Uzasadnienie
I SA/Łd 515/11
Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. utrzymał w mocy decyzję Dyrektora UKS w Ł. w przedmiocie ustalenia R. W. zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych od dochodów pochodzących z nieujawnionych źródeł za 2004 r.
Na powyższą decyzję pełnomocnik podatnika złożył w dniu [...]r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł., w której wniósł również o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
W uzasadnieniu tej skargi pełnomocnik strony nie uzasadnił wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Do skargi organ podatkowy załączył pismo strony skarżącej z dnia [...]r., adresowane do Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł.- Ś., będące wnioskiem o wstrzymanie wykonania w/w decyzji. W piśmie tym pełnomocnik skarżącej wskazał, iż nie było podstaw do ustalania przedmiotowego podatku, bowiem jej przychody w 2004 r. były wyższe o co najmniej 300.000,- zł. W chwili obecnej skarżąca otrzymuje emeryturę w wysokości około 3.400,- zł miesięcznie, co nie wystarcza na pokrycie nawet kosztów postępowania egzekucyjnego. Prowadzenie przez organy podatkowe egzekucji musiałoby nieuchronnie doprowadzić do znacznego zubożenia skarżącej, likwidacji oszczędności, a nawet sprzedaży jednego z dwóch posiadanych lokali mieszkalnych. Skutkiem tego byłoby powstanie nieodwracalnej szkody, prowadzącej do trwałego pogorszenia sytuacji materialnej skarżącej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Ł. zważył, co następuje:
Stosownie do treści przepisu art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z póź. zm.) - zwanej dalej u.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Z kolei § 3 tego artykułu stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (...). Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.
Zatem przesłanki, jakimi powinien kierować się sąd przy rozstrzyganiu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, zostały w sposób wyczerpujący określone w art. 61 § 3 u.p.s.a. i są nimi: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków.
W doktrynie przyjmuje się, że w przypadku zgłoszenia przez skarżącego wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności organu administracji publicznej, obowiązek ustalenia, czy zachodzą ku temu podstawy, obciąża (od chwili przekazania mu akt) sąd administracyjny, który w tym zakresie działa z urzędu. Natomiast uprawdopodobnienie przez skarżącego podstaw wniosku nie ma charakteru realizacji prawnego obowiązku, lecz jedynie działania we własnym, procesowym interesie (por. M. Bogusz – glosa do postanowienia NSA z dnia 31 marca 2005 r., II OZ 155/05, GSP-Prz.Orz. 2006/1/1 - t.2). Przyjąć zatem należy, iż przepis art. 61 § 3 u.p.s.a. nie nakłada obowiązku udowodnienia, czy też uprawdopodobnienia przez stronę przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, jednakże przyjąć należy, iż przepis ten zobowiązuje stronę do ich wskazania.
Analizując wniosek pełnomocnika skarżącej w tym zakresie Sąd nie stwierdził aby zachodziła którakolwiek z przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji nie może przemawiać argument, iż nie było podstaw do ustalania przedmiotowego podatku, bowiem przychody skarżącej w 2004 r. były wyższe o co najmniej 300.000,- zł. Pełnomocnik strony sugeruje tym samym, że zachodzi duże prawdopodobieństwo wyeliminowana tej decyzji z obrotu prawnego. Jednakże aby to stwierdzić, sąd administracyjny rozpoznający wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji musiałby wstępnie zbadać, czy zaskarżona decyzja dotknięta jest wadą uzasadniającą jej uchylenie lub stwierdzenie nieważności. Taka praktyka w ocenie Sądu jest niedopuszczalna, bowiem na tym etapie postępowania bada się jedynie istnienie przesłanek uzasadniających udzielanie skarżącemu ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji; nie bada się zgodności działania administracji z prawem (wadliwości aktu).
Nie jest także zasadny argument, iż prowadzenie przez organy podatkowe egzekucji musiałoby nieuchronnie doprowadzić do znacznego zubożenia skarżącej. Zapłata podatku niewątpliwie wiąże się z pogorszeniem sytuacji materialnej podatnika, bowiem środki z tego tytułu nie powiększą jego majątku. Jednakże w niniejszej sprawie skarżąca dysponuje dość znaczną kwotą emerytury, posiada oszczędności i dwa lokale mieszkalne. Należy przy tym podkreślić, że w przypadku, gdyby po rozpoznaniu skargi okazało się, że zaskarżona decyzja narusza prawo, nienależnie zapłacony podatek stanie się nadpłatą podatkową, która podlegać będzie z urzędu zwrotowi (zob. art. 72 § 1 pkt 1 i art. 77 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa /Dz.U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 z póź. zm./).
W związku z powyższym nie można uznać, iż w tym przypadku wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby doprowadzić do wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 u.p.s.a. orzekł jak w sentencji.
P.Z-C.