Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji odmawiające B. i J. B. stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2006 r.
W dniu 2 kwietnia 2008 r. oboje podatnicy wnieśli wspólnie skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi.
Wyrokiem z dnia z dnia 28 listopada 2008 r. Sąd oddalił skargę. W komparycji orzeczenia wskazany został, jako skarżący, B. B. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:
W myśl art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z zm.), w skrócie p.p.s.a., Sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki.
Rektyfikacja orzeczenia sądowego stanowi instytucję procesową, której celem jest usunięcie pomyłek zaistniałych z winy sądu lub strony, nieprowadzące zarazem do zmiany treści rozstrzygnięcia.
Powołany art. 156 § 1 p.p.s.a. dopuszcza możliwość poprawienia jedynie tych ujawnionych w orzeczeniu usterek, które zostały enumeratywnie wskazane w przepisie, a mianowicie: niedokładności, błędów pisarskich lub rachunkowych albo innych oczywistych omyłek.
Sprostowaniu podlegają jedynie takie niedokładności, które mają charakter oczywisty, innymi słowy niebudzący wątpliwości, bezsporny, pewny. Stwierdzenie tego rodzaju wadliwości może wynikać między innymi z porównania ich z innymi niezaprzeczalnymi okolicznościami (tak B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek Małgorzata, "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Zakamycze, 2006, wyd. II).
Skorygowanie niedokładności (nieścisłości) może obejmować właściwe oznaczenie stron, czy też dokładne wymienienie podmiotów postępowania lub pełnej ich nazwy (tak Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 18 czerwca 1998 r., II CKN 817/97, OSNC 1999/1/16 oraz w wyroku z dnia 22 czerwca 2006 r., V CSK 139/06, LEX nr 196953 dokonując wykładni brzmiącego identycznie, jak art. 156 § 1 p.p.s.a., art. 350 § 1 k.p.c.).
W przedmiotowej sprawie, Sąd w komparycji wyroku z dnia 28 listopada 2008 r. w sposób niepełny określił stronę skarżącą, wskazując jedynie B. B. W sprawie bezsprzecznie skarżącymi byli oboje małżonkowie, złożyli bowiem wspólnie jedną skargę na decyzję, której byli adresatami, zgodnie z art. 51 p.p.s.a. W tej sytuacji, w wyroku należało sprecyzować, iż Sąd rozpoznał sprawę ze skargi B. B. i J. B. Z powyższych względów Sąd na podstawie art. 156 § 1 i 2 p.p.s.a. orzekł, jak w postanowieniu.
JZ