Uzasadnienie
Pismem z dnia 24 maja 2018 r. G. S.-B. wniosła skargę kasacyjną od wyroku WSA w Łodzi z 21 marca 2018 r. oddalającego skargę na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. w sprawie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji określającej zobowiązanie podatkowe wraz z należnymi odsetkami oraz orzekającej o solidarnej odpowiedzialności za zaległości podatkowe członka rodziny w podatku od towarów i usług za styczeń 2012 roku.
W skardze kasacyjnej zawarto wniosek o przyznanie skarżącej prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów postępowania w całości w tym od wpisu sądowego.
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I WSA w Łodzi z 29 maja 2018 r. skarżąca została wezwana do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na formularzu PPF. Odpis wezwania został doręczony pełnomocnikowi skarżącej w dniu 11 czerwca 2018 r. Skarżąca nie złożyła wniosku o przyznanie prawa pomocy na formularzu PPF.
Referendarz sądowy zważył, co następuje
Stosownie do art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania.
Zgodnie z art. 252 § 2 powołanej ustawy, wniosek składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru.
Wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania - art. 257 P.p.s.a..
Mając na uwadze, iż skarżąca nie złożyła wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu, pomimo że otrzymała druk wniosku celem jego wypełnienia i odesłania, na podstawie art. 257 i art. 258 § 2 pkt 6 P.p.s.a. zarządzono pozostawienie wniosku bez rozpoznania.
E.B.