Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 14 lipca 2009 roku Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Ł. uwzględniając w całości wniosek skarżącego przyznał mu prawo pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie z jego skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] odmawiającą umorzenia zaległości podatkowej w łącznym zobowiązaniu pieniężnym.
Wyrokiem z dnia 3 lutego 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Ł. oddalił skargę M. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowej w Łącznym zobowiązaniu pieniężnym za IV kwartał 2007 roku.
W dniu 3 lutego 2010 roku do sądu wpłynął wniosek skarżącego o sporządzenie uzasadnienia powyższego wyroku waz z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych.
Referendarz sądowy zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) –dalej "p.p.s.a." prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Prawo pomocy obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Zgodnie z przepisem art. 64 § 3 p.p.s.a. do wniosku stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. W myśl przepisu art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe.
Postanowieniem z dnia 14 lipca 2009 roku skarżącemu przyznane zostało prawo pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych w całości. Powyższe prawo pomocy nie zostało cofnięte. W dniu 3 lutego 2010 roku skarżący wystąpił ponownie o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych w całości. Żądanie skarżącego zwolnienia od kosztów sądowych zawarte w obecnie rozpoznawanym wniosku wobec przyznania mu prawa pomocy w tym zakresie należało uznać za bezprzedmiotowe. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w związku z art. 258 § 1 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.
MK