Uzasadnienie
A w Ł. (dalej: "skarżący") zaskarżyło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi (dalej "organ") z dnia 16 maja 2023 r. nr SKO.4116.3.2023 – w całości uchylającą zaskarżoną przez K. S. decyzję A w Ł. z dnia [...] r, nr [...] w sprawie odmowy przyznania dofinansowania ze środków PFRON na uczestnictwo w turnusie rehabilitacyjnym.
W odpowiedzi na sprzeciw organ wniósł o jego odrzucenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje
Zgodnie z art. 64a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 259) - dalej "p.p.s.a.", od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw, zwany dalej "sprzeciwem od decyzji".
Stosownie do art. 64b § 1 p.p.s.a., do sprzeciwu od decyzji stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.
W pierwszej kolejności należało zbadać, czy A w Ł. mogło złożyć sprzeciw od ww. decyzji w sytuacji, gdy występowało w postępowaniu jako organ I instancji.
Zdaniem Sądu, sprzeciw podlegał odrzuceniu, ze względu na to, że został wniesiony przez podmiot, który nie miał do tego legitymacji.
Wprawdzie, zgodnie z art. 64b § 1 p.p.s.a., do sprzeciwu od decyzji stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, ale tylko wówczas, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. W tym kontekście należy zwrócić uwagę na treść art. 64a p.p.s.a., który stanowi, że od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a., skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z jej treści może wnieść od niej sprzeciw, zwany dalej "sprzeciwem od decyzji". Analizując treść tego przepisu, należy stwierdzić, że ustawodawca uregulował w nim legitymację do wniesienia sprzeciwu, stanowiąc, że może go wnieść strona niezadowolona z decyzji. Chodzi tu o stronę w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 775) – dalej "k.p.a.".
Jak wskazał NSA w postanowieniu z dnia 19 listopada 2020 r. o sygn. akt II GSK 1092/20, z uwagi na stanowczą treść art. 64a p.p.s.a., a także okoliczność, że przepisy dotyczące sprzeciwu będącego szczególną instytucją prawną nie powinny podlegać wykładni rozszerzającej, przyjąć należało, że podmiotem uprawnionym do wniesienia sprzeciwu jest jedynie "strona niezadowolona z decyzji". Analizując także umiejscowienie poszczególnych przepisów dotyczących sprzeciwu w ustawie procesowej, podkreślić należy, że w pierwszej kolejności ustawodawca uregulował podstawowe zagadnienia: przedmiot sprzeciwu oraz jego stronę podmiotową, czyli wskazał kto jest uprawniony do korzystania z tej instytucji procesowej i w jakim zakresie. W dalszej zaś kolejności, w odrębnej jednostce redakcyjnej, umieścił uregulowanie dotyczące odpowiedniego stosowania przepisów o skardze oraz wymogów formalnych sprzeciwu - art. 64b p.p.s.a. Zatem nie sposób twierdzić, że owo odpowiednie zastosowanie odnosić się może do kontekstu podmiotowego, a więc do kwestii legitymacji do wniesienia sprzeciwu, która została w sposób zupełny uregulowana w art. 64a p.p.s.a.
Zgodnie z art. 28 k.p.a., stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek.
Na tle niniejszej sprawy stroną w rozumieniu ww. przepisu i osobą uprawnioną do wniesienia sprzeciwu był wyłącznie K. S. A w Ł. jako organ I instancji nie był uprawniony do złożenia sprzeciwu.
Podkreślić należy, że w postępowaniu wywołanym złożeniem sprzeciwu przez nieuprawnioną osobę (podmiot), Sąd nie miał podstaw do badania zasadności decyzji organu odwoławczego z dnia 16 maja 2023 r.
Mając na uwadze powyższe, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 5 w zw. z art. 64b § 1 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji.
Zgodnie z art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd zwrócił skarżącemu kwotę 100 zł, uiszczoną tytułem wpisu sądowego.
P.C.