Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodziz 16 lutego 2021 r., sygn. akt I SA/Łd 498/20

Uzasadnienie

I SA/Łd 498/20

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lipca 2020 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy S. z dnia [...] lutego 2020 r. ustalającą J. O. wymiar łącznego zobowiązania pieniężnego na rok 2020.

Zgodnie z ustalonym stanem faktycznym, decyzją z dnia [...] lutego 2020 r. Wójt Gminy S. ustalił J. O. wymiar łącznego zobowiązania pieniężnego na 2020 rok w wysokości 13.164 zł, w tym podatku rolnego w wysokości 9.104 zł, podatku od nieruchomości w wysokości 4.048 zł i podatku leśnego w wysokości 12 zł przedmiotem opodatkowania obejmując użytki rolne o powierzchni 69,6081 ha, pozostałe grunty o powierzchni 8 096 m2 i las o powierzchni 0,2700 ha, położone w miejscowości H., stanowiące własność Skarbu Państwa będące w użytkowaniu wieczystym podatniczki.

Uzasadniając rozstrzygnięcie organ pierwszej instancji wyjaśnił, że wysokość podatku ustalono na podstawie złożonych przez podatniczkę informacji oraz danych z ewidencji gruntów. Do obliczenia podatku rolnego przyjęto stawkę podatkową w wysokości 132,50 zł. Stawka podatku od nieruchomości wynosi 0,70 zł/m2, zaś podatku leśnego 42,7328 zł.

J. O. złożyła odwołanie od powyższej decyzji, zarzucając jej zastosowanie zbyt wysokich podwyżek przy ustalaniu wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego oraz naruszenie jej interesów.

Wniosła o uchylenie decyzji Wójta Gminy S., przywrócenie poprzednich stawek, uznanie wniesionego odwołania jako złożonego prawidłowo ewentualnie, przekazanie do ponownego rozpatrzenia organowi uprawnionemu do tego.

Po rozpatrzeniu odwołania i zarzutów w nim zawartych, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, iż organ pierwszej instancji prawidłowo ustalil stan faktyczny, powierzchnię i rodzaj gruntów oraz zastosował obowiązujące stawki dla poszczególnych rodzajów gruntów, dokonując właściwego wyliczenia wielkości zobowiązania podatkowego.

Ponieważ podatniczka nadal nie podzielała ustaleń i wyliczeń utrzymanych przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S., złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na decyzję z dnia [...] lipca 2020 r. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzuciła zastosowanie zbyt wysokich podwyżek przy ustalaniu wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego tj. podatku rolnego co jest naruszeniem ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym a w szczególności jej art. 6 pkt 3, naruszenie interesu publicznego interpretowanego jako dyrektywę postępowania nakazującą mieć na uwadze respektowanie wartości wspólnych dla całego społeczeństwa takich jak: sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie obywateli do organów władzy a nie poprzez władztwo podatkowe jakie niewątpliwie w tym przypadku występuje do zaspakajania ambicji jednostek władczych oraz naruszenie ważnego interesu podatnika poprzez jego nadmierne obciążanie zobowiązaniami finansowymi celem poprawy sytuacji i wizerunku zarządzającego jednostką samorządową.

W związku z powyższym podatniczka wniosła o uchylenie w całości decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] lipca 2020 r. oraz przywrócenie poprzednich wartości stawek.

W uzasadnieniu wskazała, iż w zaskarżonej decyzji Wójt Gminy S. podwyższył stawki podatku w wysokości nawet o więcej niż 10% a niekiedy o 50%. Biorąc pod uwagę, że w innych gminach ich wójtowie stawki zostawili na wcześniejszych poziomach tj. niższych niż obecna stawka Wójta Gminy S., to podwyżka dokonana przez Wójta Gminy S., choć jest mniejsza niż jak zasugerował w swoim komunikacie Prezes Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 18 października 2019 r. w sprawie średniej ceny skupu żyta za okres 11 kwartałów będącej podstawą do ustalania podatku rolnego na rok podatkowy 2020 w wysokości 58,46 zł. z 1 dt., to i tak nie znajduje żadnego racjonalnego uzasadnienia. Podatniczka nadmieniła, że w obliczu nawiedzających rolników od kilku lat niekorzystnych zjawisk atmosferycznych wpływających zasadniczo na ich dochód z gospodarstw poprzedni Wójt utrzymywał a nawet obniżał stawi podatku rolnego i innych danin też.

