Uzasadnienie
Skargą z 2 czerwca 2016 r. M. R. zakwestionowała decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z [...] r. w przedmiocie ustalenia zobowiązania podatkowego w podatku od spadków i darowizn.
W zawartym w skardze wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, podatniczka wskazała, że sytuacja materialna, w jakiej się znajduje nie pozwala na przymus nowego uszczuplenia budżetu domowego, zaś konieczność zaspokojenia przedmiotowego zobowiązania podatkowego będzie się wiązała z koniecznością sprzedania obiektu będącego przedmiotem spadku za istotnie obniżoną wartość.
W złożonym w toku postępowania wniosku o przyznanie prawa pomocy skarżący wskazał ponadto, że skarżąca samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe, którego źródłem utrzymania jest jej emerytura wraz z dodatkiem socjalnym w łącznej wysokości 10.558 koron szwedzkich czyli ok. 4.000 zł miesięcznie. Zgodnie z oświadczeniem pełnomocnika skarżącej jej miesięczne koszty utrzymania zamykają się kwota ok. 7.000 koron (czynsz, prąd, telefon, telewizja i internet). Dodatkowo strona ponosi koszty: biletu miesięcznego 300 koron i wydatki na leki i leczenie ok. 500 koron, w związku z powyższym "na życie" pozostaje jej kwota ok. 2.854 korony stanowiąca równowartość ok. 1.300 zł, która z uwagi na dużo wyższe koszty utrzymania w Szwecji pozwala jej na bardzo skromne życie. Jedyny majątek posiadany przez wnioskodawczynię stanowi udział w ½ nieruchomości niezbudowanej nabytej w spadku po ojcu o wartości 132.000 zł.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył co następuje.
Generalną zasadą w postępowaniu przed sądem administracyjnym jest, że wniesienie skargi do tego sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Wniosek ten płynie wprost z treści art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.).
Sąd jednak, w określonych przypadkach, może przychylić się do wniosku strony o wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności. Zgodnie zatem z art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie NSA z 13 maja 2010 r., II FZ 182/10, dostępne: http://orzeczenia.nsa.gov.pl/ – dalej: CBOSA).
Podzielając w całości przedstawione wyżej poglądy NSA, uznać należy, że ujawnione przez stronę okoliczności uzasadniają w wystarczającym stopniu istnienie przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Wskazać należy, że wprawdzie świadczenie pieniężne, wokół spełnienia którego toczy się spór w niniejszej sprawie, jest z natury rzeczy świadczeniem odwracalnym, jednakże rozważając skutki zapłaty orzeczonej należności, należy mieć na uwadze jej wysokość, która w zestawieniu z możliwościami majątkowymi i finansowymi strony skarżącej, jest znaczna. Potencjalna egzekucja tej należności mogłaby doprowadzić do następstw trudnych do odwrócenia. W szczególności nie można wykluczyć, że egzekwowanie obowiązku objętego zaskarżoną decyzją może doprowadzić do utraty przez skarżącą nieruchomości, będącej przedmiotem spadku. Ewentualne jej odzyskanie będzie w praktyce niemożliwe. Z kolei środki uzyskane ze sprzedaży, jak należy zakładać – niższe od rynkowej jej wartości, nawet w przypadku ich zwrotu nie pozwolą na zakup podobnej nieruchomości.
W tym stanie sprawy sąd, uznając wniosek skarżącego o wstrzymanie zaskarżonej decyzji za wystarczająco uzasadniony, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.
Ake.