Uzasadnienie
Zarządzeniem z dnia 7 listopada 2013 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, w sprawie ze skargi A spółki cywilnej z siedzibą w Ł. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z [...] określającą skarżącej zobowiązanie podatkowego w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2009 roku, pozostawił bez rozpoznania wniosek strony skarżącej o przyznanie prawa pomocy, wobec nieuzupełnienia w terminie jego braków formalnych.
Postanowieniem z 10 grudnia 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odrzucił zażalenie strony skarżącej na powyższe zarządzenie z uwagi na przekroczenie terminu do wniesienia zażalenia.
W zażaleniu na powyższe postanowienie spółka zawarła ponowny wniosek o przyznanie prawa pomocy i zawężając jego zakres wniosła jedynie o zwolnienie od wpisu sądowego od skargi.
Postanowieniem z 24 lutego 2014 roku Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie strony skarżącej na powyższe postanowienie.
Referendarz sądowy zważył, co następuje
Wniosek skarżącej jest bezprzedmiotowy.
Stosownie do art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.Dz. U. z 2012 r.,poz. 270 ze zm.)- dalej "p.p.s.a." prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Aktualnie rozpoznawany wniosek jest ponownym wnioskiem skarżącej spółki o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Wskazać należy, że prawomocnym zarządzeniem z 7 listopada 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi pozostawił bez rozpoznania wniosek strony skarżącej o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych, wobec nieuzupełnienia w terminie jego braków formalnych.
Prawomocność zarządzenia o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych, z którym strona wystąpiła po uprzednim wezwaniu do uiszczenia wpisu od skargi, oznacza obowiązek strony uiszczenia wymaganego wpisu. Od obowiązku tego nie zwalnia ponowne złożenie wniosku o przyznanie prawa pomocy, do czego strona ma prawo stosownie do przepisu art. 243 § 1 p.p.s.a w związku z art. 165 p.p.s.a. Zaznaczyć też należy, że ten ponowny wniosek obejmować może już jedynie przyszłe koszty procesu, nie może dotyczyć kosztów, do uiszczenia których strona była zobowiązana przed złożeniem prawomocnie rozstrzygniętego wniosku w przedmiocie prawa pomocy. Odmienne działanie sądu mogłoby doprowadzić do uniemożliwienia prowadzenia postępowania wskutek rozpoznawania kolejnych wniosków strony o przyznanie prawa pomocy, powodując nieuzasadnionym wydłużeniem postępowania. (por. postanowienie NSA z 19 lutego 2010 r., sygn. akt II FSK 621/09, LEX 628713, a także postanowienie NSA z dnia 22 lipca 2010 r., sygn. akt II FSK 1349/10, LEX 663256).
Należy podkreślić, że ponowne złożenie wniosku o przyznanie prawa pomocy, nawet dokonane w terminie zakreślonym w powtórnym wezwaniu do uiszczenia wpisu od skargi, nie może uchylić skutków prawomocności wydanego uprzednio rozstrzygnięcia o pozostawieniu jej wniosku bez rozpoznania i pozostaje bez wpływu na bieg terminu do jego uiszczenia. W konsekwencji jego niedochowanie skutkuje odrzuceniem skargi na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny, (postanowienia z dnia 18 września 2007 r., II FZ 330/07 oraz z dnia 11 stycznia 2008 r., II FZ 616/07), bieg terminu do opłacenia skargi nie zostaje jednak przerwany, jeżeli strona po doręczeniu jej wezwania, a przed upływem siedmiodniowego terminu do uiszczenia wpisu wystąpi do sądu z ponownym wnioskiem o przyznanie prawa pomocy.
Wobec prawomocnego pozostawienia wniosku strony o zwolnienie od kosztów sądowych bez rozpoznania, którego konsekwencją jest powstanie po jej stronie obowiązku uiszczenia wpisu od skargi w przedmiotowej sprawie jej wniosek o prawo pomocy w zakresie zwolnienia od wpisu sądowego w całości bądź w części uznać należało za bezprzedmiotowy, a postępowanie w tym zakresie umorzyć zgodnie z art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w związku z art. 258 § 1 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.
dc.