Różnica między poprzednią wysokością stawek a podwyższoną wynosi 1.084 zł, co wprost wynika z poprzedniej decyzji poprzedniego Wójta i jest dla skarżącej bardzo dużą podwyżką. Nie mogąc się pogodzić z brakiem profesjonalizmu ze strony włodarza Gminy podatniczka stoi na stanowisku przywrócenia stawek jakie obowiązywały sprzed jego włodarzenia gminą. Dlatego też uważa, że skarga jest zasadna i zasługuje na uznanie.

W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie z uwagi na bezzasadność wskazanych w niej zarzutów i podtrzymał swoje stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępne wyjaśnić należy, iż sprawę niniejszą rozpoznano na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 1842 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. W okolicznościach niniejszej sprawy należy potwierdzić wypełnienie się powyższych warunków, akcentując w szczególności realne zagrożenie epidemiologiczne dla zdrowia uczestników postępowania występujące na terenie miasta będącego siedzibą tutejszego Sądu.

Stosownie do treści rozporządzenia Rady Ministrów z 16 października 2020 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii (Dz.U. z 2020 r., poz. 1829) począwszy od 17 października 2020 r. miasto na prawach powiatu Łódź, będące siedzibą tutejszego sądu, zostało objęte strefą czerwoną. Powyższe oznacza, że odpowiednie zastosowanie ma również zarządzenie nr 39 Prezesa NSA z 16 października 2020 r. w sprawie odwołania rozpraw oraz wdrożenia w NSA działań profilaktycznych służących przeciwdziałaniu potencjalnemu zagrożeniu zakażenia wirusem SARS-CoV-2 w związku z objęciem Miasta Stołecznego Warszawy obszarem czerwonym (§ 1 w zw. § 3 tego rozporządzenia).

Reasumując powyższe, z dniem 17 października 2020 r. w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi odwołuje się rozprawy, kontynuując działalność orzeczniczą Sądu w trybie rozpoznawania spraw na posiedzeniach niejawnych, zaś sprawy wyznaczone do rozpatrzenia na rozprawie kieruje się do załatwienia na posiedzeniu niejawnym, co też uczyniono w niniejszej sprawie.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2167 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; dalej jako: "p.p.s.a.") sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki przewidziane w ustawie. Przy czym, jak stanowi art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Wykładnia powołanego przepisu wskazuje, że sąd ma nie tylko prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Z drugiej jednak strony, granicą praw i obowiązków sądu, wyznaczoną w art. 134 § 1 p.p.s.a. jest zakaz wkraczania w sprawę nową. Granice te zaś wyznaczone są dwoma aspektami - legalnością działań organu oraz całokształtem aspektów prawnych tego stosunku prawnego, który był objęty treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia.

Rozpoznając sprawę według powyższych kryteriów, sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy (ewidencja gruntów i budynków) organy ustaliły, że J. O. jest użytkownikiem wieczystym działek nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] o powierzchni 72,7860 ha położonych w miejscowości H., których grunty są sklasyfikowane jako: Bz, Ba, Br-RIVb, LsVI, Lzr-ŁIV, Lzr-ŁV, Lzr- RUIb, Lzr-RIVa, Lzr-RV, Lzr-RVI, ŁIV, LV, N, RIIIB, RIVa, RV, RVI, S-RIIIb, S-RIVa, S-RV, S- RVI, W-UV, WŁV, W-RIVa, Wsr-ŁIV, Br-RIVb, PsIV, PsV, Lzr-PslV, Lzr-RIVb, RIVb, S-RIVb, W-RIVa, W-RIVb, Wsr-PsIV.

Zgodnie z § 67 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. z 2019 r. poz. 393 ze zm.), zwanego dalej rozporządzeniem, użytki gruntowe wykazywane w ewidencji dzielą się na następujące grupy:

1. 1) grunty rolne;
2. 2) grunty leśne;
3. 3) grunty zabudowane i zurbanizowane;
4. 4) użytki ekologiczne, oznaczone symbolem złożonym z litery "E" oraz symbolu odpowiedniego użytku gruntowego określającego sposób zagospodarowania lub użytkowania terenu, np. E-Ws, E-Wp, E-Ls, E-Lz, E-N, E-Ps, E-R;
5. 5) (uchylony);
6. 6) grunty pod wodami;
7. 7) tereny różne oznaczone symbolem - Tr.

