Uzasadnienie
Postanowieniem z 9 czerwca 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odrzucił skargę B. K. z uwagi na nieuzupełnienie w terminie jej braków.
W piśmie z 26 czerwca 2015 r. Skarżąca wniosła o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. Po przedstawieniu dotychczasowego toku postępowania oświadczyła, że doręczyciel nie pozostawił powiadomienia o pozostawieniu przesyłki do odbioru w punkcie odbioru korespondencji InPost, jak również ponownego awiza. W przeciwnym razie Skarżąca odebrałaby nadaną do niej korespondencję, tym bardziej, że w tym czasie zostały jej doręczone inne pisma i pozostawiano inne awiza (doręczeń tych dokonywał inny operator pocztowy).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje.
Stosownie do art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej jako: "P.p.s.a.") jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu tego terminu. Jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 25 listopada 2011 r., sygn. akt II OZ 1123/11, zasadniczym celem przywrócenia terminu jest wyeliminowanie negatywnych skutków jego uchybienia, w sytuacji gdy do uchybienia tego doszło w rezultacie okoliczności niezawinionych przez stronę, zobligowaną do dokonania czynności procesowej w oznaczonym czasie. Jeszcze dobitniej podobny pogląd Naczelny Sąd Administracyjny wyraził w postanowieniu z 31 sierpnia 2011 r., sygn. akt II FZ 412/11 stwierdzając, że instytucja przywrócenia terminu służy pogodzeniu zasady sprawności postępowania (art. 7 P.p.s.a.), której służą m.in. wymogi proceduralne dotyczące terminów, z prawem do sądu.
Z powyższego wynika zatem, że przy tworzeniu przepisów regulujących instytucję przywrócenia terminu intencją ustawodawcy było umożliwienie stronie obrony swoich praw przed sądem w sytuacji, gdy upływ tego terminu wywołał negatywne dla niej skutki, przy jednoczesnym założeniu, że strona dołożyła wszelkich możliwych starań, aby takich negatywnych konsekwencji uniknąć. Konieczną i zarazem podstawową przesłanką przywrócenia terminu jest brak winy po stronie podmiotu dokonującego lub zamierzającego dokonać czynności sądowej. Przepisy art. 86 § 1 i art. 87 § 2 P.p.s.a., stanowiąc o tej przesłance nie określają, według jakich kryteriów należy oceniać zachowanie strony ubiegającej się o przywrócenie terminu. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 22 października 2010 r., sygn. akt II FZ 534/10 ocena ta została pozostawiona uznaniu sądu, który brak winy w uchybieniu terminu powinien oceniać z wykorzystaniem wszystkich okoliczności sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy.
W ocenie Sądu wspomniana wyżej pozytywna przesłanka umożliwiająca przywrócenie terminu do uzupełnienia braku skargi poprzez podanie wartości przedmiotu zaskarżenia w niniejszej sprawie nie wystąpiła.
W swoim wniosku Skarżąca powołał się na nieprawidłowości w działaniu operatora pocztowego, tj. na fakt, iż nie otrzymała awiza (zawiadomienia) informującego o możliwości odbioru przesyłki w punkcie odbioru korespondencji.
Zdaniem Sądu stwierdzenie o niepozostawieniu awizo w skrzynce może być uznane jedynie za przypuszczenie, gdyż poza oświadczeniem Skarżącej nie ma żadnego dowodu, że przesyłka rzeczywiście nie była awizowana. Przywrócenie terminu tylko na podstawie gołosłownego twierdzenia o braku awiza prowadziłoby do nieuzasadnionego podważenia instytucji doręczenia zastępczego. Tym bardziej, że jak wynika z adnotacji znajdujących się na zwróconej Sądowi przesyłce była ona dwukrotnie, prawidłowo awizowana. Po raz pierwszy awizowano ją w dniu 13 maja 2015 r., o czym doręczyciel poinformował adresata przez pozostawienie awiza w oddawczej skrzynce pocztowej. Przyczynę jej niedoręczenia określono jako "nie zastano". W dniu 21 maja 2015 r. przesyłkę awizowano powtórnie, a następnie odesłano nadawcy z adnotacją "po terminie awiza". Skoro zatem Skarżąca nie odebrała przesyłki należało uznać ją za doręczoną z upływem czternastego dnia, liczonego od daty pierwszego awizo, tj. z dniem 27 maja 2015 r., jak o tym stanowi art. 73 § 1 i 4 P.p.s.a.
Dokonane w tych okolicznościach doręczenie, stanowiące rodzaj fikcji prawnej, stwarza bowiem domniemanie polegające na założeniu, że adresat przesyłki zapoznał się z jej treścią ostatniego dnia tego terminu, jednocześnie wyznaczając początek biegu terminu do podjęcia czynności sądowej.
Z akt sprawy nie wynika, aby Skarżąca podjęła jakiekolwiek kroki zmierzające do obalenia powyższego domniemania, w szczególności brak jest informacji o wszczęciu (lub przynajmniej próbie wszczęcia) procedury reklamacyjnej związanej z wyjaśnieniem okoliczności niedoręczenia przesyłki. Skoro tego nie uczyniła, to uznać należy, że stwierdzenie o niepozostawieniu awizo w skrzynce jest nieprzekonujące oraz przybiera jedynie formę polemiki, która nie została poparta jakimkolwiek dowodem podważającym skutki fikcji doręczenia.
W ocenie Sądu Skarżąca nie uprawdopodobniła okoliczności uzasadniających przywrócenie terminu do uzupełnienia braku skargi poprzez podanie wartości przedmiotu zaskarżenia.
Z tych wszystkich względów Sąd, na podstawie art. 86 § 1 w zw. z art. 87 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.
E.J.