Uzasadnienie
Decyzją z dnia 29 stycznia 1997 r. Pierwszy Urząd Skarbowy w K. na podstawie art. 5 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 19 grudnia 1980 r. o zobowiązaniach podatkowych /t.j. Dz.U. 1993 nr 108 poz. 486 ze zm./, art. 27 ust 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych /t.j. Dz.U. 1993 nr 106 poz. 482 ze zm./ oraz art. 104 Kpa określił dla Energetyki (...) S.A. w K. dochód podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym za 1994 r. w wysokości niższej od wykazanego przez podatnika zeznaniu rocznym, stwierdził nadwyżkę podatku deklarowanego i zapłaconego nad podatkiem należnym i określił, że podatnikowi przysługuje odpis i zwrot należnego podatku dochodowego za 1994 r. w kwocie 5.202,80 zł /po denominacji/.
Izba Skarbowa w K. po rozpatrzeniu odwołania Energetyki (...) S.A. decyzją z dnia 27 marca 1997 r. utrzymała w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji podzielając jego pogląd, iż spółka zawyżyła wysokość ulgi inwestycyjnej.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego Energetyka (...) S.A. wnosi o uchylenie decyzji organów obu instancji. Skarżąca spółka podnosi, iż organy podatkowe przy określeniu wysokości zobowiązania podatkowego uwzględniły jedynie wydatki inwestycyjne na kwotę 17.916.940.700 "starych" złotych i przyjęły, że faktury na kwotę 6.732.557.520 złotych nie spełniają warunków określonych w par. 2 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 25 stycznia 1994 r. w sprawie odliczeń od dochodów inwestycyjnych oraz obniżek podatku dochodowego /Dz.U. nr 18 poz. 62 ze zm./. Zdaniem skarżącej spółki obowiązujące przepisy nie wyłączają możliwości dokonywania dodatkowych odliczeń po złożeniu wstępnego zeznania podatkowego. Kiedy zeznanie podatnika odbiega od rzeczywistego stanu rzeczy musi być wydana decyzja określająca inną wysokość niż wyliczona w zeznaniu. Wydatki inwestycyjne poniesione przez spółkę w 1994 r. były wyższe niż wykazane w zeznaniu podatkowym.
W odpowiedzi na skargę Izba Skarbowa w K. wniosła o jej oddalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zgodnie z art. 21 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368/ Sąd ten w zakresie swojej właściwości sprawuje kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.
Oceniając zgodność z prawem zaskarżonych decyzji należało uznać, iż zostały one wydane bez podstawy prawnej.
Organy podatkowe pierwszej i drugiej instancji w swoich decyzjach określiły ostatecznie wysokość podatku dochodowego za 1994 r. do odpisu i zwrotu przyjmując, że podatek zapłacony przez podatnika jest wyższy od podatku należnego. Jako podstawę rozstrzygnięcia I Urząd Skarbowy w K. wskazał przepisy art. 5 ust 2 i 3 ustawy z dnia 19 grudnia 1980 r. o zobowiązaniach podatkowych i art. 27 ust 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych. Decyzji podatkowej nie można wydać, gdy nie istnieje obowiązek podatkowy. Wskazane w podstawie prawnej rozstrzygnięcia przepisy nie stanowiły podstawy do wydania decyzji w przedmiocie zwrotu nadpłaty w podatku dochodowym.
W art. 5 ust. 2 powołanej ustawy o zobowiązaniach podatkowych określono, kiedy powstaje zobowiązanie podatkowe, jeżeli obowiązek wykonania zobowiązania podatkowego bez uprzedniego doręczenia decyzji wynika z przepisów prawa. Przepis art. 5 ust. 3 tej ustawy stanowi podstawę do wydania decyzji określającej wysokość zobowiązania w razie niewykonania przez podatnika zobowiązania podatkowego wynikającego z przepisów prawa nakładających ten obowiązek bez uprzedniego doręczenia decyzji. Również przepis art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych /Dz.U. 1993 nr 106 poz. 482/ regulujący obowiązek składania zeznań o wysokości dochodu /straty/ osiągniętego w roku podatkowym nie mógł stanowić podstawy do ustalenia wysokości nadpłaty w podatku dochodowym.
Zwrot nadpłaty w podatku dochodowym jest w zasadzie czynnością z techniczną nie wymagającą wydania decyzji. Ewentualną podstawę prawną do wydania decyzji w przedmiocie zwrotu czy nadpłaty podatku stanowić mógł jedynie art. 29 ustawy z dnia 19 grudnia 1980 r. o zobowiązaniach podatkowych /t.j. Dz.U. 1993 nr 108 poz. 486/.
Biorąc powyższe okoliczności pod uwagę, wobec stwierdzenia iż zaskarżone decyzje zostały wydane bez podstawy prawnej na podstawie art. 22 ust. 1 pkt 2, art. 22 ust. 3 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym w związku z art. 156 par. 1 pkt 2 Kpa, orzeczono jak w sentencji.
Z uwagi na przedmiot rozstrzygnięcia w zaskarżonych decyzjach wysokość wpisu od skargi winna wynosić 10 złotych /rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 3 października 1995 r. w sprawie wpisu od skarg na decyzje administracyjne oraz inne akty i czynności z zakresu administracji publicznej - Dz.U. nr 117 poz. 563/. Na podstawie art. 36 ust. 3 ustawy z dnia 13 czerwca 1967 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych /Dz.U. nr 24 poz. 110 ze zm./ w związku z art. 36 ust. 3 cytowanej ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym zwrócono stronie skarżącej kwotę nadpłaconego wpisu od skargi. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 55 ust. 1 ustawy o NSA.