Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta T. z dnia [...] roku ustalającą P. P. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2014 rok.
Na powyższe rozstrzygnięcie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wpłynęła skarga sporządzona i podpisana przez P. P., B. P. i R. P. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a., uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Jak stanowi natomiast art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne.
W ocenie Sądu skarga B. P. i R. P. podlega odrzuceniu, albowiem nie posiadają oni interesu prawnego do wniesienia skargi w niniejszej sprawie, rozumianego jako istnienie związku między sferą indywidualnych praw i obowiązków, a zaskarżonym aktem.
Decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] r. w przedmiocie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2014 rok została wydana wobec P. P., a nie wobec B. P., która w postępowaniu przed organami administracyjnymi występowała jako pełnomocnik podatnika, ani też wobec syna B. P. – R. P. Tym samym zaskarżona decyzja nie oddziałuje w żaden sposób na sferę uprawnień czy obowiązków tych osób. Należy podkreślić, że występowanie w postępowaniu administracyjnym w roli pełnomocnika podatnika nie daje bowiem uprawnień do wniesienia skargi do sądu administracyjnego we własnym imieniu.
Skarga wnoszona na decyzję, która ma zostać poddana kontroli sądowoadministracyjnej, musi dotyczyć tylko "własnej sprawy administracyjnej", rozumianej jako przewidziana w przepisach prawa administracyjnego możliwość konkretyzacji uprawnień i obowiązków stron stosunku administracyjnoprawnego, którymi są organ administracji publicznej i indywidualny podmiot. W tej płaszczyźnie więc interes prawny, o którym mowa w art. 50 § 1 p.p.s.a. ma charakter materialnoprawny. Jest oparty na normach administracyjnego prawa materialnego, gdzie musi istnieć norma prawna przewidująca, w określonym stanie faktycznym i w odniesieniu do określonego podmiotu, możliwość wydania określonego aktu lub też podjęcia określonej czynności (por. Tadeusz Woś, Hanna Knysiak-Molczyk, Marta Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, s. 213-214, teza 7).
W konsekwencji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uznając, że wniesienie skargi przez B. P. i R. P. jest w niniejszej sprawie niedopuszczalne, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. orzekł o jej odrzuceniu.
ak