Wyrok WSA w Łodzi z 4 marca 2004 r., I SA/Łd 552/03

Sąd

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I

Rozpoznanie

na rozprawie w dniu 20 lutego 2004 r.

Sprawa

sprawy ze skargi J.P. na decyzję Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania restrukturyzacyjnego 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. na rzecz strony skarżącej kwotę 250 (dwieście pięćdziesiąt) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Skład

Przewodniczący Sędzia NSA del. P. Kiss (spr.), Sędziowie NSA del. T. Porczyńska, A. Cudak
A. Łuczyńska protokolant

Uzasadnienie

Pierwszy Urząd Skarbowy Ł. - po rozpatrzeniu wniosku J.P. o wszczęcie postępowania restrukturyzacyjnego - decyzją z dn. [...] nr [...], wydaną z powołaniem się na przepisy art. 208 ustawy z dn.29.08.1997r. Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137, poz.926 ze zm./, art. 6 ust.1 pkt 1 lit. a ustawy z dn.30.08.2002r. o restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych od przedsiębiorców /Dz.U. nr 155, poz.1287/ oraz art. 11c ust.1 i 2 ustawy z dn.08.01.1993r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11, poz. 50 ze zm./ umorzył postępowanie w sprawie restrukturyzacji zaległości w podatku od towarów i usług "w kwotach związanych z decyzjami urzędów celnych".

W uzasadnieniu swojego stanowiska Urząd Skarbowy stwierdził, że w sprawach dotyczących podatku od towarów i usług, wynikającego z powołanych przez stronę szeregu decyzji organów celnych nie zostały wydane przez właściwy organ podatkowy w oparciu o art. 11c ust.1 i 2 ustawy o podatku od towarów i usług odpowiednie decyzje ustalające podatek w prawidłowej wysokości, w związku z czym w tych sprawach nie istniały na dzień 30.06.2002r. z tytułu powyższego podatku znane zaległości, o których mowa w art. 6 ust.1 pkt 1 lit. a ustawy o restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych od przedsiębiorców.

W odwołaniu od powyższej decyzji pełnomocnik strony wnosząc o jej uchylenie i objęcie restrukturyzacją wnioskowanych należności podatkowych zarzucił, iż została ona wydana z naruszeniem art. 6 ust.1 w związku z art.2 pkt 3 ustawy o restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych od przedsiębiorców przez ich błędną interpretację i zastosowanie. Strona podniosła, że zgodnie z legalną definicję pojęcia "należności znane", zawartą w art. 2 pkt 3 powołanej ustawy, wystarczającą podstawą do uznania danej należności za znaną jest okoliczność, aby organ restrukturyzacyjny posiadał jakiekolwiek dane dotyczące takiej należności i zdaniem strony posiadane przez urząd skarbowy decyzje organów celnych niewątpliwie zawierały takie dane. Strona stwierdziła także, że pracownicy urzędu skarbowego są profesjonalistami, "którzy mając takie dane, jak zawarte w konkretnych decyzjach organów celnych, są w stanie w ciągu co najwyżej 15 minut ustalić prawidłową wysokość zobowiązania podatkowego".

Po rozpatrzeniu odwołania Izba Skarbowa w Ł. utrzymała w mocy zaskarżoną decyzję podzielając stanowisko organu pierwszej instancji, iż w związku z brakiem wydania przez organy podatkowe na dzień 30.05.2002r. w oparciu a art. 11c ust.1 i 2 ustawy o podatku od towarów i usług odpowiednich decyzji ustalających właściwą wysokość zobowiązania podatkowego, związanego z decyzjami organów celnych, strona z powyższego tytułu nie posiadała zaległości podatkowych, o których mowa w art. 6 ust.1 pkt 1 lit.a ustawy o restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych od przedsiębiorców, a także w rozumieniu art. 51 par.1 Ordynacji podatkowej. Organ odwoławczy podkreślił, że wydane przez organy podatkowe na podstawie art. 11c ust. 1 2 ustawy o podatku od towarów i usług decyzje będą miały charakter ustalający, a podatnik będzie miał 14-dniowy termin do zapłaty różnicy pomiędzy zobowiązaniami podatkowymi ustalonymi w tych decyzjach a podatkami pobranymi przez organy celne.

W złożonej do Naczelnego Sadu Administracyjnego skardze pełnomocnik strony wnosząc o uchylenie w całości decyzji organów podatkowych obu instancji powtórzył wcześniejszy zarzut naruszenia art. 6 ust.1 w związku z art.2 pkt 3 ustawy o restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych od przedsiębiorców przez ich błędną interpretację i zastosowanie. Strona skarżąca stwierdziła, że będące w posiadaniu urzędu skarbowego na dzień 30.06.2002r. decyzje organów celnych zawierały wystarczające dane mające wpływ na zwiększenie wysokości należności podatkowych związanych z dokonywanym przez podatniczkę importem towarów. Strona powołała się także na stanowisko Izby Skarbowej w Warszawie, która zdaniem strony w analogicznej sprawie zajęła odmienne stanowisko, niż Izba Skarbowa w Ł./kopia decyzji Izby Skarbowej w Warszawie została załączona do skargi/.

