Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy B. z dnia [...], którą ustalono C. K. łączny wymiar zobowiązania pieniężnego na 2016 rok.
Wymienioną decyzją z dnia [...] organ pierwszej instancji dokonał C. K. wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego na 2016 rok w kwocie 399 zł, z nieruchomości położonej w jednostce ewidencyjnej B., obręb [...], przyjmując do opodatkowania: podatkiem rolnym - grunty gospodarstwa rolnego o pow. 3,1100 ha fizycznych, podstawa opodatkowania 2,9550 ha przeliczeniowych, stawka podatku 134,3750 zł, podatek w kwocie 397 zł; podatkiem leśnym - lasy o pow. 0,0400 ha, stawka podatku 42,19 zł, podatek w kwocie 2 zł. Wysokość podatku ustalono na podstawie złożonej przez podatnika informacji w sprawie podatku rolnego, od nieruchomości i leśnego oraz danych z ewidencji gruntów.
W odwołaniu C. K. zarzucił niezgodność decyzji ze stanem faktycznym i przepisami prawa. Wskazał, iż ujęty w decyzji obszar gruntu jest niezgodny ze stanem faktycznym, a Urząd Gminy w B. nie chce sprostować tego faktu na podstawie dokumentów sprzed 1965 r., tj. map i zapisów do tych map. Ponadto wskazał, że powinien być zwolniony z podatku, bowiem nie osiąga żadnych dochodów. Renta z ZUS jest przesyłana na rachunek Ośrodek Pomocy Społecznej, w którym przebywa ze względu na stan zdrowia. Nadto grunty pozostają w złym stanie melioracyjnym, w związku z tym nie mogą być wykorzystywane do produkcji rolnej.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wyjaśniło, że z wypisu z rejestru gruntów, według stanu na dzień 14 kwietnia 2016 r. wynika, iż C. K. jest właścicielem nieruchomości położonej w jednostce ewidencyjnej B., obręb [...], oznaczonej nr działek: 211, 255 i 417 o łącznej pow. 3,15 ha. Grunt tych działek oznaczone zostały następująco:
działka nr 211 o pow. 1,18 ha: RIIIb - 0,11 ha, RIVa - 0,47 ha, RIVb - 0,45 ha, RV - 0,06 ha, S-RIVa - 0,09 ha; działka nr 255 o pow. 1,43 ha: RIIIb - 0,80 ha, RIVa - 0,40 ha i RIVb - 0,23 ha; działka nr 417 o pow. 0,54 ha: RIVa - 0,22 ha, RIVb - 0,17 ha, B-RV (użytki rolne zabudowane) - 0,11 ha i LsV (lasy) - 0,04 ha. Zatem w ocenie Kolegium organ pierwszej instancji prawidłowo ustalił przedmiot i podstawę opodatkowania. Dalej organ odwoławczy podkreślił, że w postępowaniu podatkowym czynności prowadzone w kierunku określenia rodzaju i powierzchni nieruchomości (gruntów) podlegających opodatkowaniu podatkiem rolnym czy podatkiem leśnym, dokonywane są w oparciu o dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Dane zamieszczone w tej ewidencji mają dla organów podatkowych charakter wiążący, co oznacza, iż organy te nie mogą samodzielnie czynić własnych ustaleń w tym zakresie. Dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków mają walor dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 194 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613 ze zm.), stanowią zatem dowód tego, co zostało w nich stwierdzone, a organ nie ma podstaw do pomijania owych danych w postępowaniu podatkowym.
Dodano, że jeżeli skuteczność zmiany danych uzależniona jest od wydania prawomocnego orzeczenia, to dopiero to orzeczenie stanowi podstawę do dokonania zmiany w ewidencji gruntów i budynków, a skuteczne zakwestionowanie przez podatnika danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków wymaga wszczęcia i przeprowadzenia stosownej procedury zmiany zapisów w ewidencji, dla której nie są właściwe organy podatkowe ani przepisy procedury podatkowej. Zatem żądanie uwzględnienia wskazywanych przez stronę dokumentów, nie mogło odnieść skutku prawnego w zakresie wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego na 2016 rok.
