Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy decyzję Starosty P. z dnia [...] odmawiającą przyznania R.S. jednorazowych środków z Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych na podjęcie działalności gospodarczej.
W uzasadnieniu organ wskazał, że decyzją z dnia [...] organ I instancji odmówił przyznania jednorazowych środków z Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych na podjęcie działalności gospodarczej. W obszernym uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia Starosta P. przedstawił stan faktyczny i prawny sprawy stwierdzając min. "iż R. S. nie posiada udokumentowanych kwalifikacji i uprawnień do prowadzenia działalności prawniczej i windykacyjnej, zaś działalność wspomagająca działalność biurową nie będzie opłacalna ekonomicznie i kierując się racjonalnością w wydatkowaniu środków publicznych, odmówił przyznania środków PFRON na podjęcie wnioskowanej działalności gospodarczej".
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymując w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji, w decyzji z dnia [...], przytaczając treść art. 12 a ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudniania osób niepełnosprawnych (tekst jedn. Dz. U. z 2011, Nr. 127 poz.721 ze zm.) oraz § 2, § 3, § 4 ust.1 i ust.5 § 5 ust.1 i ust.2 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 17 października 2007r. w sprawie przyznania osobie niepełnosprawnej środków na podjęcie działalności gospodarczej, rolniczej albo na wniesienie wkładu do spółdzielni socjalnej (Dz. U Nr 194 poz. 1403 ze zm.) wskazało m.in., że w dniu 9 maja 2013 r. R. S. złożył wniosek o przyznanie osobie niepełnosprawnej środków z Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych na podjęcie działalności gospodarczej w kwocie 30.000,00zł przedstawiając szczegółowo rodzaj i cenę zakupów.
Wnioskodawca zamierzał prowadzić działalność prawniczą polegającą na: przygotowywaniu wszelkich pism administracyjnych i procesowych, udzielanie porad prawnych i reprezentowanie stron przed sądem lub innym ciałem orzekającym (ww. usługi strona wykonuje nieodpłatnie od 2006r. w ramach stowarzyszenia i istnieje na nie duże zapotrzebowanie z uwagi na konkurencyjne ceny i rzetelność). Ponadto wnioskodawca zamierzał prowadzić działalność biurową (PKD 82.19.Z) polegającą na: komputerowym redagowaniu tekstów, przepisywanie tekstów, światłokopiiowanie, laminowanie i bindowanie oraz usługi faksowe.
W ocenie R. S. czynności polegające na komputerowym redagowaniu tekstów, przepisywanie tekstów nie są powszechne zaś pozostałe czynności z uwagi na jakość i cenę usługi będą konkurencyjne na rynku usług.
Organ I instancji w dniu 22 maja 2013r. powiadomił stronę o konieczności zgłoszenia się na posiedzenie Komisji wyznaczonym na dzień 28 maja 2013r. oraz złożenia niezbędnych dokumentów do rozpatrzenia Jego wniosku. Przed tym terminem strona przedłożyła żądane dokumenty modyfikując złożony wniosek. W dniu 28 maja 2013r. odbyło się posiedzenie ww. Komisji ds. opiniowania ww. wniosków wraz z udziałem zainteresowanego, który przedłożył dokumenty Ogólnopolskiego Stowarzyszenia A. oraz odpis KRS Stowarzyszenia z dnia 21 marca 2013r. W dniu 04 czerwca 2013r. wnioskodawca złożył pismo wraz z szeregiem dokumentów min. decyzję w sprawie nadania NIP, zaświadczenie o nadaniu numeru REGON oraz zaświadczenia UM i G w T. o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej, dwa zaświadczenia z UG w C. o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej oraz zaświadczenie o zmianie we wpisie do ewidencji działalności z UG w C., zaświadczenie o nadaniu numeru REGON dla Ogólnopolskiego Stowarzyszenia A. oraz postanowienia Sądu Rejonowego dot. wpisania oraz zmiany w Krajowym Rejestrze Sądowym dot. działalności ww. Stowarzyszenia.
W ocenie wnioskodawcy przedłożone dokumenty w szczególności dot. nadania nr REGON, NIP oraz wpisie do ewidencji dzielności gospodarczej miały potwierdzać, że strona może podjąć się działalności usługowej określonej we wniosku z dnia 09 maja 2013r.
