Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodziz 28 września 2026 r., sygn. akt I SA/Łd 463/26

Uzasadnienie

E. B. pismem z 16 czerwca 2026 r. wniosła skargę na bezczynność i rażąco przewlekłe prowadzenie postępowania przez Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Łodzi oraz na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z 2 czerwca 2026 r., wydane po rozpoznaniu ponaglenia na bezczynność Dyrektora MOPS w Łodzi.

Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I WSA w Łodzi z 13 sierpnia 2026 r., obie skargi E. B. zostały rozdzielone, to jest: skargę na bezczynność Dyrektora MOPS w Łodzi zarejestrowano pod sygn. akt I SAB/Łd 14/26, zaś skarga na postanowienie SKO w Łodzi, którym organ ten uznał ponaglenie skarżącej za nieuzasadnione, otrzymała sygn. akt I SA/Łd 463/26.

Rozpoznawana obecnie sprawa dotyczy zatem skargi na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z 2 czerwca 2026 r., wydane na podstawie art. 37 § 6 w zw. z art. 37 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2025 r. poz. 1691; dalej: k.p.a.).

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Skarga podlega odrzuceniu.

Stosownie do art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2026 r., poz. 143; dalej: p.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty.

W niniejszej sprawie E. B. wniosła do sądu skargę na postanowienie wydane na podstawie art. 37 § 6 w zw. z art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a.

Zgodnie z art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a., stronie służy prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 (bezczynność).

Stosownie natomiast do art. 37 § 6 k.p.a., organ rozpatrujący ponaglenie wydaje postanowienie, w którym:

1. 1) wskazuje, czy organ rozpatrujący sprawę dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, stwierdzając jednocześnie, czy miało ono miejsce z rażącym naruszeniem prawa;
2. 2) w przypadku stwierdzenia bezczynności lub przewlekłości:
3. a) zobowiązuje organ rozpatrujący sprawę do załatwienia sprawy, wyznaczając termin do jej załatwienia, jeżeli postępowanie jest niezakończone,
4. b) zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych bezczynności lub przewlekłości, a w razie potrzeby także podjęcie środków zapobiegających bezczynności lub przewlekłości w przyszłości.

Z treści art. 37 k.p.a. wynika, że ponaglenie stanowi podanie (żądanie) o rozpatrzenie sprawy bezczynności organu lub przewlekłości prowadzonego przez ten organ postępowania administracyjnego. Skuteczne wniesienie ponaglenia wszczyna jedynie incydentalne postępowanie w sprawie stwierdzenia bezczynności/przewlekłości. Postanowienie wydane w wyniku rozpoznania ponaglenia ma charakter wpadkowy (incydentalny), nie kończy postępowania w sprawie głównej, ani też nie zawiera rozstrzygnięcia co do istoty sprawy. Postanowienie to nie może być również zaskarżone zażaleniem (art. 141 § 1 w zw. z art. 37 k.p.a.). Postanowienie to zatem nie jest żadnym z orzeczeń, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a., co oznacza, że nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego.

Kwestia niedopuszczalności skarg na postanowienia wydane w wyniku rozpoznania ponagleń nie budzi w praktyce żadnych kontrowersji, o czym świadczy liczne orzecznictwo sądów administracyjnych (przykładowo postanowienia NSA z 2 lipca 2018 r., I OSK 2170/18; z 9 kwietnia 2019 r., I OSK 1286/18; z 16 października 2020 r., II OSK 2447/20; dostępne na stronie: https://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdza, że wniesiona w niniejszej sprawie skarga na postanowienie SKO w Łodzi w przedmiocie uznania ponaglenia za nieuzasadnione, jako niedopuszczalna, podlegała odrzuceniu, o czym Sąd orzekł na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. db