Grunty rolne, zgodnie z treścią § 68 ust. 1, dzielą się na:

1. 1) użytki rolne, do których zalicza się:
2. a) grunty orne, oznaczone symbolem - R,
3. b) sady, oznaczone symbolem - S,
4. c) łąki trwałe, oznaczone symbolem - Ł,
5. d) pastwiska trwałe, oznaczone symbolem - Ps,
6. e) grunty rolne zabudowane, oznaczone symbolem - Br,
7. f) grunty pod stawami, oznaczone symbolem - Wsr,
8. g) grunty pod rowami, oznaczone symbolem - W,
9. h) grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych, oznaczone symbolem - Lzr;
10. 2) nieużytki, oznaczone symbolem - N. Grunty leśne dzielą się na:

1. 1) lasy, oznaczone symbolem - Ls;
2. 2) grunty zadrzewione i zakrzewione, oznaczone symbolem - Lz (§ 68 ust. 2 rozporządzenia).

Zgodnie z pkt 10 załącznika nr 6 do rozporządzenia, do lasów (Ls) zalicza się grunty określone jako "las" w ustawie z dnia 28 września 1991 r. o lasach (Dz. U. z 2015 r. poz. 2100 oraz z 2016 r. poz. 422, 586, 903 i 1020).

Grunty zabudowane i zurbanizowane dzielą się na:

1. 1) tereny mieszkaniowe, oznaczone symbolem - B;
2. 2) tereny przemysłowe, oznaczone symbolem - Ba;
3. 3) inne tereny zabudowane, oznaczone symbolem - Bi;
4. 4) zurbanizowane tereny niezabudowane lub w trakcie zabudowy, oznaczone symbolem - Bp;
5. 5) tereny rekreacyjno-wypoczynkowe, oznaczone symbolem - Bz;
6. 6) użytki kopalne, oznaczone symbolem - K;
7. 7) tereny komunikacyjne, w tym:
8. a) drogi, oznaczone symbolem - dr,
9. b) tereny kolejowe, oznaczone symbolem - Tk,
10. c) inne tereny komunikacyjne, oznaczone symbolem - Ti,
11. d) grunty przeznaczone pod budowę dróg publicznych lub linii kolejowych, oznaczone symbolem -Tp.

Dodatkowo należy zwrócić uwagę na art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2020 r. poz. 276), zgodnie z którym podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (Dz.U. z 2020 r. poz. 333 – dalej jako "u.p.r."), opodatkowaniu podatkiem rolnym podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne, z wyjątkiem gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza. Natomiast za gospodarstwo rolne uważa się obszar gruntów, o których mowa w art. 1 cytowanej ustawy, o łącznej powierzchni przekraczającej 1 ha lub 1 ha przeliczeniowy, stanowiących własność lub znajdujących się w posiadaniu osoby fizycznej, osoby prawnej albo jednostki organizacyjnej, w tym spółki, nieposiadającej osobowości prawnej (art. 1 ust. 1 u.p.r.).

Zwalnia się od podatku rolnego użytki rolne klasy V, VI i VIz oraz grunty zadrzewione i zakrzewione ustanowione na użytkach rolnych (art. 12 ust. 1 pkt 1 u.p.r.).

Podatnikami podatku rolnego są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki, nieposiadające osobowości prawnej, będące użytkownikami wieczystymi gruntów (art. 3 ust. 1 pkt 3 u.p.r.).

W rozpatrywanej sprawie bezspornym jest, że skarżąca jest użytkownikiem wieczystym 71,2781 ha użytków rolnych, a więc gruntów sklasyfikowanych w sposób, o którym mowa w § 68 ust. 1 rozporządzenia i art. 1 u.p.r. Zwolnione od podatku rolnego zostały grunty klasy V, VI oraz grunty zadrzewione i zakrzewione ustanowione na użytkach rolnych.

Podstawę opodatkowania podatkiem rolnym stanowi:

1. 1) dla gruntów gospodarstw rolnych - liczba hektarów przeliczeniowych ustalana na podstawie powierzchni, rodzajów i klas użytków rolnych wynikających z ewidencji gruntów i budynków oraz zaliczenia do okręgu podatkowego;
2. 2) dla pozostałych gruntów - liczba hektarów wynikająca z ewidencji gruntów i budynków (art. 4 ust. 1 u.p.r.).

