Uzasadnienie
Pani M. B. wniosła skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z [...] utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł. z [...] ustalającą zobowiązanie w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych za 2005 r. od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów. W sprawie został wyznaczony termin rozprawy na 3 grudnia 2013 r. W dniu 23 września 2013 r. wpłynął do sądu wniosek o umorzenie postępowania sądowoadministracyjnego Dyrektora Izby Skarbowej w Ł.. W piśmie tym wskazano na wydany w dniu 18 lipca 2013 r. wyrok Trybunału Konstytucyjnego oznaczony sygn. SK 18/09, mocą którego przepis art. 20 ust 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 1998 r. do 31 grudnia 2006 r. uznany został za niezgodny z art. 2 w związku z art. 64 ust 1 Konstytucji.
Mając na uwadze powyższy wyrok organ stwierdził, że zaskarżona decyzja jak i ją poprzedzająca wydane zostały w oparciu o ten właśnie przepis. W tych okolicznościach, działając na podstawie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej w skrócie "p.p.s.a.") Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. decyzją wydaną w dniu [...]uwzględnił w całości skargę strony i uchylił własną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji ustalającą zobowiązanie podatkowe za 2005 r. i umorzył postępowanie w sprawie. In fine wniosku, na zasadzie art. 206 p.p.s.a. wniesiono o miarkowanie kosztów postępowania. W załączeniu przesłano decyzję z [...] W piśmie z 2 października 2013 r. zatytułowanym wniosek o umorzenie postępowania wraz z wnioskiem o przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu ustanowiony pełnomocnik strony potwierdził wydanie przez Dyrektora Izby Skarbowej w trybie art. 54 § 3 p.p.s.a. wskazanej wyżej decyzji, wnosząc o umorzenie postępowania. Wniosek o przyznanie kosztów udzielonej z urzędu pomocy prawnej usprawiedliwił nakładem pracy jaki poniósł w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Postępowanie sądowe podlega umorzeniu, ponieważ na skutek uwzględnienia skargi przez organ, w ramach tzw. autokontroli, stało się ono bezprzedmiotowe. Zgodnie z art. 54 § 3 p.p.s.a. organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy. Uwzględniając skargę, organ stwierdza jednocześnie, czy działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce bez podstawy prawnej albo z rażącym naruszeniem prawa. W rozpoznawanej sprawie organ korzystając z uprawnienia przyznanego na podstawie cytowanego przepisu, uchylił w całości zaskarżoną decyzję oraz decyzję organu pierwszej instancji i umorzył postępowanie w sprawie. Skoro z obrotu prawnego został wyeliminowany akt administracyjny stanowiący przedmiot skargi, to postępowanie sądowe stało się bezprzedmiotowe.
W myśl art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. bezprzedmiotowość postępowania stanowi podstawę do jego umorzenia. Mając powyższe na uwadze, Sąd w punkcie pierwszym postanowienia umorzył postępowanie sądowe. O kosztach postępowaniach sąd orzekł na zasadzie art. 200 w zw. z art. 206 oraz art. 250 p.p.s.a. przy uwzględnieniu regulacji Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. nr 163 poz. 1348 ze zm.). Przepis art. 206 p.p.s.a. dopuszcza miarkowanie kosztów w razie częściowego uwzględnienia skargi. Zdaniem składu orzekającego przesłanka częściowego uwzględnienia skargi, o jakiej w tym przepisie, jest spełniona także, gdy sąd uzna skargę za zasadną (zaskarżony akt za wadliwy w stopniu uzasadniającym usunięcie go z obrotu prawnego), choć z całkowicie innych przyczyn niż podniesione w skardze - a tak właśnie było w omawianym przypadku.
Powodem uwzględnienia skargi był wyłącznie opisany wcześniej wyrok Trybunału Konstytucyjnego. W postanowieniu z 22.12.2004 r. w sprawie sygn. akt OZ 720/04 Naczelny Sąd Administracyjny wyraził pogląd,że otrzymywane w ramach art. 250 p.p.s.a. wynagrodzenie pełnomocnika związane jest z faktycznym udzieleniem pomocy prawnej. Uprawnienie i obowiązek sądu ustalenia, czy pomoc prawna została rzeczywiście udzielone jest wyrazem tego, że poprzez instytucję przyznania pomocy prawnej Skarb Państwa przejmuje na siebie ciężar finansowy związany z wynagrodzeniem pełnomocnika z urzędu a sąd, jako dysponent środków publicznych, odpowiada za zasadność i legalność ich wydatkowania. Oznacza to, że czynność takiego pełnomocnika winna podlega kontroli w zakresie skutków jakie ma wywołać w postępowaniu.
Mając na uwadze powyższe przesłanki sąd doszedł do przekonania,że pełnomocnik ustanowiony w sprawie z urzędu swoim działaniem opisanym szczegółowo w piśmie zatytułowanym wniosek, potwierdził jedynie wydanie decyzji przez organ w trybie autokontroli i na tej podstawie wniósł o umorzenie postępowania sądowego a także wskazał na zakres podjętych czynności, które odnosiły się do czynności przygotowawczych mających być zwieńczonymi pismem precyzującym stanowisko strony w przypadku gdyby doszło do procedowania sprawy w związku z zarzutami skargi a nie wobec jej uwzględnienia z innych powodów niż w niej wskazano. W tych okolicznościach sąd dokonując miarkowania wynagrodzenia pełnomocnika miał na uwadze jego nakład pracy w kontekście wpływu na wydane rozstrzygniecie, i przyjął,że jest to 50 % wynagrodzenia o jakim mowa w § 6 pkt 5 cytowanego rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r., powiększone o kwotę podatku od towarów i usług według § 2 ust 3 tego rozporządzenia.
AKE.