Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 7 października 2014 r., sygn. akt I SA/Łd 544/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uchylił postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji określającej zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2006 rok.
Jak wynika zarówno z sentencji, jak i treści uzasadnienia tego orzeczenia Sąd uwzględnił skargę. Podstawę uchylenia zaskarżonego postanowienia stanowił w rozpoznawanej sprawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U z 2012 r., poz. 270 ze zm.), a nie jak błędnie wskazano art. 151 wskazanej ustawy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zgodnie z treścią art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym Sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Sprostowanie orzeczenia może nastąpić zarówno z urzędu jak i na żądanie strony (zob.: Jan Paweł Tarno "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – komentarz", Wydawnictwo Prawnicze Lexis Nexis, Warszawa 2004).
Wykładnia gramatyczna komentowanego przepisu wskazuje, że wszystkie opisane w nim nieprawidłowości muszą mieć charakter oczywisty, tzn. niebudzący wątpliwości, bezsporny, pewny (por. Słownik języka polskiego PWN L-P, Warszawa 1995 pod redakcją prof. Mieczysława Szymczaka, s. 421). Oczywistość wadliwości może wynikać z samej natury niedokładności, błędu lub omyłki, jak też z porównania ich z innymi niebudzącymi wątpliwości okolicznościami. Wyraża się ona bowiem w tym, że jest natychmiast rozpoznawalna i wynika jednoznacznie z treści orzeczenia. Przedmiotem sprostowania może być każdy wyrok. Sprostowaniu mogą podlegać zarówno wadliwości sentencji, jak i uzasadnienia orzeczenia.
Odnosząc powyższe do przedmiotowej sprawy należy stwierdzić, że umieszczenie w uzasadnieniu wyroku błędnej podstawy prawnej jego wydania, gdy zarówno z sentencji wyroku jak i jego uzasadnienia wynika, że skargę uwzględniono, a nadto w uzasadnieniu wyroku wskazano powody rozstrzygnięcia stanowi oczywistą omyłkę. Prawidłowe wskazanie podstawy prawnej wyroku nie nasuwa wątpliwości. Nadto niniejsze sprostowanie wyroku jest dopuszczalne, gdyż nie ma ono żadnego wpływu na treść orzeczenia Sądu i nie prowadzi do jego zmiany.
Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji na zasadzie art. 156 § 1 i § 2 p.p.s.a.
J.B.