Podatek rolny za rok podatkowy wynosi:

1. 1) od 1 ha przeliczeniowego gruntów, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1 - równowartość pieniężną 2,5 q żyta,
2. 2) od 1 ha gruntów, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 2 - równowartość pieniężną 5 q żyta
3. - obliczone według średniej ceny skupu żyta za 1 kwartałów poprzedzających kwartał poprzedzający rok podatkowy (art. 6 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 u.p.r.).

Średnią cenę skupu żyta, o której mowa w ust. 1 wskazanej ustawy, ustala się na podstawie komunikatu Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego, ogłaszanego w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor Polski", w terminie do dnia 20 października roku poprzedzającego rok podatkowy (ust. 2).

Rady gmin są uprawnione do obniżenia cen skupu określonych w ust. 2, przyjmowanych jako podstawa obliczania podatku rolnego na obszarze gminy (ust. 3).

Zgodnie z Komunikatem Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 18 października 2019 r. w sprawie średniej ceny skupu żyta za okres 11 kwartałów będącej podstawą do ustalenia podatku rolnego na rok podatkowy 2020 jest średnia cena skupu żyta za okres 11 kwartałów poprzedzających kwartał poprzedzający rok podatkowy 2020 i wyniosła 58,46 zł za 1 dt (M.P. z 2019 r. poz. 1017). Jednakże stosownie do § 1 uchwały Nr XIII/91/2019 Rady Gminy Skierniewice z dnia 29 listopada 2019 r. w sprawie obniżenia średniej ceny skupu żyta stanowiącej podstawę do obliczenia podatku rolnego za rok podatkowy 2020 na obszarze Gminy Skierniewice (Dz. Urz. Woj. Łódzkiego z 2019 r. poz. 7016), średnią cenę skupu żyta stanowiącą podstawę do obliczenia podatku rolnego na obszarze gminy na rok 2020 obniżono z kwoty 58,46 złotych za 1 dt do kwoty 53 zł za 1 dt.

Zgodnie z powyższym, podatek rolny na terenie Gminy S. od 1 ha gruntów, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1 u.p.r. wynosi na 2020 r. równowartość pieniężną 2,5 q żyta tj. 132,50 zł (53 zł x 2,5 q) i taką właśnie stawkę zastosował Wójt Gminy S., ustalając użytkownikowi wieczystemu użytków rolnych J. O. podatek rolny, jako organ właściwy ze względu na miejsce położenia gruntów (art. 6a ust. 6 u.p.r.) - 68,7076 ha przeliczeniowych x 132,50 zł = 9 103,77 zł po zaokrągleniu do pełnych złotych 9.104 zł.

Organ pierwszej instancji prawidłowo ustalił przedmiot i podmiot podatku rolnego, a organ odwoławczy zasadnie podtrzymał te ustalenia.

W ocenie sądu, również prawidłowo dokonano ustalenia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości.

Stosownie do treści art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2019 r. poz. 1170 ze zm. – dalej jako "u.p.o.l."), opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane - grunty.

Zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. podstawę opodatkowania dla gruntów stanowi powierzchnia.

Podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące użytkownikami wieczystymi gruntów (art. 3 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.).

Zwalnia się od podatku od nieruchomości grunty stanowiące nieużytki, użytki ekologiczne. grunty zadrzewione i zakrzewione, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej (art. 7 ust. 1 pkt 10 u.p.o.l.).

J. O. jest użytkownikiem wieczystym gruntów zakwalifikowanych jako pozostałe (Bz, Ba), co potwierdza ewidencja gruntów i budynków, o powierzchni 5.135 m2, 412 m2, 2.532 m2 i 17 m2.

Organy obu instancji w sposób prawidłowy dokonały zaliczenia gruntów oznaczonych symbolem Bz i Ba do przedmiotu podatku od nieruchomości (przedmiot opodatkowania).

