Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 27 maja 2024 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę K. B. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z dnia 26 maja 2023 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2018 r.
Sentencja wyroku nie zawierała rozstrzygnięcia w przedmiocie zawartego w piśmie procesowym z dnia 24 maja 2024 r. wniosku pełnomocnika skarżącego o przyznanie na jego rzecz kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.
Pismem z dnia 5 czerwca 2024 r. pełnomocnik skarżącego wniósł o uzupełnienie ww. wyroku o rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu. W uzasadnieniu podniesiono, że wniosek dotyczący przyznania kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu oraz oświadczenie, że ww. koszty nie zostały uiszczone w całości ani w części, zawarty był w piśmie procesowym z dnia 24 maja 2024 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje.
Wniosek zasługiwał na uwzględnienie, bowiem sentencja wyroku nie zawierała rozstrzygnięcia o kosztach.
Stosownie do treści art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm.), dalej: p.p.s.a., strona może w ciągu 14 dni od doręczenia wyroku z urzędu – a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia – zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Wniosek co do zwrotu kosztów sąd może rozpoznać na posiedzeniu niejawnym (art. 157 § 2 p.p.s.a.). Orzeczenie uzupełniające wyrok zapada w formie wyroku, chyba że uzupełnienie dotyczy wyłącznie kosztów (art. 157 § 3 p.p.s.a.) – wówczas zapada w formie postanowienia (art. 160 p.p.s.a.).
Wychodząc z powyższych przesłanek należy podkreślić, że wniosek o uzupełnienie wyroku może zostać zgłoszony, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi. Dotyczy to sytuacji, gdy sąd pominął w wyroku niektóre akty lub czynności objęte skargą albo orzekł tylko co do części rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonym akcie, nie ustosunkowując się do pozostałej części zaskarżonego rozstrzygnięcia. Wniosek o uzupełnienie wyroku może zostać również zgłoszony, jeżeli sąd nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 grudnia 2010 r., sygn. akt II FSK 1088/09, www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
Stosownie do art. 250 § 1 p.p.s.a. wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Natomiast zgodnie z treścią § 21 ust. 1 pkt 1 lit. a) w zw. z § 8 pkt 6 rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2019 r. poz.
68) opłaty wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w sprawie, której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna - powyżej 50 000 zł do 200 000 zł - 3600 zł. Opłatę za udzielenie pomocy prawnej stronie skarżącej podwyższa się o kwotę podatku od towarów i usług wyliczoną według stawki podatku obowiązującej dla tego rodzaju czynności na podstawie przepisów o podatku od towarów i usług (§ 4 ust. 3 ww. rozporządzenia).
W przedmiotowej sprawie Sąd nie zawarł w rozstrzygnięciu kończącym postępowanie orzeczenia co do kosztów postępowania, mimo iż pełnomocnik skarżącego wniósł o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu. Konieczne zatem stało się uzupełnienie wyroku w omawianym zakresie. W niniejszej sprawie stawka wynagrodzenia została ustalona analogicznie do stawek przewidzianych w § 14 ust. 1 pkt 1 lit a) w zw. z § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2023 r., poz. 1935 ze zm.).
Sąd uwzględnił bowiem wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 23 kwietnia 2020 r. w sprawie SK 66/19 i uznał, że analiza statusu profesjonalnego pełnomocnika oraz jego roli w postępowaniu, w którym występuje jako podmiot powołany i zobowiązany do zastępstwa prawnego, prowadzi do uznania, że różnicowanie jego wynagrodzenia, tj. obniżenie pełnomocnikom z urzędu wynagrodzenia, które otrzymaliby, gdyby występowali w sprawie jako pełnomocnicy z wyboru, nie ma konstytucyjnego uzasadnienia. Przyznana pełnomocnikowi skarżącego kwota daje kwotę równą stawce przewidzianej pełnomocnikowi ustanowionemu z wyboru.
Mając powyższe na względzie Sąd na podstawie art. 157 w zw. z art. 250 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.
P.C.