Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...], nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy R. z dnia [...] [...], w sprawie określenia W. K. wysokości zobowiązania podatkowego w opłacie targowej przyjmując, że hala, w której sprzedaży dokonywała strona skarżąca jest "halą używaną do targów, aukcji i wystaw" w rozumieniu art. 15 ust. 2 a in fine ustawy z dnia 12 stycznia 1991 roku o podatkach i opłatach (t. j. Dz. U. z 2006 roku Nr 121, poz. 844 z późn. zm.), przez co sprzedaż ta jest opodatkowana opłatą targową
Na ww. decyzję strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi.
Wyrokiem z dnia 28 kwietnia 2006 r. sygn. akt I SA/Łd 916/05 Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę.
W uzasadnieniu Sąd wyjaśnił, że dokonywanie sprzedaży towarów w hali targowej nawet na wydzielonych stoiskach handlowych, które jednak nie mogą być uznane za odrębne lokale użytkowe w postaci sklepu, butiku czy restauracji powoduje, iż tego rodzaju sprzedaż podlega opłacie targowej. Według oceny Sądu brak jest również wystarczających podstaw do uznania, że zawarte w art. 15 ust. 2 a ustawy o podatkach i opłatach lokalnych sformułowanie "hal używanych do targów, aukcji i wystaw" oznacza, iż opłacie targowej podlega sprzedaż dokonywana w halach jedynie sporadycznie i okazjonalnie wykorzystywanych do celów wymienionych w tym sformułowaniu. Okazjonalne wykorzystanie hali do prowadzenia sprzedaży towarów stanowi przesłankę uzasadniającą pobór opłaty targowej w sytuacji, gdy chodzi o wykorzystanie do tego celu hali wybudowanej i używanej do innych celów np. hali sportowej czy hali magazynowej itp. Nie znajduje również zdaniem Sądu wystarczającego uzasadnienia pogląd, iż wynikające z przepisów art. 15 ust. 1 – 2 a ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych pojęcie "targowisk" oraz "targowisk pod dachem oraz hal używanych do targów, aukcji i wystaw" należy ograniczać wyłącznie do takich miejsc sprzedaży, do których mają swobodny dostęp wszyscy bliżej nie oznaczeni sprzedawcy i gdzie prowadzona działalność gospodarcza nie ma charakteru stałego i zorganizowanego.
Na powyższe rozstrzygnięcie skarżący W. K. wniósł skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Wyrokiem z dnia 1 lutego 2007 r. sygn. akt II FSK 1434/06 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok w całości i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi do ponownego rozpoznania.
Decyzją z dnia [...], nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., po ponownym rozpatrzeniu skargi, działając na podstawie art. 54 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz na podstawie art. 233 §1 pkt 2 lit. a w związku z art. 208 § 1 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 15 ust. 1, 2 i 2 a ustawy o podatkach i opłatach lokalnych - uchyliło decyzję własną w całości oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji.
W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 1 lutego 2007 roku (niepublik.) w sprawie sygn. akt II FSK 1434/06 w przedmiocie opłaty targowej pobieranej w halach w R. stwierdził, iż "sprzedaż dokonywana w hali, w której nie są organizowane imprezy w postaci targów, aukcji i wystaw, o których mowa w art. 15 ust. 2 a - in fine - u.p.p.l. nie podlega opłacie targowej". Ponadto organ stwierdził, że z urzędu znanym jest mu fakt, iż w przedmiotowej hali nie są organizowane imprezy w postaci targów, aukcji i wystaw, o charakterze "zorganizowanych imprez", jak wskazał NSA, służących "pokazaniu, zaprezentowaniu oferty handlowej, prowadzenie negocjacji, a przy okazji dokonywaniu sprzedaży", tylko jest dokonywana sprzedaż towarów na prowadzonych przez sprzedających stoiskach handlowych. Wskazane stanowisko NSA było asumptem do uwzględnienia skargi w całości i uchylenia w całości zaskarżonej własnej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Wójta Gminy R. i umorzenia postępowania w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z treścią art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.
Po myśli art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a., sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy stało się ono zbędne z przyczyn innych niż cofnięcie skargi lub śmierć strony.
Umorzenie postępowania administracyjnego oznacza przerwanie i zakończenie postępowania sądowoadministracyjnego z powodu zaistnienia w jego toku zdarzeń, które uniemożliwiają osiągniecie jego celu, albo powodują, że dokonanie przez sąd administracyjny kontroli zaskarżonego aktu lub czynności staje się zbędne albo nawet niedopuszczalne.
Z bezprzedmiotowością postępowania sądowoadministracyjnego, w rozumieniu art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. mamy do czynienia wówczas, kiedy w toku tego postępowania, a przed wydaniem wyroku przestanie istnieć przedmiot zaskarżenia lub też na skutek zdarzeń które zaistniały po wydaniu zaskarżonego orzeczenia, ocena jego legalności jest zbędna.
W rozpoznawanej sprawie zachodzi przypadek bezprzedmiotowości dalszego postępowania, rodzący konieczność jego umorzenia. Kluczową dla niniejszego rozstrzygnięcia jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł., mocą której organ działając w trybie art. 54 § 3 p.p.s.a. uchylił w całości zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji i umorzył postępowanie w sprawie. W ten sposób organ administracji publicznej samodzielnie wyeliminował z obrotu prawnego decyzję administracyjną, której uchylenia domagała się strona skarżąca w toczącym się postępowaniu.
W następstwie wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji upadły skutki nią wywołane. Tym samym upadł przedmiot niniejszego postępowania, a rozstrzygnięcia wydawane przez organ odwoławczy w następstwie złożonego przez stronę skarżącą pisma mającego inicjować postępowanie w przedmiocie uchylenia tejże decyzji, utraciły swą podstawę.
Brak skutków prawnych wywołanych kwestionowaną przez stronę skarżącą decyzją, sprawia, iż przestał istnieć substrat zaskarżenia, a więc tym samym zbędne (bezprzedmiotowe) jest dalsze postępowanie sądu w niniejszej sprawie. Skoro strona skarżąca, nawet w szerszym zakresie niż wskazany w skardze do sądu uzyskała satysfakcjonujące rozstrzygnięcie w postępowaniu przed organem administracji publicznej, to bezprzedmiotowe stało się prowadzenie niniejszego postępowania.
Wobec uchylenia zaskarżonej decyzji w trybie art. 54 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postępowanie sądowe wszczęte skargą na tą decyzję stało się bezprzedmiotowe.
Mając powyższe na uwadze Sąd umorzył postępowanie na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a.
O kosztach orzeczono na podstawie art. 201 § 1 p.p.s.a.