Uzasadnienie
A.D., reprezentowany przez pełnomocnika w osobie matki M.D., wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2011 rok.
Pismem z dnia 28 maja 2012 r. pełnomocnik skarżącego, w wykonaniu wezwania Sądu z dnia 15 maja 2012 r., wyjaśniła, że w związku z faktem, iż skarżący wniósł skargę do organu I instancji, organ ten przesłał akta sprawy wraz ze skargą (odwołaniem) do organu II instancji. Organ odwoławczy w wyniku rozpoznania odwołania uchylił decyzję organu I instancji i przekazał mu sprawę do ponownego rozpatrzenia. Pełnomocnik podkreśliła, że chciałaby zapewnić organowi I instancji "możliwość wypowiedzenia się w powyższej sprawie". Z tego względu, w jej ocenie, prowadzenie i kontynuacja sprawy do czasu wydania decyzji ostatecznej stają się bezzasadne. W związku z tym wnosi "o wycofanie skargi".
Jednocześnie do powyższego pisma pełnomocnik załączyła pismo organu I instancji z dnia 11 maja 2012 r., z którego wynika, że Prezydent Miasta Ł., działając na podstawie art. 233 § 1 w związku z art. 170 § 1 ustawy - Ordynacja podatkowa, przekazuje Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w Ł. odwołanie A.D. wniesione od decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] Nr [...] w sprawie podatku od nieruchomości za rok 2011, wydanej po ponownym rozpatrzeniu tej sprawy przez organ I instancji w związku z decyzją kasacyjną Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...]. W piśmie tym organ I instancji zawarł także informację, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. prowadzi również inne postępowanie odwoławcze związane z odwołaniem skarżącego od decyzji wymiarowej podatku od nieruchomości za 2012 r. (nr sprawy SKO [...]).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje
Skargę należało odrzucić, odstępując przy tym od oceny oświadczenia pełnomocnika skarżącego w kwestii cofnięcia skargi w niniejszej sprawie.
Na wstępie wyjaśnić jednak należy, że zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270) - dalej jako "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie zaś do treści § 2 tego artykułu, kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
- 1) decyzje administracyjne,
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty,
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie,
- 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach (...).
Stosownie zaś do treści art. 52 § 1 p.p.s.a., warunkiem dopuszczalności skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego jest wyczerpanie środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć zaś sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (§ 2 powołanego artykułu).
Wskazany przepis statuuje zatem zasadę pierwszeństwa postępowania administracyjnego (podatkowego) w stosunku do postępowania sądowego. Zasada ta odnosi się również do spraw rozstrzyganych na podstawie przepisów ustawy z dnia 21 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz. U. z 2010 r. Nr 95, poz. 613 z późn. zm.) w drodze decyzji administracyjnej (podatkowej), stosownie do art. 207 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), dalej jako "Ordynacja podatkowa".
Według art. 220 § 1 Ordynacji podatkowej od decyzji wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie do jednej instancji. Właściwym zaś do rozpatrzenia odwołania jest organ podatkowy wyższego stopnia. Organem tym w sprawach rozstrzyganych na podstawie powołanej wyżej ustawy z dnia 21 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jedn. Dz. U. z 2010 r. Nr 95, poz. 613 z późn. zm.), stosownie do art. 13 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej, jest samorządowe kolegium odwoławcze.
Z akt niniejszej sprawy wynika, że A.D., zaskarżając do Sądu decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...], w istocie wniósł odwołanie od tej decyzji wydanej po ponownym rozpatrzeniu sprawy określenia mu zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2011 rok, w związku z decyzją kasacyjną Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] dotyczącą tej sprawy. Odwołanie to organ I instancji przesłał w drodze pisma z dnia [...] do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. – jako organu właściwego do jego rozpoznania, a zarazem rozstrzygnięcia decyzją ostateczną powyższej sprawy.
Oznacza to zatem, iż postępowanie odwoławcze nie zostało zakończone wydaniem ostatecznej decyzji w przedmiotowej sprawie, na którą to decyzję przysługiwałaby podatnikowi skarga do sądu administracyjnego. Innymi słowy rzecz ujmując, skuteczne wniesienie skargi do Sądu w przedmiotowej sprawie byłoby możliwe dopiero na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł., wydaną po rozpatrzeniu odwołania podatnika od decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2011 rok.
W tym stanie rzeczy, wobec wniesienia przez skarżącego skargi na decyzję organu I instancji – Prezydenta Miasta Ł., stanowiącą przedmiot zaskarżenia w postępowaniu odwoławczym przed Samorządowym Kolegium Odwoławczym w Ł., a tym samym niewyczerpania toku instancji podatkowych w niniejszej sprawie, skargę należało odrzucić jako niedopuszczalną.
Jednocześnie końcowo odnosząc się do wniosku pełnomocnika w kwestii "wycofania skargi" wyjaśnić należy, że strona może cofnąć jedynie skargę skutecznie wniesioną. Jednym z warunków tej skuteczności, a zarazem dopuszczalności skargi, jak wyżej wskazano, jest wyczerpanie środków zaskarżenia w rozumieniu art. 52 § 1 p.p.s.a. W niniejszej sprawie strona warunku tego nie spełniła, gdyż postępowanie odwoławcze z jej odwołania nadal jest w toku. W konsekwencji brak dopełnienia tego warunku, a tym samym niedopuszczalność skargi w niniejszej sprawie, uzasadniają odstąpienie Sądu od oceny możliwości skorzystania przez stronę z uprawnienia procesowego w postaci cofnięcia skargi. Podkreślić jednak należy, że odrzucenie skargi jest w niniejszej sprawie zgodne z wolą strony, albowiem jak wskazał jej pełnomocnik: "prowadzenie i kontynuacja sprawy do czasu wydania decyzji ostatecznej stają się bezzasadne".
Z całą zatem pewnością odrzucenie skargi, podobnie jak umorzenie będące wynikiem cofnięcia skargi spełniającej warunki dopuszczalności, do którego nie doszło jednak w niniejszej sprawie, służyć będzie realizacji powyższego postulatu pełnomocnika skarżącego.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 52 § 1 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.
(MSi)