Uzasadnienie
I SA/Łd 592/20
Postanowieniem z [...] września 2020 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł., na podstawie art. 228 § 1 pkt 3, art. 216 § 1, art. 217 w związku z art. 222 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1325 ze zm.), dalej w skrócie: "O.p.", pozostawił bez rozpatrzenia odwołanie A. R.-L. (dalej: "Strony") z [...] lipca 2020 r. od decyzji Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego Ł. z [...] lipca 2020 r., określającej zlikwidowanej spółce cywilnej A. Biuro Rachunkowe K. R.-L., A. R.-L. (dalej: "Spółka"), zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za IV kwartał 2015 r. oraz za I kwartał 2016 r. i orzekającej o odpowiedzialności podatkowej A. R.-L., jako byłego wspólnika Spółki za zaległości podatkowe tej Spółki w podatku od towarów i usług, gdyż nie spełniało ono wymogów określonych w treści art. 222 O.p.
Decyzją z [...] lipca 2020 r. Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego Ł. określił zlikwidowanej w dniu 14 czerwca 2016 r. Spółce zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za IV kwartał 2015 r. w wysokości 16.346,- zł i za
I kwartał 2016 r. w wysokości 18.761,- zł oraz orzekł o odpowiedzialności A. R.-L., jako byłego wspólnika zlikwidowanej Spółki za zaległości podatkowe tej Spółki w podatku od towarów i usług za IV kwartał 2015 r. oraz za I kwartał 2016 r. w łącznej wysokości 35.107,- zł wraz z odsetkami za zwłokę w wysokości 8.883,- zł. Powyższa decyzja została doręczona Stronie 7 lipca 2020 r.
Pismem z dnia 15 lipca 2020 r. A. R.-L. odwołała się od powyższej decyzji, wnosząc równocześnie o umorzenie przedmiotowych zaległości podatkowych wraz z odsetkami za zwłokę. W treści odwołania Strona wskazała, iż wnosi ponownie o umorzenie przedmiotowych zaległości podatkowych, bowiem jej sytuacja uległa pogorszeniu. Zaznaczyła, że w poprzednich pismach dotyczących umorzenia opisała okoliczności, jakie miały miejsce w ostatnich czterech latach jej życia po śmierci w 2016 r. K. R.-L.. Podkreśliła brak swojej winy w odniesieniu do powstania przedmiotowych zaległości podatkowych, podnosząc, iż kontrola przeprowadzona w Spółce wykazała brak płatności ze strony kontrahentów. Strona uważa, iż została wykorzystana i oszukana przez teściową, która prowadziła biuro i sprawy Spółki po śmierci poprzedniego wspólnika (teścia Strony). W dalszej części uzasadnienia odwołania A. R.-L. opisała swoją aktualną sytuację materialno-bytową oraz trudności finansowe.
Odwołanie, akta sprawy oraz stanowisko o sposobie ustosunkowania się do pisma Strony z 15 lipca 2020 r. zostały 29 lipca 2020 r. przekazane do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł..
Wstępna analiza pisma A. R.-L., przeprowadzona przez organ odwoławczy wykazała, iż nie zawiera ono zarzutów w stosunku do zaskarżonej decyzji, a także pozostałych elementów odwołania wskazanych w treści art. 222 O.p. Pomimo tego organ odwoławczy uznał je za odwołanie. Wśród przesłanek takiej kwalifikacji prawnej pisma Strony z 15 lipca 2020 r. wymieniono: zaadresowanie pisma do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. za pośrednictwem Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego Ł., nadanie pisma w terminie przewidzianym dla odwołania, zatytułowanie pisma "odwołanie", wskazanie podstawy prawnej odwołania od decyzji (art. 220 O.p.) oraz wskazanie decyzji, której dotyczy pismo (numer, datę wydania, organ wydający).
W dniu 14 sierpnia 2020 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. wystosował do Strony pismo, w którym poinformował ją, że pismo z 15 lipca 2020 r. uznano za odwołanie a w związku z jego uzasadnieniem w całości dotyczącym udzielenia ulgi w spłacie zaległości podatkowych na mocy art. 67a § 1 pkt 3 O.p. stwierdzono, iż stanowi ono wniosek o udzielenie ww. ulgi, który zostanie rozpatrzony w odrębnym postępowaniu przez Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego Ł.. W kwestii zaś odwołania zaznaczono, iż pismo z 15 lipca 2020 r. spełnia wymogi odwołania jedynie w pewnej części.
