Uzasadnienie
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga na opisane decyzje złożona została w prawem do tego przewidzianym terminie.
Skarga z racji braku wiedzy i doświadczenia procesowego skarżącego złożona została w kilku pismach kwestionujących decyzje Izby Skarbowej. Z uwagi na to jak również: jasną intencję wzruszenia obu decyzji i zapewnienie stronie prawa do Sądu, pismo nadane w dniu 31 grudnia 1995 r. uznać należy za część skargi /skargę/ dotyczącą decyzji odnośnie zaległości roku 1993, która doręczona została w dniu 2 grudnia 1995 r. zaś pismo nadane w dniu 20 stycznia 1996 r. odnieść do decyzji wypowiadającej się co do zaległości roku 1992 doręczonej 9 stycznia 1996 r. Całość korespondencji skarżącego z Sądem ma cechy skargi i pism skargę uzupełniających i ma na celu wzruszenie zapadłych decyzji.
Ad meritum. Nie negując uznaniowości rozstrzygnięć do ulg podatkowych, których konsekwentnie dochodzi skarżący, podkreślić należy, że w zaskarżonych decyzjach jak również w poprzedzających je decyzjach organu I instancji sytuacja majątkowa, rodzinna i życiowa skarżącego nie zostały należycie, dokładnie, wszechstronnie i wnikliwie rozważone i ocenione, co jest niezbędne dla prawidłowej subsumcji niewątpliwie ustalonego stanu faktycznego pod normy art. 22 i 31 ustawy o zobowiązaniach podatkowych.
Znajdujące się w aktach protokoły o stanie majątkowym skarżącego zdają się wskazywać na zgoła krytyczną sytuację jego i jego rodziny. Organy podatkowe przeciwstawiają temu - w pismach wewnętrznych - jedynie twierdzenie w myśl którego: "Sądzić należy, iż prowadzona działalność nie jest jedynym źródłem dochodu podatnika".
Nie odbierając organom administracji prawa do przypuszczeń czy ocen podnieść jednak należy, że rozstrzygnięcie sprawy winno znaleźć uzasadnienie w decyzjach, a co najważniejsze nie może opierać się na domniemaniach faktycznych.
Na okoliczność stanu majątkowego i sytuacji podatnika nie przeprowadzono stricte żadnego dowodu, choć możliwe było np. przesłuchanie strony, czy też jej współmałżonka, przeprowadzenie wywiadu w miejscu zamieszkania, czy prowadzenie działalności gospodarczej, zbadanie dokumentacji zakładu prowadzonego przez skarżącego dla ustalenia jego możliwej dochodowości itp.
Zaniechanie powyższego i uchylenie się od należytej oceny w decyzjach dochodów i możliwości finansowych skarżącego jak i sytuacji jego rodziny na czas rozstrzygania w sprawie stanowi naruszenie art. 7, art. 77 par. 1, art. 80 i art. 107 par. 3 Kpa i z mocy art. 22 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 22 ust. 2 pkt 3 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym uzasadnia uchylenie zaskarżonych decyzji.
Wzruszenie decyzji I instancji nie było niezbędne albowiem wytknięte uchybienia mogą zostać sanowane w postępowaniu drugoinstancyjnym.