W odpowiedzi na skargę Izba Skarbowa Ł. wniosła o jej oddalenie i podtrzymała w całości swoje stanowisko i argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji. W odniesieniu się do stanowiska wynikającego z załączonej do skargi decyzji Izby Skarbowej w Warszawie stwierdzono, iż niezależnie od tego, iż powołana decyzja nie może stanowić dowodu w rozpatrywanej sprawie, to według oceny organu nie zawiera ona stwierdzeń niezgodnych z zawartymi w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, stając się na podstawie art. 97 par.1 ustawy z dn.30.08.2002r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U nr 153, poz.1271/ właściwym do rozpatrzenia niniejszej skargi, zważył, co następuje;

Żądanie skargi w zakresie uchylenia zaskarżonej decyzji Izby Skarbowej w Ł. zasługuje na uwzględnienie.

Należy uznać, że organy orzekające, a w szczególności organ drugiej instancji podejmując decyzję o umorzeniu na podstawie art. 208 ustawy z dn.29.08.1997r. Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137, poz.926 ze zm./ w związku z art. 6 ust.1 pkt 1 lit. a ustawy z dn.30.08.2002r. o restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych od przedsiębiorców /Dz.U. nr 155, poz.1287/ postępowania z wniosku strony skarżącej o wszczęcie i przeprowadzenie postępowania restrukturyzacyjnego rozstrzygnęły sprawę w sposób bardzo uproszczony i z naruszeniem zasad wynikających z innych przepisów obu wymienionych ustaw.

Zgodnie z treścią art.12 ust. 1 cyt. ustawy o restrukturyzacji wszczęcie tego rodzaju postępowania następuje na odpowiedni wniosek przedsiębiorcy, odpowiadający w szczególności wymogom określonym w art. 13 ust.1 i 2 tej ustawy. Po otrzymaniu wniosku o wszczęcie postępowania restrukturyzacyjnego, jednym z głównych obowiązków organu podatkowego, prowadzącego postępowanie powinno być zgodnie z art. 17 cyt. ustawy, a także art. 121-122 i art. 187 par.1 Ordynacji podatkowej ustalenie wysokości należności podatkowych, podlegających restrukturyzacji, przy uwzględnieniu należności znanych, w rozumieniu art. 2 pkt 3 omawianej ustawy.

W rozpoznawanej sprawie strona skarżąca we wniosku z dn.07.11.2002r. o wszczęcie postępowania restrukturyzacyjnego wniosła o objęcie przez Pierwszy Urząd Skarbowy Ł. restrukturyzacją należności podatkowych z tytułu podatku od towarów i usług wynikających z szeregu /kilkudziesięciu/ decyzji organów celnych, wydanych w okresie od [...] do [...], które to decyzje zostały w swoim czasie doręczone organowi podatkowemu i z których według strony bezpośrednio wynikają należności podatkowe. Mając na uwadze powyższy, niekwestionowany przez organy podatkowe stan faktyczny sprawy należy uznać, że w ramach wszczętego postępowania restrukturyzacyjnego obowiązkiem organów było przeprowadzenie postępowania, dotyczącego ustalenia wysokości ewentualnych znanych należności podatkowych na dzień 30 czerwca 2002r., wynikających z posiadanych decyzji organów celnych. Pojęcie "należności znanych" zostało zdefiniowane w art. 2 pkt 3 ustawy o restrukturyzacji w sposób bardzo szeroki i rozumie się przez nie m.in. należności /także sporne/, wynikające z wszelkich danych znajdujących się w posiadaniu organu restrukturyzacyjnego, w tym wynikające z zeznań, deklaracji, decyzji i postanowień. Stąd też należy uznać, że jeżeli w następstwie otrzymanych przez organ podatkowy decyzji organów celnych i wszczętego w ich wyniku postępowania podatkowego, Urząd Skarbowy posiadał odpowiednie dane mające bezpośredni wpływ na zwiększenie należności podatkowych skarżącej z tytułu podatku VAT od importu towarów z zagranicy, to obowiązkiem tego organu w ramach postępowania restrukturyzacyjnego było ustalenie z powyższego tytułu wysokości należności znanych na dzień 30 czerwca 2002r. Doręczone Urzędowi Skarbowemu decyzje organów celnych niewątpliwie mieszczą się w pojęciu "innych danych znajdujących się w posiadaniu tego organu", określonym w art. 2 pkt 3 ustawy o restrukturyzacji. Okoliczność, iż organ podatkowy mimo posiadania wystarczających danych nie podjął /niezależnie z jakich powodów/ odpowiednich decyzji w przedmiocie ustalenia dla skarżącej należnego podatku VAT, wynikającego z otrzymanych decyzji organów celnych nie powinna stanowić przeszkody dla podatnika-przedsiębiorcy do zgłoszenia w drodze odpowiedniego wniosku żądania objęcia takich należności postępowaniem restrukturyzacyjnym.

W rozpoznawanej sprawie należy dodatkowo podnieść, iż z przesłanych Sądowi akt administracyjnych wynika, że organ orzekający drugiej instancji przy podejmowaniu swojej decyzji nie był w posiadaniu pełnego materiału dowodowego, a w szczególności wskazanych przez stronę skarżącą decyzji organów celnych, z oceną których jest związane co najmniej w znacznej części rozstrzygnięcie tej sprawy. Organ drugiej instancji nie przedstawił również Sądowi orzekającemu, chociażby przykładowych kilka przedmiotowych decyzji organów celnych oraz powołanego przez obie strony pisma Ministerstwa Finansów z dn.14.10.2002r., dotyczącego "należności znanych na dzień 30.06.02", mimo, iż pełnomocnik organu został do tego zobowiązany na rozprawie, poprzedzającej wydanie niniejszego wyroku.

Z tych wszystkich względów Sąd na podstawie art. 145 par. 1 pkt.1 lit. a i lit.c oraz art. 200 ustawy z dn. 30.08.2002r.-Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153, poz.1270/ orzekł, jak w sentencji.