowiem ponowne ustalenie stanu faktycznego, a przepis art. 106 § 3 P.p.s.a. nie służy do zwalczania ustaleń faktycznych, z którymi strona się nie zgadza.
W niniejszej sprawie, dowody wskazane w skardze miały zdaniem strony skarżącej wykazać błędne ustalenia organów co do oceny prawidłowości rozliczenia się z otrzymanych środków. Nie mniej mając na względzie treść art. 106 § 3 P.p.s.a, przeprowadzenie dowodu z przesłuchania świadków jest w myśl tego przepisu niedopuszczalne, natomiast dokumenty opisane w skardze zmierzały do zmiany ustaleń faktycznych, co jest również niedopuszczalne, a poza wszystkim te dokumenty nie zostały dołączone ani do odwołania, ani do skargi.
Podsumowując, Sąd nie dopatrzył się w niniejszej sprawie naruszeń przepisów prawa materialnego, jak również naruszenia przepisów prawa procesowego. Nadto podkreślić trzeba, że w postępowaniu przed sądem administracyjnym nie mają zastosowania przepisy kodeksu cywilnego, na które powołuje się skarżąca.
Mając na uwadze powyższe i nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi na podstawie art. 151 P.p.s.a należało orzec jak w sentencji.
Ake.