Uzasadnienie
G.L. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] w przedmiocie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2008 roku.
W odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia wpisu od tej skargi w kwocie 179 zł skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika w osobie adwokata, wystąpił z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. W złożonym następnie, na wezwanie Sądu, urzędowym formularzu (PPF) skarżący oświadczył, że pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym wraz z żoną, 22-letnią córką K., 19-letnim synem T. oraz 16-letnią córką A. Wskazał przy tym, że jest bezrobotny i poszukuje pracy. Jego żona osiąga dochód z tytułu działalności gospodarczej w kwocie 1900 zł brutto miesięcznie. Podkreślił, że rodzina nie posiada żadnego majątku. Ponosi przy tym koszty utrzymania w wysokości 1.900 zł.
Z uwagi na fakt, że zawarte w powyższym wniosku oświadczenia okazały się niewystarczające do oceny rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych wnioskodawcy, zarządzeniem z dnia 4 lipca 2012 roku wezwano pełnomocnika skarżącego do uzupełnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez przedstawienie decyzji potwierdzającej posiadanie przez skarżącego statusu osoby bezrobotnej (z prawem bądź bez prawa do zasiłku dla bezrobotnych), wyjaśnienie przyczyn braku zatrudnienia pełnoletnich dzieci skarżącego: córki K. i syna T., nadesłanie wyciągów z posiadanych przez skarżącego i jego żonę rachunków bankowych z okresu ostatnich 3 miesięcy, złożenie odpisu (kserokopii) zeznania podatkowego skarżącego i jego żony za 2011 rok, wskazanie tytułu prawnego do nieruchomości, pod adresem której skarżący zamieszkuje - w terminie 7 dni, pod rygorem odmowy przyznania prawa pomocy.
W odpowiedzi na wezwanie pełnomocnik skarżącego w drodze pisma z dnia 12 lipca 2012 roku nadesłał wymagane dokumenty i informacje wskazane w zarządzeniu Referendarza sądowego z dnia 4 lipca 2012 roku.
Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym zważył, co następuje
Instytucja prawa pomocy w postępowaniu sądowoadministracyjnym uregulowana została w Rozdziale 3 Działu V ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej jako "p.p.s.a.".
Z treści przepisów art. 243 § 1, art. 244, art. 245, art. 246 § 1 oraz art. 252 tej ustawy wynika, iż osobie fizycznej może być przyznane na jej wniosek prawo pomocy w zakresie całkowitym, jeżeli wykaże, iż nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, a w zakresie częściowym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Wyjaśnić przy tym należy, iż prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie m.in. adwokata, radcy prawnego lub doradcy podatkowego. W zakresie częściowym obejmuje zaś zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie m.in. adwokata, radcy prawnego lub doradcy podatkowego (§ 2 i § 3 art. 245 powołanej ustawy).
Wykazanie powyższych okoliczności powinno nastąpić poprzez złożenie na urzędowym formularzu stosownego oświadczenia obejmującego dokładne dane o stanie rodzinnym i majątkowym. Od Referendarza sądowego zależy uznanie oświadczenia za wystarczające dla przyznania prawa pomocy we wskazanym zakresie.
Stosownie do powyższych przepisów, warunkiem przyznania stronie prawa pomocy jest wykazanie przez stronę, iż występują przesłanki uzasadniające jej udzielenie. W interesie skarżącego leży zatem przedstawienie wszelkich okoliczności, które wskazywałyby na fakt pozostawania w trudnej sytuacji materialnej.
Ze złożonego wniosku o przyznanie prawa pomocy, oświadczenia o stanie rodzinnym i majątkowym oraz nadesłanych dodatkowych oświadczeń i dokumentów wynika, że skarżący pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym wraz z żoną, 22-letnią córką K., 19-letnim synem T. oraz 16-letnią córką A. Skarżący jest bezrobotny i z tego tytułu pobiera zasiłek dla bezrobotnych. Żona skarżącego osiąga natomiast dochód z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej, w wysokości 1.900 zł miesięcznie. Córka K. i syn T. studiują na Politechnice [...] i nie osiągają żadnego dochodu. Małżonkowie i dzieci nie posiadają żadnego majątku, mieszkanie, w którym zamieszkują, jest lokalem spółdzielczym i nie zostało przez nich wykupione. Ponadto małżonkowie nie posiadają żadnych rachunków bankowych. Ponoszą wydatki na utrzymanie w wysokości 1.900 zł.
Biorąc pod uwagę powyższe, w tym kwotę dochodu rodziny i niezbędnych wydatków, Referendarz sądowy uznał, że wniosek skarżącego zasługuje na uwzględnienie i przyznał mu prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Skarżący wykazał bowiem dostatecznie, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Spełnienie zaś tej przesłanki obligowało do przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 zw. z art. 245 § 3 oraz art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.
(MSi)