Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 28 października 2016 roku (sygn. akt II FSK 2835/14) Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną E. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 19 marca 2014 roku (sygn. akt I SA/Łd 542/13) oddalającego jej skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] roku w przedmiocie ustalenia zobowiązania podatkowego w podatku od spadków i darowizn.
Pismem z dnia 29 stycznia 2017 roku radca prawny P. O. - pełnomocnik skarżącej z urzędu wniósł o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu w związku ze sporządzeniem skargi kasacyjnej i postępowaniem przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w sprawie o sygn. akt II FSK 2835/14 według norm przepisanych powiększonych o należny podatek od towarów i usług, oświadczając jednocześnie, że koszty te nie zostały pokryte w całości ani w części. Wniosek ten uprzednio został zawarty w wyżej wskazanej skardze kasacyjnej. Jednocześnie z załączonego do akt sprawy protokołu wynika, że pełnomocnik z urzędu wziął udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek jest zasadny.
Zgodnie z art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2016 r. poz. 718) – dalej: "p.p.s.a.", wyznaczony radca prawny otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności radcy prawnego w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrot niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu, w niniejszej sprawie reguluje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (tekst jedn.: Dz.U. z 2013 r., poz. 490), którego przepis § 15 stanowi, że koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują opłatę w wysokości nie wyższej niż 150 % stawek minimalnych, o których mowa w rozdziałach 3 - 4 oraz niezbędne udokumentowane wydatki radcy prawnego.
Stosownie natomiast do treści § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a) tego rozporządzenia stawki minimalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w drugiej instancji za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej oraz udział w rozprawie przed Naczelny Sądem Administracyjnym 75% stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli w drugiej instancji nie prowadził sprawy ten sam radca prawny – 100% stawki, obu przypadkach nie mniej niż 120 zł. Stawka minimalna stanowiąca podstawę obliczenia wysokości wynagrodzenia radcy prawnego ustanowionego z urzędu wynosi 2.400 złotych, zatem w rozpoznawanej sprawie wynagrodzenie wnioskodawcy to kwota 2.400 złotych.
O wysokości wynagrodzenia z tego tytułu orzeczono mając na uwadze postanowienie § 2 ust. 3 rozporządzenia, zgodnie z którym w sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu, opłatę (wynagrodzenie) podwyższa się o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach.
Wobec powyższego, na podstawie art. 250 § 1 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 2 pkt 2 lit. a) i § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu oraz art. 258 § 1 i § 2 pkt 8 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.
Ake.