Stosownie do § 1 pkt 1 lit. c) uchwały nr XITl/92/19 Rady Gminy Skierniewice z dnia 29 listopada 2019 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości obowiązujących na terenie Gminy Skierniewice (Dz. Urz. Woj. Łódzkiego z 2019 r. poz. 7017) wysokość stawek podatku od nieruchomości - od gruntów: pozostałych, w tym zajętych na prowadzenie odpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizacje pożytku publicznego - 0,50 złotych od 1 m2 powierzchni.

Również kwalifikacja gruntów na potrzeby podatku od nieruchomości jako "pozostałe", dokonana przez organy oraz zastosowana przez nie stawka podatkowa, jest prawidłowa:

1. - 5.135 m2 powierzchni gruntów pozostałych x 0,50 zł = 2.567,50 zł, 412 m2 powierzchni gruntów pozostałych x 0,50 zł = 206 zł,
2. - 2.532 m2 powierzchni gruntów pozostałych x 0,50 zł – 1.266 zł, 17 m2 powierzchni gruntów pozostałych x 0,50 zł = 8,50 zł,
3. - łącznie 4.048 zł.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 30 października 2002 r. o podatku leśnym (Dz.U. z 2019 poz. 888 ze zm. – dalej jako "u.p.l."), opodatkowaniu podatkiem leśnym podlegają określone w ustawie lasy, z wyjątkiem lasów zajętych na wykonywanie innej działalności gospodarczej niż działalność leśna. Lasem w rozumieniu ustawy są grunty leśne sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako lasy.

Przepis art. 2 ust. 1 u.p.l. wskazuje, iż podatnikami podatku leśnego, z zastrzeżeniem ust. 2, są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki, nieposiadające osobowości prawnej, będące:

1. 1) właścicielami lasów, z zastrzeżeniem ust. 3;
2. 2) posiadaczami samoistnymi lasów;
3. 3) użytkownikami wieczystymi lasów;
4. 4) posiadaczami lasów, stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego.

Podstawę opodatkowania podatkiem leśnym stanowi powierzchnia lasu, wyrażona w hektarach, wynikająca z ewidencji gruntów i budynków (art. 3 u.p.l.). Przez podstawę wymiaru podatku należy rozumieć zarówno określenie przedmiotu opodatkowania, w tym jego obszaru, zaliczenie do właściwej stawki podatkowej jak i objęcie określonych gruntów zwolnieniem od opodatkowania.

Bezspornym jest, co ustaliły organy I i II instancji, że J. O. jest podatniczką podatku leśnego. Podstawa opodatkowania w skarżonej decyzji wynika z ewidencji gruntów i budynków. Zobowiązanie podatkowe zostało również ustalone w prawidłowej wysokości, mając na uwadze art. 4 ust. 1 u.p.l. oraz Komunikat Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 18 października 2019 r. w sprawie średniej ceny sprzedaży drewna, obliczonej według średniej ceny drewna uzyskanej przez nadleśnictwa za pierwsze trzy kwartały 2019 r. (M.P. z 2019 r. poz. 1018). Podatek leśny od 1 ha, za rok podatkowy wynosi równowartość pieniężną 0,220 m3 drewna, obliczaną według średniej ceny sprzedaży drewna uzyskanej przez nadleśnictwa za pierwsze trzy kwartały roku poprzedzającego rok podatkowy (art. 4 ust. 1 u.p.l.). Średnia cena sprzedaży drewna, obliczona według średniej ceny drewna uzyskanej przez nadleśnictwa za pierwsze trzy kwartały 2019 r., wyniosła 194,24 zł za 1 m3. Organy obliczyły w sposób prawidłowy wysokość zobowiązania podatkowego w podatku leśnym - 0,2700 ha lasu (LsVI) x 42,7328 zł (194,24 zł x 0,220 m3) = 11,54 zł, po zaokrągleniu - 12 zł.

Podatek rolny, podatek od nieruchomości i podatek leśny są daninami publicznymi o charakterze majątkowym. Sposób ustalenia wysokości stawek podatku rolnego, jak wskazano wyżej, wynika z ustawy. Stawka podatku rolnego zależna jest, jak wskazał organ, od średniej ceny skupu żyta za okres 11 kwartałów poprzedzających kwartał poprzedzający rok podatkowy 2020. jak również od rady gminy, której przysługuje uprawnienie do jej obniżenia. Stawki podatku od nieruchomości w 2020 roku wynikają natomiast z uchwały Nr XIII/92/2019 Rady Gminy Skierniewice z dnia 29 listopada 2019 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości obowiązujących na terenie Gminy Skierniewice (Dz. Urz. Województwa Łódzkiego z 2019 r. poz. 7017). Wysokość podatku leśnego uzależniona jest natomiast od średniej ceny sprzedaży drewna, obliczonej według średniej ceny drewna uzyskanej przez nadleśnictwa za pierwsze trzy kwartały 2019 r. Wójt Gminy S. jest organem wykonawczym, który ma obowiązek stosować przepisy u.p.r., u.p.o.I:, u.p.l. i prawa miejscowego - uchwały Rady Gminy S..

