Uzasadnienie
A Spółka akcyjna wniosła skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S1. utrzymującą w mocy decyzję Wójta Gminy S2. z dnia [...] listopada 2014 r. w sprawie określenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2009 rok.
Organy podatkowe nie uwzględniły argumentacji Spółki, zgodnie z którą nie ciąży na niej obowiązek podatkowy ponieważ na skutek umowy sprzedaży i leasingu zwrotnego zawartej pomiędzy Spółką a B Sp. z o. o. w dniu 31 stycznia 2009 r., skarżąc Spółka przestała być właścicielem kanalizacji przez którą biegną należące do niej linie kablowe.
W dniu 17 czerwca 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi rozpoznał skargę i uchylił zaskarżoną decyzję (sygn. akt I SA/Łd 306/15).
Sąd stwierdził, że skoro Spółka jest od 1 lutego 2009 r. właścicielem jedynie linii kablowych ułożonych w kanalizacji kablowej należącej do innego podmiotu, to nie sposób przyjąć, że ciąży na niej zobowiązanie w podatku od nieruchomości w zakresie budowli, którą odrębnie kable nie są.
Po rozpoznaniu skargi kasacyjnej organu podatkowego Naczelny Sąd Administracyjny uchylił ww. wyrok w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi (wyrok NSA z dnia 14 czerwca 2016 r. sygn. akt II FSK 3033/15).
Skład orzekający NSA podzielił pogląd, zgodnie z którym organy podatkowe miały postawy do objęcia opodatkowaniem podatkiem od nieruchomości linii kablowych należących do spółki w sytuacji, gdy kanalizacja kablowa, w której linie te są położone znajduje się w rękach innego właściciela.
W wyniku ponownego rozpoznania sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uwzględnił skargę i uchylił zaskarżoną decyzję (wyrok z dnia 4 października 2016 r. sygn. akt I SA/Łd 686/16).
Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej, ponieważ decyzja organu odwoławczego została wydana przed upływem terminu przedawnienia (30 grudnia 2014 r.), jednakże doręczono ją pełnomocnikowi strony dopiero 19 stycznia 2015 r. Sąd podzielił pogląd wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 czerwca 2016 r. sygn. akt II FSK 1683/14, zgodnie z którym dokonując oceny co do przedawnienia zobowiązania, które powstaje z mocy prawa, należy uwzględnić datę doręczenia decyzji określającej to zobowiązanie, a nie datę jej wydania.
W dniu 5 kwietnia 2017 r. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną organu podatkowego i uchylił zaskarżony wyrok w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi (sygn. akt II FSK 137/17). Sąd drugiej instancji ocenił, że zaskarżony wyrok został wydany z naruszeniem art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
W dniu 25 września 2017 r. do akt sprawy wpłynęło pismo strony skarżącej zawierające oświadczenie o cofnięciu skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje
Stosownie do art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) – powoływanej dalej w skrócie "P.p.s.a." skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
Po przeanalizowaniu akt sprawy, w tym w szczególności zapadłych w sprawie orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd doszedł do przekonania, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzą okoliczności świadczące o niedopuszczalności cofnięcia skargi. W konsekwencji sąd uznał, że cofnięcie skargi jest wiążące.
Następstwem skutecznego cofnięcia skargi jest umorzenie postępowania sądowoadministracyjnego.
Zgodnie z 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a. sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania w sytuacji, gdy skarżący skutecznie cofnął skargę.
Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi orzekł jak w sentencji.
DB