Uzasadnienie
Postanowieniem z [...] r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego Ł.-G. z [...] r., nadające rygor natychmiastowej wykonalności decyzji z [...] r., orzekającej o solidarnej odpowiedzialności skarżącej za zaległości podatkowe spółki w podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu dokonanych wypłat za okres od stycznia do grudnia 2011 roku.
W skardze na powyższe postanowienie skarżąca wniosła o wstrzymanie jego wykonania. W uzasadnieniu wyjaśniła, że wykonanie zaskarżonego postanowienia wyrządzi znaczną szkodę i nieodwracalny skutek w postaci pogorszenia i tak trudniej sytuacji życiowej i majątkowej skarżącej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369), sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Należy zwrócić uwagę, iż nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do wykonania i w związku z tym nie każdy wymaga wykonania. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonych aktów administracyjnych dotyczy tych spośród nich, które takiemu wykonaniu podlegają, a zatem korzystają z przymiotu wykonalności.
Przedmiotem zaskarżenia w rozpoznawanej sprawie jest postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej, utrzymujące w mocy wydane na podstawie art. 239b ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2015 r. poz. 613 ze zm.), postanowienie organu pierwszej instancji dotyczące nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji w przedmiocie solidarnej odpowiedzialności skarżącego za zaległości podatkowe spółki w podatku dochodowym od osób fizycznych. Jest to akt prawny o charakterze procesowym, wydany w celu wykonania obowiązków wynikających z innego aktu administracyjnego.
Postanowienie to ogranicza się wobec tego jedynie do stwierdzenia natychmiastowej wykonalności decyzji w przedmiocie solidarnej odpowiedzialności, a udzielenie ochrony tymczasowej, może mieć zastosowanie jedynie w odniesieniu do aktów lub czynności, które mają przymiot wykonalności, a więc stwierdzają lub tworzą po stronie swoich adresatów obowiązki prawne lub uprawnienia. Nie ulega zatem wątpliwości, że zaskarżone postanowienie takiego przymiotu nie posiada (por. postanowienia NSA z 1 grudnia 2011 r., I FZ 403/11, z 9 czerwca 2017 r., I FZ 109/17).
Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.
Ake.