Uzasadnienie
Zarządzeniami z 14 czerwca 2016 r. pełnomocnik skarżącej spółki został wezwany do usunięcia braków formalnych skargi w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi, przez:
(1) złożenie pełnomocnictwa procesowego lub jego uwierzytelnionego odpisu do działania w imieniu skarżącego przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi oraz wykazanie uprawnienia do występowania w charakterze pełnomocnika strony zgodnie z art. 25 p.p.s.a.;
(2) uiszczenie wpisu sądowego od skargi w wysokości 500 zł.
Wezwania do uiszczenia powyższych braków zostały doręczone 21 czerwca 2016 r. (zwrotne potwierdzenia odbioru korespondencji k. 10–11). W wyznaczonym terminie żaden z wymienionych braków nie został uzupełniony.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 37 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) pełnomocnik zobowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Z powyższego przepisu wynika, że na pełnomocniku strony, wnoszącemu skargę, ciąży obowiązek dołączenia dokumentu pełnomocnictwa, z którego treści wynikać ma umocowanie do działania w imieniu strony skarżącej. Nieprzedstawienie takich dokumentów stanowi brak formalny, który podlega uzupełnieniu w trybie przewidzianym w art. art. 49 § 1 p.p.s.a. Nieuzupełnienie wspomnianych braków skutkuje zaś odrzuceniem skargi przez sąd. Artykuł 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. stanowi bowiem, że sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie jej braków formalnych. Zgodnie z art. 49 § 1 p.p.s.a. ustawowy termin do uzupełnienia braków formalnych wynosi 7 dni.
Z przepisów tych wynika, że w wypadku stwierdzenia przez sąd nieuzupełnienia braków formalnych w terminie siedmiu dni, po stronie sądu powstaje bezwzględny obowiązek odrzucenia skargi. Ustawodawca nie przewidział jakichkolwiek odstępstw od tej reguły, nie wprowadził też żadnych uregulowań pozwalających na zastosowanie innego środka niż odrzucenie skargi.
Ponadto zgodnie z art. 230 § 1 p.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy albo stały. W myśl art. 214 § 1 p.p.s.a. jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, do uiszczenia kosztów sądowych obowiązany jest ten, kto wnosi do sądu pismo podlegające opłacie lub powodujące wydatki. Stosownie do art. 220 § 1 p.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Jeżeli pismem tym jest skarga, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem jej odrzucenia uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania (art. 220 § 1 i 3 p.p.s.a.).
W rozpoznawanej sprawie, wbrew prawidłowemu i precyzyjnie sformułowanemu wezwaniu, pełnomocnik nie złożył pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym, ani też nie uiścił wpisu sądowego od skargi. Ponieważ nałożone na stronę skarżącą obowiązki nie zostały wykonane, Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3, a także art. 220 § 3 p.p.s.a., rozstrzygnął jak w sentencji.
db