W skardze na powyższą decyzję C. K. podtrzymał dotychczasowe zarzuty.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, argumentując, jak dotychczas.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje
Skarga nie jest zasadna gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa.
Zgodnie z art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. (Dz. U. z 2015 r., poz. 520 ze zm.) podstawę wymiaru podatków stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. W wyroku z 13 stycznia 2015 r., w sprawie o sygn. akt II FSK 3109/12 NSA wyraził pogląd, że użyty w art. 21 ust. 1 zwrot "wymiar podatku" należy interpretować w ten sposób, że przy ustalaniu zobowiązania podatku od nieruchomości, w podatku rolnym i podatku leśnym, powinny zostać uwzględnione zawarte w ewidencji gruntów i budynków elementy przedmiotowe i podmiotowe. Informacje dotyczące funkcji (użytkowego przeznaczenia) zarówno gruntu, jak i budynku mają dla organu podatkowego charakter wiążący i nie mogą być przez niego samodzielnie korygowane w ramach postępowania podatkowego, bez zmiany tych wpisów w ewidencji.
Sąd pierwszej instancji w całej rozciągłości podziela powyższe stanowisko orzecznicze.
Jedynie na marginesie sąd pierwszej instancji zauważa, że jedyną skuteczną próbą odstąpienia od wyrażonego wyżej poglądu mogłoby być przeprowadzenie dowodu przeciwko dokumentom, o którym mowa w art. 194 § 3 o.p.
Jednak w realiach rozpoznawanej sprawy podnieść należy, że strona skarżąca nie przedstawiła nawet zalążka takiego dowodu, który można by przeciwstawić zapisom w ewidencji gruntów. W tej sytuacji twierdzenia o istnieniu dokumentów sprzed 1965 roku, które można potraktować jako dowody przeciw dokumentom w postaci danych z ewidencji gruntów uznać należy za gołosłowne.
W konsekwencji, mając świadomość odmienności części orzecznictwa sądów administracyjnych, sąd pierwszej instancji stoi na stanowisku, że dane z ewidencji gruntów są niepodważalne w toku postępowania podatkowego i stwierdza, że brak jest podstaw do uwzględnienia skargi.
W zaskarżonej decyzji jak i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji wymiaru łącznego zobowiązania podatkowego za rok 2016 dokonano na podstawie danych z ewidencji gruntów oraz ustaw podatkowych. Sąd nie dopatrzył się naruszenia powołanych w zaskarżonej decyzji przepisów ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (Dz. U. z 2016 r., poz. 617), jak również ustawy z dnia 30 października 2002 r. o podatku leśnym (Dz. U. z 2016 r., poz. 374).
W szczególności nie jest zasadny zarzut nienależnego opodatkowania podatkiem leśnym gruntów klasy V i VI. Wyjaśnić trzeba, że zgodnie z art. 1 ust. 2 cytowanej ustawy o podatku leśnym lasem jest grunt leśny sklasyfikowany w ewidencji jako las. Z tego względu prawidłowo organy podatkowe opodatkowały tym podatkiem lasy o powierzchni 0,04 ha.
Nie jest też uzasadniony zarzut braku zwolnienia od podatku gruntów pozostających w złym stanie melioracyjnym, które w związku z tym nie mogą być wykorzystywane do produkcji rolnej. Trafnie wywiódł organ odwoławczy, że cytowana wyżej ustawa o podatku rolnym nie przewiduje zwolnienia z podatku gruntów będących w złym stanie melioracyjnym, wobec czego stan melioracyjny pozostaje prawnie obojętny dla wymiaru podatku rolnego.
Podobnie ocenić należy zarzut nieuwzględnienia odłogowania gruntów gospodarstwa rolnego. Zasadnie wskazano skarżącemu tryb ubiegania się o zwolnienie z podatku rolnego oraz zauważono, że w dacie wydawania zaskarżonej decyzji skarżący nie uruchomił trybu ubiegania się o zwolnienie z podatku rolnego przewidzianego w art. 12 ust. 1 pkt 7 cytowanej ustawy o podatku rolnym.
Mając na uwadze wszystkie powyższe okoliczności na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718).
O kosztach orzeczono na podstawie art. 250 p.p.s.a. m.m.