Wobec powyższego, działając na podstawie art. 155 § 1 w związku z art. 222 i art. 228 § 1 pkt 3 O.p. w dniu 14 sierpnia 2020 r. wezwano Stronę do uzupełnienia złożonego odwołania, poprzez wskazanie elementów, jakie zgodnie z treścią art. 222 O.p. winno zawierać, tj. wskazania zarzutów przeciw decyzji, dowodów uzasadniających żądanie oraz określenia istoty i zakresu żądania będącego przedmiotem odwołania. W wezwaniu podkreślono, iż niezastosowanie się do jego treści w terminie 7 dni od daty jego doręczenia obligować będzie organ do zastosowania art. 228 § 1 pkt 3 O.p. i wydania postanowienia o pozostawieniu odwołania bez rozpatrzenia. Korespondencja nie została odebrana przez Stronę, została uznana za doręczoną w dniu 18 września 2020 r. a siedmiodniowy termin na uzupełnienie odwołania upłynął bezskutecznie 25 września 2020 r.
W takim stanie rzeczy Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. uznał, iż Strona, pomimo wystosowanego do niej wezwania, w wyznaczonym terminie nie uzupełniła złożonego odwołania, skutkiem czego odwołanie nie spełnia wymogów określonych w art. 222 O.p. i w konsekwencji, na podstawie art. 228 § 1 pkt 3 O.p., wydał opisane na wstępie postanowienie.
Na powyższe postanowienie Strona złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. W treści skargi wniosła o uchylenie w całości "dwóch zaskarżonych postanowień" i zasądzenie kosztów postępowania.
W uzasadnieniu skargi Strona wskazała, że iż nie otrzymała wezwania z 14 sierpnia 2020 r. do uzupełnienia braków formalnych złożonego odwołania. Podkreśliła, iż nie jest winna niedostarczenia korespondencji. Zaznaczyła, iż aktualna sytuacja związana z pandemią COVID-l9 jest nadzwyczajna i zasugerowała, że w tym przypadku mogła zawieść Poczta Polska. Skarżąca uważa, iż pozostawienie odwołania bez rozpatrzenia argumentów zawartych w odwołaniu jest dla niej krzywdzące, gdyż cyt.: "pozbawia mnie szansy dalszej walki o moją sprawę i przedstawienie do końca moich argumentów w tej sprawie".
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Ustosunkowując się do zarzutów skargi, organ dodatkowo wyjaśnił, że co prawda w związku ze stanem epidemii COVID-19 zostały okresowo wprowadzono pewne ograniczenia w funkcjonowaniu instytucji publicznych, jednakże w okresie, w jakim podejmowane były próby doręczenia Stronie spornej korespondencji, tj. w sierpniu 2020 r., ograniczenia te w większości już nie obowiązywały.
Organ wyjaśnił, że datę uznania przesyłki z 14 sierpnia 2020 r. za doręczoną ustalono w myśl art. 11 ust. 1 ustawy o delegowaniu pracowników w ramach świadczenia usług oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. poz. 1423), który stanowi, iż przesyłki, o których mowa w art. 98 ust.
2. pkt 4 lit. d ustawy zmienianej w art. 5, niedoręczone przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy uznaje się za doręczone po upływie 14 dni od dnia wejścia w życie tej ustawy. Zgodnie z art. 13 cyt. ustawy, weszła ona w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem przepisów wymienionych w art. 13 pkt 1-6 ustawy, dla których wyraźnie wskazano inne terminy ich wejścia w życie. Organ stwierdził, że wprawdzie w pkt 5 art. 13 ustawy wskazano, iż jej art. 11 wszedł w życie z dniem ogłoszenia, to jednak z ostrożności organ przyjął, iż samo wejście w życie tego przepisu z dniem ogłoszenia (czyli 20 sierpnia 2020 r.) nie daje wystarczającej podstawy do przyjęcia, że od tej daty należy również liczyć 14-dniowy termin dla przyjęcia fikcji prawnej doręczenia przesyłek niedoręczonych przed dniem wejścia w życie ustawy. Organ zwrócił uwagę, że próba doręczenia przedmiotowej przesyłki nastąpiła w dniu 19 sierpnia 2020 r., a więc jeden dzień przed wejściem w życie wyżej cytowanej ustawy o delegowaniu pracowników. W takim stanie rzeczy, zdaniem organu, sporną przesyłkę uznano za doręczoną w sposób prawidłowy.
