Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...], nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy Rz. z dnia [...], określającą K. P., prowadzącej działalność gospodarczą na stoisku nr [...] w hali I Centrum Targowego A S.A. w Rz. wysokość zobowiązania podatkowego w opłacie targowej za okres obejmujący dni: od 1 do 9, 11, od 13 do 25 oraz od 27 do 30 czerwca 2004 r. w wysokości 291,60 zł. Organy podatkowe ustaliły, iż strona prowadziła w tym okresie na stoisku handlowym w hali I Centrum Targowego A sprzedaż towarów i odmówiła zapłaty opłaty targowej. W ocenie organów miejsce, w którym skarżąca prowadziła działalność gospodarczą było targowiskiem w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2002 r., nr 9,poz. 84 ze zm.), strona zobowiązana zatem była do uiszczenia opłaty targowej.
W skardze z dnia 28 kwietnia 2005 r. K. P. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji, zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego - art. 15 ust. 1, 2 i 2a ustawy o podatkach i opłatach lokalnych poprzez uznanie za targowisko budynku, w którym podatniczka prowadzi działalność gospodarczą, przepisów prawa procesowego regulujących postępowanie wyjaśniające oraz art. 2, 7 i 32 Konstytucji RP poprzez nierówne traktowanie wszystkich podatników prowadzących działalność gospodarczą w centrach handlowych. Skarżąca podniosła też, że zaskarżona decyzja nie zawiera odniesienia do znanych organowi dokumentów oraz wyjaśnienia podstawy prawnej z przytoczeniem przepisów prawa.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie.
Wyrokiem z dnia 26 marca 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę.
Od powyższego wyroku strona skarżąca wniosła skargę kasacyjną. W jej wyniku Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 1 lutego 2007 roku uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia dokonał wykładni użytego w art. 15 ust. 2 a ustawy o podatkach i opłatach lokalnych pojęcia hali używanej do targów, aukcji i wystaw i stwierdził, iż oznacza ona halę wykorzystywaną do targów w rozumieniu imprez służących pokazaniu, zaprezentowaniu oferty handlowej, prowadzeniu negocjacji, a przy okazji dokonywaniu sprzedaży.
Pismem z dnia 11 czerwca 2007 roku Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o umorzenie postępowania z uwagi na wydanie przez organ w dniu [...] decyzji Nr [...], którą organ odwoławczy, działając na podstawie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej powoływanej jako ppsa) uchylił własną decyzję z dnia [...] Nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy Rz. z dnia [...], znak [...] i umorzył postępowanie w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Art. 54 § 3 ppsa daje organowi administracji publicznej możliwość weryfikacji własnej decyzji do dnia rozpoczęcia rozprawy poprzez uwzględnienie skargi w całości. Uchylając zarówno decyzję własną, jak i organu I instancji i umarzając postępowanie podatkowe z uwagi na przyznanie, iż brak było podstaw prawnych do pobierania opłaty targowej od skarżącej, Samorządowe Kolegium Odwoławcze niewątpliwie uwzględniło wszystkie zarzuty skargi, uwzględniło także ocenę prawną wyrażoną w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, wydanego w tej sprawie. Decyzja ta została wprawdzie wydana po upływie terminu wskazanego w powołanym przepisie (w sprawie odbyła się już bowiem rozprawa, zarówno przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym, przed wydaniem uchylonego wyroku jak i przed Naczelnym Sądem Administracyjnym), jednakże przepisy prawa nie normują skutku wydania decyzji w trybie autokontroli po rozpoczęciu rozprawy, zaś jej ewentualne uchylenie z tego powodu (na podstawie art. 135 ppsa) w wyniku rozpoznania niniejszej skargi spowodowałoby dla strony niekorzystny skutek. Sąd, korzystając ze środków wskazanych w art. 145 § 1 pkt 1 lit a ppsa, mógłby bowiem jedynie uchylić zaskarżoną decyzję i - na podstawie art. 135 ppsa- decyzję organu I instancji, nie byłby jednak władny zakończyć postępowania podatkowego poprzez jego umorzenie. Przepis art. 134 § 2 ppsa zakazuje zaś wydanie orzeczenia na niekorzyść skarżącego.
Uchylenie zaskarżonej decyzji przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w trybie autokontroli czyni bezprzedmiotowym postępowanie przed sądem, przestał bowiem istnieć przedmiot zaskarżenia. Z tych względów należało je umorzyć na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ppsa.
O kosztach postępowania sądowoadministracyjnego, na które składał się w tym przypadku wpis od skargi i wynagrodzenie radcy prawnego, orzeczono zgodnie z art. 201 § 1, art. 205 § 2 ppsa i § 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. Nr 163,poz. 1349 ze zm.).