Z dokumentów złożonych do akt wynika, iż strona jest zarejestrowana w PUP w P. od dnia 19.04.2012r. jako osoba poszukująca pracy z umiarkowanym stopniem niepełnosprawności (niepełnosprawność ma charakter trwały). Pan R. S. ma wykształcenie średnie ogólnobudowalne, ponadto wnioskodawca studiował na Wydziale Prawa i Administracji UŁ ma zaliczone 5 semestrów. Wnioskodawca prowadził działalność gospodarczą w latach 1984-2005r., której przedmiotem był handel detaliczny i hurtowy artykułami spożywczo - przemysłowymi -działalność była prowadzona w oparciu o wpis do ewidencji działalności gospodarczej z siedzibą Firmy w C. obejmująca zbiegiem B., B., C. i Ż. (została zlikwidowana przyczyn zdrowotnych i ekonomicznych). W dniu 09.08.2006r. decyzją Wójta Gminy C. wykreślono z dniem 01.03.2006r. z ewidencji działalności gospodarczej w związku z orzeczeniem sądu o pozbawieniu wnioskodawcy prawa prowadzenia działalności gospodarczej na własny rachunek na okres 3 lat.
Z akt sprawy wynika, iż od dnia 10.01.2006r. R. S. pełni funkcję Prezesa Ogólnopolskiego Stowarzyszenia A., do dnia ww. podmiot wpisany był do rejestru przedsiębiorców i rejestru stowarzyszeń w KRS. Od dnia 20.10.2010 r. stowarzyszenie jest wpisane do rejestru stowarzyszeń.
W trakcie postępowania wyjaśniającego strona przedstawiła swoją koncepcję prowadzania działalności w szczególności udzielanie pomocy prawnej mieszkańcom powiatu, uznając, iż prowadząc przez 20 lat działalność gospodarczą na własny rachunek nabył praktyczną znajomość przepisów prawnych a ponadto przez wiele lat prowadził spór sądowy w sądzie gospodarczym. Ponadto zdaniem wnioskodawcy prowadzenie przez wiele lat stowarzyszenia i udzielanie porad, pisanie pism przygotowawczych uprawnia go o ubieganie się o ww. środki pieniężne. Ponadto jak wynika z akt sprawy R. S. oświadczył, iż zamierza reprezentować klientów w sądzie lub przed organem administracji publicznej na podstawie stałego stosunku zlecenia oraz będzie świadczył usługi windykacyjne w ten sposób, iż przygotowane przez niego pismo podpisuje wierzyciel. Udział w rozprawach sądowych będzie zdaniem strony możliwy o ile pozwoli na to sąd, w dalszym etapie prowadzonej działalności wnioskodawca zamierza poszerzyć ją o zawieranie umów zlecenia i zlecanie innym prawnikom oraz otworzenie filii w każdej z gmin powiatu pabianickiego.
Jeżeli chodzi o działalność biurową to usługi kserokopiowania wykonywane byłby na urządzeniu wielofunkcyjnym zakupionym ze środków PFRON, zaś urządzenie do laminowania i bindowania zakupione zostały by ze środków własnych strony.
Organ I instancji wyjaśnił, iż zgodnie z uchwałą nr [...] Rady Powiatu P. z dnia 28.03.2013r. w sprawie określenia zadań i wysokości środków na ich realizację w 21013r otrzymanych z PFRON na zadania w zakresie przyznawania osobom niepełnosprawnym środków na rozpoczęcie działalności gospodarczej przyznano kwotę 94.000zł.
Organ odwoławczy wskazał, że szczegółowe zasady przyznawania środków bezrobotnym osobom niepełnosprawnym określa wskazane powyżej rozporządzenie MPiPS z dnia 17 października 2007r. w sprawie przyznania osobie niepełnosprawnej środków na podjęcie działalności gospodarczej, rolniczej albo na wniesienie wkładu do spółdzielni socjalnej (Dz. U Nr 194 poz. 1403 ze zm.), które w przepisie § 4 pkt 5 szczegółowo wskazuje jakie okoliczności musi rozważyć musi starosta rozpatrując wniosek o przyznanie środków na podjęcie działalności gospodarczej.
