Postanowienie WSA w Łodzi z 28 marca 2006 r., I SA/Łd 463/06

Sąd

Dnia 28 marca 2006 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I

Rozpoznanie

w dniu 28 marca 2006 roku na posiedzeniu niejawnym

Sprawa

w sprawie ze skargi M. C. i E. C. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej określającej zobowiązanie podatkowe w podatku obrotowym za 1992 r. p o s t a n a w i a odrzucić skargę.

Skład

Sędzia NSA Aleksandra Wrzesińska-Nowacka przewodniczący, sprawozdawca

Uzasadnienie

M. C. pismem do Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...], wniósł o stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji Pierwszego Urzędu Skarbowego Ł. z dnia [...] określającej należne zobowiązanie podatkowe w podatku obrotowym za 1992 r. na kwotę 1.095 zł.

Rozstrzygając decyzją z dnia [...], Dyrektor Izby Skarbowej w Ł., utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia [...] odmawiającą wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej Pierwszego Urzędu Skarbowego Ł. z dnia [...].

Decyzję organu II instancji doręczono M. C. w dniu [...].

Na powyższą decyzję w dniu 10 lutego 2006 roku, wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skarga M. i E. C..

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga podlega odrzuceniu.

Stosownie do treści art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2002 roku Nr 153 poz. 1270 ze zm.), skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie.

M. C. 10 lutego 2006 roku wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję organu II instancji. Została ona doręczoną skarżącemu w dniu 28 listopada 2005 roku, a więc skarga wpłynęła po upływie wskazanego 30 dniowego terminu.

W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę odrzucił jak spóźnioną.

Skargę w tej sprawie wniosły dwie osoby. Zgodnie z art. 51 powoływanej ustawy kilku uprawnionych do wniesienia skargi może w jednej sprawie występować w roli skarżących, jeżeli ich skargi dotyczą tej samej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności albo bezczynności organu przy czym, każda z tych osób z osobna musi być uprawniona do wniesienia skargi. Uprawnienie do wniesienia skargi do sądu administracyjnego przyznaje się dwu kategoriom podmiotów: każdemu kto ma w tym interes prawny oraz, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób prokuratorowi, Rzecznikowi Praw Obywatelskich i organizacji społecznej, jeżeli sprawa mieści się w zakresie jej statusowej działalności i brała ona udział w postępowaniu administracyjnym (art. 51 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Interes prawny rozumiany jest jako istnienie związku między sferą indywidualnych praw i obowiązków skarżącego, a zaskarżonym aktem lub czynnością. Skarga może dotyczyć tylko jego "własnej sprawy administracyjnej". Interes prawny podmiotu wnoszącego skargę do sądu przejawia się w tym, że działa ona bezpośrednio we własnym imieniu i ma roszczenie o przyznanie uprawnienia lub zwolnienia z nałożonego obowiązku (wyrok NSA z 3 czerwca 1996 r., II S.A. 74/96, opubl. ONSA z 1997 r., nr 2, poz. 89). W przedmiotowej sprawie stroną postępowania administracyjnego był M. C.. Zatem to on, jako osoba, której praw i obowiązków dotyczyła zaskarżona decyzja, był uprawniony do wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. W trakcie postępowania sądowego E. C. wywiodła swój interes prawny z faktu, pozostawania w związku małżeńskim i we wspólnocie majątkowej ze skarżącym. Podane okoliczności świadczą o posiadaniu przez nią jedynie interesu faktycznego, a nie prawnego.

Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi odrzucił skargę E.C. jako niedopuszczalną z innych przyczyn.