Uzasadnienie
A spółka cywilna S. G., M. P. w K., reprezentowana przez pełnomocnika w osobie radcy prawnego, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na pisemną interpretację Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. działającego z upoważnienia Ministra Finansów z dnia [...] roku w przedmiocie interpretacji przepisów prawa podatkowego w sprawie podatku akcyzowego.
W skardze tej pełnomocnik skarżącej, wnosząc o uchylenie zaskarżonej interpretacji, zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego w szczególności poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przepisów: art. 1, art. 2 ust. 4 lit. b w związku z art. 20 Dyrektywy Rady 2003/96/WE z dnia 27 października 2003 r. w sprawie restrukturyzacji wspólnotowych przepisów ramowych dotyczących opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej, art. 1, art. 1 ust. 3 lit. a Dyrektywy Rady 2008/118/WE z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie ogólnych zasad dotyczących podatku akcyzowego uchylającej Dyrektywę 92/12/EWG (Dz.U. UE.L Nr 9, poz. 12 ze zm.), art. 30, art. 110 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz. U. z 2004 r., Nr 90, poz. 84 ze zm.), a ponadto naruszenie art. 91 ust. 3 Konstytucji w związku z art. 249 zdanie 3 TWE poprzez pominięcie postanowień Dyrektywy Energetycznej oraz Dyrektywy Horyzontalnej, a w konsekwencji ich niewłaściwe zastosowanie.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. działający z upoważnienia Ministra Finansów podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie, kwestionując przy tym zasadność zarzutów podniesionych w skardze.
W dniu 3 czerwca 2013 roku wpłynęło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi pismo pełnomocnika skarżącej zawierające wniosek o zawieszenie postępowania w sprawie do czasu rozpoznania przez Trybunał Sprawiedliwości pytania prejudycjalnego dotyczącego wykładni prawa unijnego skierowanego przez Naczelny Sąd Administracyjny w sprawie o sygn. akt I GSK 780/11.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje
W świetle art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - dalej: "p.p.s.a.", Sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym.
W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju zależność ma miejsce, bowiem postanowieniem z dnia 5 marca 2013 roku Naczelny Sąd Administracyjny w sprawie o sygn. akt I GSK 780/11, na podstawie art. 267 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej skierował do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej pytanie prejudycjalne dotyczące wykładni przepisów prawa wspólnotowego o następującej treści:
"Czy art. 3 ust. 3 dyrektywy Rady 92/12/EWG z dnia 25 lutego 1992 r. w sprawie ogólnych warunków dotyczących wyrobów objętych podatkiem akcyzowym, ich przechowywania, przepływu oraz kontrolowania (Dz. Urz. UE L 76 z 23 marca 1992 r., s. 1, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne – Rozdział 9, t.1, s. 179) – oraz aktualnie odpowiednio art. 1 ust. 3 lit. a) i akapit pierwszy dyrektywy Rady 2008/118/WE z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie ogólnych zasad dotyczących podatku akcyzowego, uchylającej dyrektywę 92/12/EWG (Dz. Urz. UE L 9 z 14 stycznia 2009 r., s. 12, z późn. zm.) – należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwia się nałożeniu przez państwo członkowskie na oleje smarowe oznaczone kodem CN 2710 19 71 – 2710 19 99, wykorzystywane do celów innych niż napędowe i grzewcze, podatku akcyzowego, według reguł właściwych dla ujednoliconego podatku akcyzowego nakładanego na konsumpcję produktów energetycznych?".
W ocenie Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę odpowiedź Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej na przedstawione powyżej pytanie w świetle ustalonego przez organy podatkowe stanu faktycznego sprawy oraz zarzutów poniesionych w skardze ma istotne znaczenie dla prawidłowego rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy, na co trafnie uwagę zwrócił pełnomocnik skarżącej w piśmie z dnia 28 maja 2013 roku.
Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.
AK.