Sąd zważył, co następuje.
Skarga jest uzasadniona, bo zaskarżone postanowienie narusza przepisy prawa procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Sąd stwierdza naruszenie przepisów prawa procesowego niezależnie od tego, że skarga wniesiona na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...] września 2020 r. o pozostawieniu bez rozpoznania odwołania Skarżącej od decyzji Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego Ł. określającej zlikwidowanej spółce cywilnej A. Biuro Rachunkowe K. R. –L., A. R.-L. zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za IV kwartał 2015 r. i za I kwartał 2016 r. oraz orzekającej o odpowiedzialności byłego wspólnika tej spółki, to jest A. R.-L., za zaległości podatkowe spółki, jest mało precyzyjna. Nie jest to jednak przeszkodą w rozpoznaniu skargi, bowiem przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325), dalej: "p.p.s.a.", nie ustalają rygorystycznych warunków formalnych skargi.
Rozwiązanie prawne przyjęte w art. 57 § 1 p.p.s.a. jest zgodne z tendencją ustawodawcy do odformalizowania postępowania sądowoadministracyjnego, a przede wszystkim pozostaje w zgodzie z zasadą niezwiązania sądu administracyjnego granicami skargi. Zgodnie z tym przepisem Skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a ponadto zawierać:
- 1) wskazanie zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności;
- 2) oznaczenie organu, którego działania, bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania skarga dotyczy;
- 3) określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego.
Przez pojęcia naruszenia prawa oraz naruszenia interesu prawnego, o których mowa w pkt 3 wskazanego przepisu, należy rozumieć podanie przyczyny uzasadniającej wniesienie skargi do sądu administracyjnego. Przepis nie wymaga przedstawienia w skardze wyczerpującego wywodu prawnego lub wskazania konkretnego przepisu prawa, który został naruszony. Rozważany wymóg skargi będzie spełniony, jeżeli skarżący wskaże, na czym polega, jego zdaniem, naruszenie prawa lub interesu prawnego w zaskarżonym akcie lub czynności. Analizowany przepis do warunków formalnych skargi nie zalicza wniosku skarżącego. Wprawdzie stosownie do art. 46 § 1 pkt 3 p.p.s.a. skarga powinna zawierać osnowę, jednakże do spełnienia tego warunku formalnego wystarczy, jeżeli ze skargi będzie wynikało, do czego w rzeczywistości zmierza wnoszący to pismo. Artykuł 57 p.p.s.a. nie zalicza do wymogów skargi przytoczenia w niej uzasadnienia, choć oczywiście nie jest to wykluczone.
Z treści rozpatrywanej obecnie skargi niewątpliwie wynika, że pozostawienie odwołania bez rozpatrzenia z powodu nieuzupełnienia braków formalnych tego pisma było, według Skarżącej, wadliwe, skoro Skarżąca nie wiedziała, że braki te ma uzupełnić, bowiem stosowne wezwanie wystosowane do niej przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. nie zostało jej doręczone. Z tego powodu Skarżąca, jak twierdzi, została pozbawiona szansy dalszej walki i możliwości przedstawienia do końca jej argumentów. Skarżąca uważa, że uznanie przez organ odwoławczy wezwania z dnia 14 sierpnia 2020 r. skierowanego do Skarżącej za doręczone było błędem, bowiem nie jest ona winna niedostarczenia tej korespondencji.
Takie sformułowanie zarzutów skargi jest wystarczające do jej rozpoznania. Nie ma znaczenia, że znaczna część wywodów skargi dotyczy kwestii niezwiązanych z wadliwością zastosowania przez organ odwoławczy art. 228 § 1 pkt 3 w zw. z art. 222 O.p., ale jest argumentacją związaną z odrębnym postępowaniem dotyczącym zastosowania ulgi podatkowej.