Zobowiązania podatkowe w podatku od nieruchomości, w podatku rolnym i podatku leśnym zostały przez organy ustalone w formie łącznego zobowiązania pieniężnego dotyczącego przedmiotów opodatkowania położonych na terenie tej samej gminy (art. 6c ust. 1 u.p.r.).

Sąd nie stwierdził uchybień przepisom proceduralnym, które mogły mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Na uwagę zasługuje fakt, iż stan faktyczny, na podstawie którego ustalono wysokość zobowiązania podatkowego za poprzedni okres, nie uległ zmianie (art. 165 § 5 o.p.). Okoliczność ta wynika z treści decyzji za poprzedni rok i nie była kwestionowana przez stronę w toku prowadzonego przez organy postępowania.

Obowiązek podatkowy został uregulowany w ustawie. Zobowiązanie podatkowe powstaje z dniem doręczenia decyzji ustalającej jego wysokość (art. 5 i art. 21 § 1 pkt 2 o.p.).

Mając na uwadze przytoczoną powyżej argumentację, sąd nie znalazł podstaw do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub z naruszeniem przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie.

W skardze będącej przedmiotem rozpoznania, strona nie przedstawiła argumentów, które mogłyby mieć wpływ na zaskarżone rozstrzygnięcie i stanowiłyby podstawę do jego uchylenia. J. O. zarzuciła bowiem zaskarżonemu rozstrzygnięciu zastosowanie zbyt wysokich podwyżek przy ustalaniu wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego tj. podatku rolnego, co w jej ocenie jest naruszeniem ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym a w szczególności jej art. 6 pkt 3. Wskazała również na naruszenie interesu publicznego interpretowanego jako dyrektywę postępowania nakazującą mieć na uwadze respektowanie wartości wspólnych dla całego społeczeństwa takich jak: sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie obywateli do organów władzy a nie poprzez władztwo podatkowe jakie niewątpliwie w tym przypadku występuje do zaspakajania ambicji jednostek władczych oraz naruszenie ważnego interesu podatnika poprzez jego nadmierne obciążanie zobowiązaniami finansowymi celem poprawy sytuacji i wizerunku zarządzającego jednostką samorządową.

Dokonując szczegółowej analizy zarzutów opisanych w przedmiotowej skardze, sąd doszedł do przekonania, że znajdują one oparcia w stanie sprawy.

Zgodnie z art. 187 § 1 o.p. organ zebrał i w sposób wyczerpujący rozpatrzył cały materiał dowodowy i kierując się dyspozycją art. 191 o.p. dokonał jego właściwej oceny - na podstawie całego zebranego w sprawie materiału dowodowego.

Ustalenia zostały oparte na materiale dowodowym, zebranym w trakcie postępowania podatkowego. W opinii sądu, nie pominięto żadnej istotnej okoliczności faktycznej. Wszystkie dokumenty i dowody oraz uzyskane informacje zostały dokładnie przeanalizowane i ocenione. Znalazło to wyraz w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wszystkie niezbędne etapy stosowania normy prawnej, zarówno etap wyjaśnienia i ustalenia stanu faktycznego sprawy, etap wykładni i ustalenia stanu prawnego, etap subsumcji, jak i etap ustalenia skutku prawnopodatkowego udowodnionych faktów, przeprowadzone zostały w przedmiotowej sprawie w sposób prawidłowy, odpowiadający postawionym przed organami podatkowymi zasadom a uzasadnienie faktyczne i prawne zaskarżonej decyzji spełnia wymogi przepisu art. 210 § 4 o.p.

Wobec braku jakichkolwiek podstaw do wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji sąd, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił rozpatrywaną skargę jako bezzasadną. Ake.