W ocenie Kolegium Starosta P. wnikliwie rozpatrzył całą sprawę i w sposób szczegółowy wykazał, iż wnioskodawca nie posiada stosownych uprawnień do prowadzenia działalności prawniczej i windykacyjnej. Organ I instancji prawidłowo przyjął, iż świadczenie usług prawniczych w zakresie proponowanym przez R. S. - może być wykonywane przez racicę prawnego lub adwokata tzn. przez osoby posiadające wykształcenie wyższe prawnicze i które odbyły aplikację radcowską lub adwokacką i zostały wpisane na właściwą listę prowadzoną przez samorząd radcowski czy adwokacki. Organ I instancji przyznał, iż wprawdzie istnieje instytucja doradcy prawnego (są to osoby świadczące usługi prawnicze), ale nie należące do samorządu adwokackiego czy radcowskiego i mogą tylko w wąskim zakresie udzielać porad prawnych i przygotowywać projekty pism czy być pełnomocnikiem w sprawach administracyjnych nie mogą natomiast występować w sprawach, w których wymagany jest przymus adwokacki czy radcowski tj. np. przed Sądem Najwyższym, w sprawach pracowniczych, rodzinnych, karnych czy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Ponadto powołano orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego, który w sprawie sygn. akt SK 22/02 z dnia 26 listopada 2003r. uznał, iż obowiązujące w naszym kraju przepisy prawne pozwalają osobom z wyższym wykształceniem prawniczym prowadzić działalność gospodarczą na własny rachunek. Tymczasem R. S. posiada jedynie wykształcenie średnie i posiada zaliczone 5 semestrów studiów prawniczych a zatem nie legitymuje się uprawnieniami do bycia doradcą prawnym. Także słusznie zauważył organ I instancji, iż wnioskodawca nie może prowadzić usług windykacyjnych, gdyż jest to zastrzeżone dla komornika.
Fakt prowadzenia przez zainteresowanego od 7 lat stowarzyszenia, które udziela pomocy obywatelom (bez przedstawienia na te okoliczność żadnych dowodów) oraz fakt, że przez 20 lat prowadził działalność gospodarczą na własny rachunek - w ocenie Starosty P. nie jest wystarczającym warunkiem do przyjęcia, iż posiada on kwalifikacje do prowadzenia wnioskowanej działalności.
Ponadto zdaniem organu I instancji dodatkowe usługi biurowe przedstawione we wniosku oraz ich kalkulacje wskazują iż ten profil działalności może być nieekonomiczny dla wnioskodawcy w szczególności uwzględniając sprzęt na jakim miałyby być one wykonywane, tym samym przewidywane efekty ekonomiczne przedsięwzięcia mogą być zbyt małe, tym bardziej jak podkreślił Starosta P. w pobliżu miejsca świadczenia usług przez R. S. jest co najmniej kilka punktów, które świadczą takie same usługi tym samym nie istnieje popyt na runku lokalnym na tego rodzaju usługi. Organ I instancji przyznał także, iż w P. tj,. na planowanym przez stronę terenie działania istnieje kilkanaście profesjonalnych kancelarii prawniczych prowadzonych przez radców prawnych i adwokatów a osoby znajdujące się w trudnej sytuacji finansowej mogą ubiegać się pomoc profesjonalnego pomocnika ustanawianego z urzędu.
SKO w Ł. oceniając decyzję Starosty P., stwierdziło, iż organ I instancji prawidłowo przyjął, że R. S. nie posiada udokumentowanych kwalifikacji i uprawnień do prowadzenia działalności prawniczej i windykacyjnej oraz zamierzona działalność biurowa nie będzie opłacalna ekonomicznie mając na uwadze racjonalność w wydawaniu środków publicznych odmówił przyznania środków PFRON na zamierzona działalność gospodarczą.
Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, R. S. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, domagając się uchylenia zakwestionowanej decyzji.
W uzasadnieniu podkreślił, że:
- - organy obydwu instancji uznały, iż nie posiadam stosownych uprawnień do prowadzenia działalności windykacyjnej, dlatego, iż usługi te w ocenie organu są zastrzeżone dla komornika;
- - nie zostały przedstawione dowody, iż prowadzone przeze mnie Stowarzyszenie udziela pomocy prawnej obywatelom;
- - organ uznał, iż zamierzona biurowa nie będzie opłacalna ekonomicznie.
Skarżący odniósł się do przedstawionych przez siebie argumentów, przyznając, iż nie posiada pełnego wykształcenia prawniczego, natomiast posiada wieloletnią praktykę prawniczą co w jego ocenie wystarcza do podjęcia działalności gospodarczej wg przedstawionego PKD w ograniczonym zakresie w ramach tzw. doradztwa prawniczego.