Zgodnie z art. 222 O.p. odwołanie od decyzji organu podatkowego, będące jednym z rodzajów podania, powinno, prócz ogólnych wymogów formalnych zastrzeżonych dla podania, zawierać zarzuty przeciw decyzji, określać istotę i zakres żądania będącego przedmiotem odwołania oraz wskazywać dowody uzasadniające to żądanie.
W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że przez braki formalne należy rozumieć zarówno niespełnienie wymogów określonych w art. 168 § 2 i 3 O.p., jak i wymogów ustanowionych w przepisach szczególnych (np. w art. 222 O.p.). W przepisach Ordynacji podatkowej ustawodawca traktuje bowiem jako braki formalne wszystkie braki podania, co skutkuje tym, że jest tylko jedna procedura sanowania tychże braków. Stosownie bowiem do treści art. 169 § 1 O.p. jeżeli podanie nie spełnia wymogów określonych przepisami prawa, organ podatkowy wzywa wnoszącego podanie do usunięcia braków w terminie 7 dni, z pouczeniem, że niewypełnienie tego warunku spowoduje pozostawienie podania bez rozpatrzenia (zob. wyrok WSA w Bydgoszczy z 16.05.2017 r. (I SA/Bd 826/16, LEX nr 2308306).
Przedstawienie, zgodnie z art. 222 O.p., zarzutów przeciwko kwestionowanemu rozstrzygnięciu, czy to w formie decyzji czy postanowienia, istoty i zakresu żądania będącego przedmiotem środka zaskarżenia, wskazanie dowodów uzasadniających to żądanie, jest ważne zarówno dla organu podatkowego, jak i dla strony. Funkcje i czynności podatkowego organu odwoławczego nie ograniczają się wprawdzie tylko do rozpatrzenia literalnej treści odwołania (zażalenia), jednak zawarcie w nim wymaganych przez prawo elementów składowych ukierunkowuje postępowanie odwoławcze (zażaleniowe), pozwalając skupić się na zagadnieniach i problemach dla danej sprawy rzeczywiście spornych oraz znaczących. Podatkowy organ odwoławczy, do którego wpływa odwołanie (zażalenie), sformułowane i przedstawione zgodnie z art. 222 O.p., otrzymuje stworzony przez odwołującego się punkt odniesienia, w kontekście którego rozpatruje całość sprawy.
Wnoszący odwołanie (zażalenie) może natomiast oczekiwać, że zaprezentowane przez niego żądania, zarzuty i dowody stanowić będą istotną część postępowania odwoławczego (zob. wyrok WSA w Gdańsku z 25.04.2018 r., I SA/Gd 53/18, LEX nr 2501122).
W kontekście powyższych uwag organ odwoławczy prawidłowo ocenił odwołanie A. R.-L. jako dotknięte brakami formalnymi i w związku z tym prawidłowo postanowił wezwać odwołującą się do uzupełnienia odwołania poprzez wskazanie elementów, jakie zgodnie z treścią art. 222 O.p. odwołanie powinno zawierać, to jest: zarzutów przeciwko decyzji, dowodów uzasadniających żądanie oraz określenia istoty i zakresu żądania będącego przedmiotem odwołania.
A zatem zasadniczym problemem spornym jest to, czy organ odwoławczy miał dostateczną podstawę do ustalenia, że Skarżąca, choć została prawidłowo wezwana do uzupełnienia braków formalnych skargi, to w wyznaczonym terminie ich nie uzupełniła.
W ocenie Sądu błędny jest pogląd organu odwoławczego, że wezwanie do uzupełnienia braków odwołania z dnia 14 sierpnia 2020 r. należało uznać za doręczone, a tym samym, że wyznaczony odwołującej się termin do uzupełnienia braków odwołania rozpoczął swój bieg i bezskutecznie upłynął. Wyrażając taki pogląd Sąd ma na uwadze poniższe argumenty.
