Uzasadnienie
Pismem z 9 maja 2017r. T. Ś. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z [...] r. w sprawie określenia za 2010 rok wysokości zobowiązania podatkowego w zryczałtowanym podatku dochodowym od przychodów ewidencjonowanych.
Na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I z dnia 30 maja 2017r. skarżący został wezwany do uzupełnienia braków formalnych skargi przez podanie wartości przedmiotu zaskarżenia, pod rygorem odrzucenia skargi.
Wezwanie zostało doręczone stronie w trybie awizo w dniu 19 czerwca 2017r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu.
Jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, wzywa się o jego uzupełnienie w terminie siedmiu dni, o czym stanowi art. 49 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) – powoływanej dalej jako: "p.p.s.a.".
Zgodnie z art. 215 § 1 p.p.s.a., w każdym piśmie wszczynającym postępowanie sądowe w danej instancji należy podać wartość przedmiotu zaskarżenia, jeżeli od tej wartości zależy wysokość opłaty.
Stosownie do art. 216 p.p.s.a. jeżeli przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna, stanowi ona wartość przedmiotu zaskarżenia.
W sytuacji nie uzupełnienia w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi sąd skargę odrzuca na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.
Pismem wszczynającym postępowanie jest skarga. W rozpoznawanej sprawie skarżący wniósł skargę na decyzję określającą wysokość zobowiązania w zryczałtowanym podatku dochodowym, a zatem na akt, który dotyczy należności pieniężnej. W skardze należało zatem podać jaka jest wartość przedmiotu zaskarżenia ponieważ od tej wartości sąd ma obowiązek obliczyć i pobrać wpis w stosownej wysokości.
W rozpoznanej sprawie w wezwaniu skierowanym do skarżącego, wskazano sposób usunięcia braku formalnego skargi przez podanie wartości przedmiotu sporu oraz zawarto pouczenie o skutkach niewykonania wezwania we wskazanym terminie, tj. w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania, informując o rygorze odrzucenia skargi.
Wskazać również należy, że stosownie do treści art. 73 p.p.s.a. w razie niemożności doręczenia adresatowi pisma w sposób przepowiedziany w art. 65-72 (tj. osobiście lub za pośrednictwem dorosłego domownika, a gdyby go nie było – zarządcy domu lub dozorcy, jeżeli nie mają oni sprzecznych interesów w sprawie i podjęli się oddania mu pisma), pismo składa się na okres 14 dni w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie 7 dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, które umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym, jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe. W przypadku niepodjęcia pisma w wyżej określonym terminie, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż 14 dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy.
W takim przypadku, pomimo nieodebrania pisma przez adresata, doręczenie, określane mianem "zastępczego", uważa się za dokonane z upływem 14 dnia od pozostawienia pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy.
Z akt sprawy wynika, że przesyłka sądowa adresowana do skarżącego, pomimo podwójnego awizowania, (w dniu 5 czerwca 2017r. oraz 13 czerwca 2017r.) nie została przez skarżącego odebrana. Tym samym, mając na uwadze treść art. 73 p.p.s.a. należało przyjąć, że przesyłka została doręczona stronie 19 czerwca 2017r., a zatem termin do uzupełnienia braków formalnych skargi rozpoczął swój bieg 20 czerwca 2017r. i upłynął bezskutecznie 26 czerwca 2017r.
Skarżący nie odpowiedział na wezwanie, co uniemożliwia sądowi nadanie skardze dalszego biegu.
Wobec powyższego, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji.
AKE