Uzasadnienie
Skargą z 2 czerwca 2016 r. P. P. zakwestionował decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z [...] r. w przedmiocie ustalenia zobowiązania podatkowego w podatku od spadków i darowizn.
W zawartym w skardze wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, podatnik wskazał, że sytuacja materialna, w jakiej się znajduje nie pozwala na przymus nowego uszczuplenia budżetu domowego, zaś konieczność zaspokojenia przedmiotowego zobowiązania podatkowego będzie się wiązała z koniecznością sprzedania obiektu będącego przedmiotem spadku za istotnie obniżoną wartość.
W złożonym w toku postępowania wniosku o przyznanie prawa pomocy skarżący wskazał ponadto, ze wspólnie z 92-letnią matką prowadzi gospodarstwo domowe, którego źródłem utrzymania są ich emerytury w łącznej wysokości 2.387 zł miesięcznie. Strona oświadczyła, że zamieszkuje w należącym do matki mieszkaniu własnościowym spółdzielczym, którego koszty utrzymania zamykają się kwotą ok. 770 zł (czynsz, prąd, telefon, telewizja i internet). Dodatkowo skarżący ponosi koszty: podatku gruntowego 117 zł, raty podatku związane z zasiedzeniem gruntu 50 zł, biletu miesięcznego 40 zł, opłaty za telefon komórkowy 35 zł, wydatki na leki i leczenie matki będącej osobą niepełnosprawną i wymagającą opieki ok. 350 zł. Jedyny majątek posiadany przez wnioskodawcę stanowi udział w ½ nieruchomości niezbudowanej nabytej w spadku po ojcu o wartości 132.000 zł.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył co następuje.
Generalną zasadą w postępowaniu przed sądem administracyjnym jest, że wniesienie skargi do tego sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Wniosek ten płynie wprost z treści art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.).
Sąd jednak, w określonych przypadkach, może przychylić się do wniosku strony o wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności. Zgodnie zatem z art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie NSA z 13 maja 2010 r., II FZ 182/10, dostępne: http://orzeczenia.nsa.gov.pl/ – dalej: CBOSA).
Podzielając w całości przedstawione wyżej poglądy NSA, uznać należy, że ujawnione przez stronę okoliczności uzasadniają w wystarczającym stopniu istnienie przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Wskazać należy, że wprawdzie świadczenie pieniężne, wokół spełnienia którego toczy się spór w niniejszej sprawie, jest z natury rzeczy świadczeniem odwracalnym, jednakże rozważając skutki zapłaty orzeczonej należności, należy mieć na uwadze jej wysokość, która w zestawieniu z możliwościami majątkowymi i finansowymi strony skarżącej, jest znaczna. Potencjalna egzekucja tej należności mogłaby doprowadzić do następstw trudnych do odwrócenia. W szczególności nie można wykluczyć, że egzekwowanie obowiązku objętego zaskarżoną decyzją może doprowadzić do utraty przez skarżącego nieruchomości, będącej przedmiotem spadku. Ewentualne jej odzyskanie będzie w praktyce niemożliwe. Z kolei środki uzyskane ze sprzedaży, jak należy zakładać – niższe od rynkowej jej wartości, nawet w przypadku ich zwrotu nie pozwolą na zakup podobnej nieruchomości.
W tym stanie sprawy sąd, uznając wniosek skarżącego o wstrzymanie zaskarżonej decyzji za wystarczająco uzasadniony, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.
Ake.