W dniu 20 sierpnia 2020 r. została ogłoszona ustawa z dnia 24 lipca 2020 r. o zmianie ustawy o delegowaniu pracowników w ramach świadczenia usług oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2020 r. poz. 1423). Artykułem 5 tej ustawy ustawodawca dokonał zmiany art. 98 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 2020 r. o szczególnych instrumentach wsparcia w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz.U. poz. 695, 875,976 i 1086) w ten sposób, że po literze c) dodał literę d) w brzmieniu "organ administracji publicznej". Zmiana ta weszła w życie z dniem 20 sierpnia 2020 r., co wynika z art. 13 pkt 5 ustawy nowelizującej. Zmiana polega zatem na tym, że pomniejszony został katalog ograniczeń możliwości uznania za doręczone pism nieodebranych w okresie stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii. Innymi słowy, od chwili wejścia w życie tej zmiany do przesyłek wysłanych do lub przez organ administracji publicznej nie stosuje się ograniczeń wynikających ze wspomnianego art. 98 ust. 1, czyli przesyłki wysłane przez organ podatkowy mogą być uznane za doręczone, mimo że adresat ich nie odbierze.
Jednakże dla takiej możliwości konieczne jest spełnienie przesłanek przewidzianych przepisami prawa, a więc w zakresie przesyłek doręczanych w toku postępowania podatkowego, przesłanek przewidzianych w art. 150 O.p. Warunkiem wynikającym z tego przepisu jest m.in. pozostawienie przesyłki na okres 14 dni w placówce pocztowej i dwukrotne powiadomienie adresata o tym fakcie. Okres 14 dni jest przeznaczony na odebranie przesyłki przez adresata. Oznacza to, że dla uznania skutku doręczenia przesyłki, zgodnie z art. 150 ust. 4 O.p., konieczne jest, aby przesyłka oczekiwała na adresata w placówce pocztowej przez okres 14 dni i żeby miał on w tym czasie realną możliwość odebrania przesyłki.
Ten warunek nie został spełniony w odniesieniu do wezwania z dnia 14 sierpnia 2020 r., uwzględniając szczególną sytuację wynikającą ze wskazanej wcześniej zmiany prawa. Pismo to zostało bowiem zwrócone do organu w dniu 4 września 2020 r. Było ono po raz pierwszy awizowane w dniu 19 sierpnia 2021 r. i było powtórnie awizowane w dniu 27 sierpnia 2020 r. Jednakże należy mieć na uwadze, że przed 20 sierpnia 2020 r. wyłączona była możliwość uznania pisma za doręczone z uwagi na brzmienie art. 98 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 2020 r. o szczególnych instrumentach wsparcia w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz.U. poz. 695, 875,976 i 1086) przed zmianą tego przepisu omówioną wcześniej.
Należy też mieć na uwadze treść art. 11 ust. 1 wspomnianej ustawy nowelizującej z dnia 24 lipca 2020 r. o zmianie ustawy o delegowaniu pracowników w ramach świadczenia usług oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2020 r. poz. 1423), z którego wynika, że przesyłki, o których mowa w art. 98 ust. 2 pkt 4 lit. d ustawy zmienianej w art. 5, niedoręczone przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, uznaje się za doręczone po upływie 14 dni od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy. Wspomniana ustawa nowelizująca weszła w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, co wynika z art. 13 tej ustawy, a zatem weszła w życie z dniem 4 września 2020 r., skoro została ogłoszona w Dzienniku Ustaw z dnia 20 sierpnia 2020 r. Nie ma przy tym znaczenia fakt, że niektóre poszczególne przepisy tej ustawy weszły w życie w innych terminach, co wynika z poszczególnych punktów art. 13 ustawy, bowiem jej art. 11 wyraźnie wskazał na obowiązek liczenia 14 dniowego terminu od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, a nie od dnia wejścia w życie niektórych poszczególnych jej przepisów.
Sąd wyraża pogląd, mając na uwadze wskazane wyżej przepisy, że od dnia 20 sierpnia 2020 r. istnieje możliwość uznania przesyłki wysłanej przez organ podatkowy do podatnika za doręczoną, ale po spełnieniu warunków wynikających z art. 150 O.p. i przy założeniu, że w czasie 14 dniowego terminu, o którym mowa w art. 11 ust. 1 wspomnianej ustawy nowelizującej z dnia 24 lipca 2020 r., przesyłka oczekiwała na adresata w placówce pocztowej, o czym był on powiadomiony.
