Wyrok NSA oz. w Łodzi z 27 marca 1998 r., I SA/Łd 488/98

Teza

Z punktu widzenia prawidłowości zmniejszenia podatku należnego nie jest istotne, kiedy faktura zostanie wystawiona, a decyduje jej "fizyczne" posiadanie przez osobę uprawnioną.

Warunkiem niezbędnym jest także i to, aby podatnik otrzymał oryginał faktury, a nie jej odpis lub kserokopię.

Uzasadnienie

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Podstawową zasadą podatku od towarów i usług wyrażoną w art. 19 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./ jest prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług. Uprawnienie to jest jednak obwarowane pewnymi wymogami formalnymi, których spełnienie jest warunkiem niezbędnym do obniżenia podatku należnego.

Zgodnie z dyspozycją ustępu 3 cytowanego artykułu obniżenie podatku należnego następuje w rozliczeniu za miesiąc, w którym podatnik otrzyma fakturę lub inny dopuszczalny dokument uprawniający do skorzystania z tego prawa, względnie w miesiącu następnym po miesiącu, w którym podatnik otrzymał wymienione dokumenty.

Z punktu widzenia prawidłowości zmniejszenia podatku należnego nie jest więc istotne, kiedy ten dokument zostanie wystawiony, a decyduje jego "fizyczne" posiadanie przez osobę uprawnioną. Warunkiem niezbędnym jest także i to, aby podatnik otrzymał oryginał faktury, a nie jej odpis lub kserokopię.

W rozpoznawanej sprawie strona skarżąca przyznała, że kwestionowana faktura nr 9 z dnia 1 maja 1995 r. została wadliwie zaewidencjonowana. Zdaniem skarżącego ta czysto techniczna omyłka nie uzasadnia zastosowania sankcji wynikających z art. 27 ust. 5 pkt 2 ustawy o VAT.

Stanowisko takie nie jest słuszne.

Przedwczesne zaewidencjonowanie transakcji bez doręczenia nabywcy oryginału faktury jest naruszeniem obowiązków dotyczących określenia wysokości podatku naliczonego. Podatnik nie był bowiem uprawniony do odliczenia podatku naliczonego zawartego w tej fakturze od podatku należnego za miesiąc kwiecień 1995 roku.

Nie jest przy tym istotne, wbrew stanowisku skarżącego czy nastąpił zwrot różnicy i czy doszło do uszczuplenia należności budżetowych. Przepisy omawianej ustawy o podatku VAT wiążą sankcje z samym stwierdzeniem nieprawidłowości w zakresie ewidencjonowania towarów niezależnie od ich skutków finansowych. Skoro zatem podatnicy po stwierdzeniu nieprawidłowości w postaci "podpięcia się faktury z 1.05.95 pod faktury kwietniowe" z własnej woli nie dokonali korekty deklaracji podatkowej muszą ponosić konsekwencje zaistnienia tego zdarzenia.

W opisanej sytuacji organy skarbowe stwierdzając, że skarżący naruszyli obowiązki, o których mowa w art. 27 ust. 4 ustawy VAT były uprawnione do zastosowania sankcji, przewidzianej w art. 27 ust. 5 pkt 2 tejże ustawy.

Uznając, że przy wydawaniu zaskarżonej decyzji nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego ani procesowego Sąd, na podstawie art. 207 par. 5 Kpa w zw. z art. 68 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ orzekł jak w sentencji.