Ponadto R. S. stwierdził, iż nikt nie żądał od niego dowodów na efektywną działalność Stowarzyszenia a stwierdzenie przez organ, iż działalność biurowa nie będzie opłacalna ekonomicznie świadczy o jego dyskryminacji oraz chroni konkurencję. Ponadto twierdzenie, iż działalność windykacyjna jest zastrzeżona dla komornika jest błędne, gdyż na terenie kraju jest wiele firm, które zajmują się windykacją i nie są to komornicy.
W odpowiedzi na skargę SKO w Ł. wniosło o jej oddalenie.
Na rozprawie w dniu 3 września 2014 r. ustanowiony z urzędu pełnomocnik R.S. poparł skargę oraz wniósł o zasądzenie kosztów postępowania, oświadczając jednocześnie, że nie zostały one pokryte w żadnej części.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje
Skarga nie jest zasadna. Z jej uzasadnienia wynika, że pomimo braku wskazania zarzutów kierowanych przeciwko decyzji w postaci określenia naruszenia prawa, do czego nawiązuje art. 57 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej w skrócie "ppsa") wywieść z niej można, że traktują one tak o naruszeniu prawa formalnego jak i prawa materialnego.
W niniejszej sprawie przedmiotem skargi jest odmowa przyznania skarżącemu jako osobie niepełnosprawnej środków na podjęcie działalności gospodarczej w zakresie świadczenia usług prawnych, biurowych oraz windykacji należności.
Wobec tego, że kierunek postępowania dowodowego wyznacza hipoteza normy prawa materialnego, w pierwszym rządzie wskazać należy na treść zastosowanych przez organy przepisów materialnych ażeby moc ocenić czy i w jakim zakresie doszło do zrealizowania tego celu w ramach toczonego postępowania, efektem czego jest podjęte rozstrzygnięcie.
Wskazać przede wszystkim należy, że wnioskowane przez skarżącego uprawnienie wynika z art. 12a ust. 3 ustawy z 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (tekst jedn. Dz. U. z 2008 r. Nr 14, poz. 92 ze zm.), który stanowi, że osoba niepełnosprawna, o której mowa w art. 11 ust. 1, może otrzymać ze środków Funduszu jednorazowo środki na podjęcie działalności gospodarczej, rolniczej albo na wniesienie wkładu do spółdzielni socjalnej w wysokości określonej w umowie zawartej ze starostą, nie więcej jednak niż do wysokości piętnastokrotnego przeciętnego wynagrodzenia, jeżeli nie otrzymała środków publicznych na ten cel.
Użycie w cytowanym przepisie zwrotu "może" oznacza, że przyznanie osobie niepełnosprawnej środków na podjęcie działalności gospodarczej należy do sfery tzw. uznania administracyjnego, a przy rozpatrywaniu wniosku niepełnosprawnego w tym przedmiocie organ winien wziąć pod uwagę nie tylko potrzeby wnioskodawcy, ale także innych niepełnosprawnych ubiegających się o tego rodzaju wsparcie i możliwości finansowe Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych.
Zauważyć także należy, że w świetle § 4 ust. 5 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 17 października 2007 r. w sprawie przyznania osobie niepełnosprawnej środków na podjęcie działalności gospodarczej, rolniczej albo na wniesienie wkładu do spółdzielni socjalnej (Dz.U. Nr 194, poz. 1403 ze zm.) starosta rozpatrując wniosek, bierze pod uwagę: 1) przewidywane efekty ekonomiczne przedsięwzięcia, na które mają być przeznaczone środki;
- 2) popyt i podaż lokalnego rynku na planowaną działalność;
- 3) kalkulację wydatków na uruchomienie działalności w ramach wnioskowanych środków;
- 4) uprawnienia i kwalifikacje wnioskodawcy;
- 5) wysokość środków własnych wnioskodawcy;
- 6) wysokość posiadanych środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych przeznaczonych na ten cel w danym roku.
Z akt sprawy wynika,że u podstaw odmowy przyznania środków na rozpoczęcie działalności gospodarczej legły następujące powody – brak kwalifikacji do świadczenia pomocy prawnej w zakresie wskazanym przez wnioskodawcę i windykacyjnej, oraz nieekonomiczny charakter działalności biurowej.