W rozpatrywanej sprawie wezwanie organu odwoławczego z dnia 14 sierpnia 2020 r. nie zostało doręczone adresatce przed dniem wejścia w życie ustawy wspomnianej ustawy nowelizującej, czyli przed 4 września 2020 r. A zatem datę jego doręczenia należy liczyć zgodnie z art. 11, czyli pismo można by uznać za doręczone po upływie 14 dni od daty wejścia w życie ustawy nowelizującej. Warunkiem takiego uznania jest jednak m.in. to, aby przez ten okres 14 dni, czyli do dnia 18 września 2020 r., adresatka miała realną możliwość odebrania pisma z placówki pocztowej. Takiej możliwości Skarżąca nie miała, bowiem pismo zostało zwrócone do nadawcy w dniu 4 września 2020 r., co wynika z adnotacji na kopercie.
Nie ma zatem decydującego znaczenia, że przedmiotowe wezwanie oczekiwało na Skarżącą przez okres 14 dni, skoro był to w zasadzie okres wyłączający możliwość uznania przesyłki za doręczoną w tej szczególnej sytuacji wynikającej z omówionych wyżej regulacji prawnych. Bez znaczenia jest to, że w zaskarżonym postanowieniu organ odwoławczy uznał przesyłkę za doręczoną z dniem 18 września 2020 r., bowiem miedzy 4 a 18 września 2020 r. adresatka i tak nie miała możliwości odebrania przesyłki w placówki pocztowej, bo przesyłka została wcześniej zwrócona do nadawcy.
Doręczenie dokonywane w trybie art. 150 O.p. może być uznane za dokonane, mimo faktycznego nie odebrania przesyłki przez adresata, ale pod warunkiem wypełniania ustawowych warunków przewidzianych w tym przepisie. Jednym z nich jest umożliwienie adresatowi odebrania przesyłki w terminie 14 dni i dwukrotnego powiadomienia o takiej możliwości. Ten warunek nie został spełniony.
Nie ma znaczenia, czy adresatka miała zamiar odebrać przesyłkę z placówki pocztowej oraz to, czy uzupełniłaby braki odwołania. Istotne jest natomiast skrupulatne dopełnianie wszystkich warunków doręczenia przez awizo, a więc przepisu wprowadzającego dopuszczalną fikcję prawną doręczenia. Instytucja doręczenia na podstawie art. 150 O.p. stanowi próbę pogodzenia z jednej strony konieczności zapewnienia sprawności postępowania, z drugiej zaś strony - zapewnienia praw stronom postępowania, w tym także prawa do otrzymania decyzji (pism, wezwań) wydanych w tym postępowaniu. Ponieważ instytucja doręczenia zastępczego wywiera tak istotne skutki dla praw uczestników postępowania, powinna być stosowana z zachowaniem reguł ustawowych, a każde odstępstwo winno skutkować przyjęciem, że w istocie nie doszło do zastępczego doręczenia pisma (wyrok NSA z 19.01.2017 r., I FSK 1016/15).
Z uwagi na powyższe należało na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325), w skrócie P.p.s.a., uchylić zaskarżone postanowienie. Organ odwoławczy przedwcześnie uznał, że Skarżąca nie uzupełniła braków formalnych odwołania, skoro wadliwa jest ocena, że wezwanie do uzupełniania tych braków zostało doręczone Skarżącej zgodnie z art. 150 O.p. w zw. z art. 11 ustawy z dnia 24 lipca 2020 r. o zmianie ustawy o delegowaniu pracowników w ramach świadczenia usług oraz niektórych innych ustaw (Dz.U.
z 2020 r. poz. 1423). Naruszenie tych przepisów mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Należy zatem ponownie doręczyć Skarżącej to wezwanie. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 i 205 § 1 P.p.s.a. uwzględniając to, że wnosząc skargę Skarżąca zapłaciła wpis sądowy w kwocie 100 zł.
Sprawa niniejsza została rozpoznana w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 P.p.s.a.
AKE.