Nie ma sporu co do prawidłowego wskazania przez organy na regulacje prawa materialnego opisane wyżej, odmiennie oceniane przez strony, a uchybienia dotyczą przepisów prawa formalnego, na skutek braku dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego poprzez nie żądanie (wyraźne, dorozumiane) przed wydaniem decyzji przedstawienia dowodów na okoliczność efektywnej działalności Stowarzyszenia, polegającej na udzielaniu pomocy prawnej.
Odnosząc się do planowanej działalności prawniczej słusznie zauważono, że strona nie dysponuje wystarczającymi kwalifikacjami. Sąd podziela pogląd, że ukończone 5 semestrów studiów prawniczych oraz powołanie się na toczony samodzielnie przez 14 lat proces przed sądem w latach 90, przy istnieniu dużej podaży kancelarii radcowskich oraz adwokackich na terenie P., są niewystarczającymi argumentami dla uznania stanowiska strony za uprawnione, czyniące zasadnym udzielenie pomocy finansowej. Zdaniem sądu nie jest także przekonywujące powołanie się na wykonywania tego rodzaju usług w ramach Stowarzyszenia A., którego strona jest Prezesem. Z wyjaśnione skarżącego zawartych w protokole z posiedzenia Komisji ds. opiniowania wniosków z 28 maja 2013 r. nie wynika, że to zainteresowany osobiście wypełnia sferę działalności udzielania porad prawnych w ramach tego podmiotu. Wskazuje na to sformułowanie – udzielamy porady i piszemy pisma przygotowawcze (...) klient sam się podpisuje.
Stwierdzenia te nie są poparte żadnymi dowodami podobnie jak wywodzenie, że istnieje zapotrzebowanie społeczne na tego rodzaju usługi wobec konkurencyjnej ceny oraz rzetelności. Powiązany z tym zarzut nie przedstawienia dowodów wobec braku żądania ich przez organ, jest bezzasadny.
Z regulacji art. 7, 9 i 10 Kpa wynika,że organy podejmują wszelkie czynności do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, informują strony o tych zdarzeniach, które mają wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków a także zapewniają czynny udział w postępowaniu przejawem czego jest także wskazanie na możliwość wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów przed wydaniem decyzji.
Z akt sprawy wynika, że nie doszło do uchybienia tym zasadom. Strona była poinformowana o przysługujących jej prawach pismem z dnia 28 maja 2013 r. a także pouczeniem dokonanym na posiedzeniu Komisji ds. opiniowania wniosków o przyznanie środków z tej samej daty (vide: in fine protokołu). Skorzystała z tych praw wyrazem czego jest pismo z 4.06.2013 r. w którym wskazuje, że (...) składa uzupełniająco kopie dokumentów, na poparcie mego wniosku (...). Podnieś w tym miejscy należy, że na organach nie ciąży nieograniczony obowiązek gromadzenia dowodów. Strona nie może czuć się zwolniona z obowiązku współdziałania w tym zakresie, tym bardziej kiedy z określonych faktów odnosi korzystne skutki prawne, faktów nieznanych przecież organom. Stąd też zarzut skargi oparty na nie poinformowaniu skarżącego o potrzebie przedstawienia dowodów zaświadczających o udzielaniu porad prawnych przez Stowarzyszenie, jest nieuprawniony.
Podsumowując tą część rozważań nie sposób uznać, że organ odmawiając przyznania pomocy, kierując się dyrektywami wyboru podjętego rozstrzygnięcia wynikającymi z cytowanego rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej - § 4 ust. 1 pkt 4 uprawnienia i kwalifikacje - bezzasadnie ocenił, że skarżący nie legitymuje się takimi przymiotami i stanowisko to wadliwie uzasadnił brakiem elementarnego prawniczego wykształcenia, oraz doświadczenia powołując się na znaczną podaż kancelarii prawniczych na terenie P. oraz możliwość korzystania z form nieodpłatnej pomocy prawnej w ramach obowiązujących regulacji prawnych.
Natomiast jeśli chodzi o rzetelności już działających podmiotów w tej sferze usług prawniczych, strona nie przytoczyła żadnych dowodów na tą okoliczność, jako argumentów przemawiających za słusznością sformułowanej oceny.
Trafnie organy powołały się także na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 26 listopada 2003 r. w sprawie sygn. akt SK 22/02 mówiący o konieczności posiadania wymaganego wykształcenia prawniczego jako kryterium podejmowania działalności w zakresie usług prawniczych poza obszarem tych, które świadczone są przez radców prawnych i adwokatów.
Podobnie zdaniem sądu nie można zakwestionować stanowiska organu co do nieekonomiczności planowanego przedsięwzięcia w przedmiocie opisanych we wniosku usług biurowych – kserowania, bindowania, laminowania i faksowania. Organ odwoławczy opisał swe stanowisko na stronie 7 uzasadnienia, akceptując wydanym rozstrzygnięciem także pogląd dotyczący tej kwestii wyrażony w uzasadnieniu decyzji Starosty P.. Sąd nie dopatrzył się ażeby ocena tej sfery planowanej działalności była niewłaściwa. Kierowano się doświadczeniem a także wiedzą – wskazano na podaż punktów dostarczających tego rodzaju usługi w pobliżu miejsca wskazanego przez stronę, jako przyszłe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej. Nie należy zapominać również i o tym, że w dobie cyfryzacji proponowane usługi są już mało wykorzystywane i wręcz niekonkurencyjne, zastąpione bardziej nowoczesnymi np. zamiast faksować wystarczy wysłać wiadomość za pośrednictwem poczty internetowej.
Jeśli chodzi o fragment planowanej aktywności gospodarczej, opisanej jako działalność windykacyjna, to zgodzić się trzeba ze stroną, że co do zasady nie istnieje przymus legitymowania się żadnym statusem wykształcenia. Rację ma skarżący, że także i on mógłby czynności te wykonywać. Z pewnością przygotowanie teoretyczne oraz doświadczenie są elementami pozwalającymi na uznanie, że działalność ta będzie skuteczniejsza, to jednak nie dyskredytują jej w ogólności. Wobec tego,że strona zabiegała o pomoc na podjęcie planowanej działalności, w ramach której windykacja byłaby tylko jej elementem, w ocenie sądu wadliwość oceny organu dotyczącej tej okoliczności nie ma wpływu na wynik sprawy.
Nie sposób tracić także z pola widzenia wielkości środków jakimi dysponował organ w ramach przyznanych z Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych. Jak wynika z załączonej do akt administracyjnych Uchwały nr [...] zamykała się ona kwotą 94.000,- zł w skali roku. Podejmując decyzję organ słusznie odwołał się do wysokości posiadanych środków, oceniając, iż ich rozmiar nakazuje szczególnie wnikliwie zajmować się ich podziałem, a uznanie znajdować w pierwszej kolejności powinny te programy, które spełniają kryteria wyznaczone przez prawodawcę, i które w ramach uznania administracyjnego, którym dysponuje zajmujący się ich podziałem, ocenia jako zasługujące na uwzględnienie.
Z tego punktu widzenia już prima facie niezasadnym wydaje się oczekiwanie sfinansowania zakupu samochodu za kwotę 16.000,- zł, służącego do przemieszczania się pomiędzy filiami planowanej działalności gospodarczej oraz dojazd do klientów, przy jednoczesnym braku przedłożenia jakiegokolwiek dowodu zaświadczającego o istnieniu zapotrzebowania na tego rodzaju usługi poza P.. Twierdzenia podnoszone w tym przedmiocie są gołosłowne.
Podsumowując, w świetle zapadłego rozstrzygnięcia w ramach uznania administracyjnego, Sąd nie ma podstaw by ingerować w proces podjęcia decyzji gdy w postępowaniu ją poprzedzającym organy prawidłowo zgromadziły dowody, umożliwiając stronie zajęcie stanowiska w ramach czynnego jej udziału w tym postępowaniu, a zapadłe rozstrzygnięcie jest oparte na wiedzy, doświadczeniu życiowym i jest logicznie uargumentowane zaś wskazane w podstawie rozstrzygnięcia przepisy prawa nie budzą wątpliwości co do ich treści, są jednoznaczne.
Wyrazem właściwie podjętej decyzji jest jej uzasadnienie sporządzone zgodnie z wymogami art. 107 § 3 Kpa.
Podsumowując, słuszne jest stanowisko organu, że skarżący nie uzasadnił przekonująco, że planowane przedsięwzięcie odniesie zamierzony skutek.
W tym stanie rzeczy, wobec braku podstaw do kwestionowania zgodności zaskarżonej czynności z prawem, skargę jako nieuzasadnioną należało oddalić na podstawie art. 151 ppsa. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 250 ppsa.
AKE.