Postanowienie WSA w Łodzi z 5 sierpnia 2016 r., I SA/Łd 643/16

Sąd

Dnia 5 sierpnia 2016 roku P O S T A N O W I E N I E Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział I

Rozpoznanie

w dniu 5 sierpnia 2016 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji

Sprawa

w sprawie ze skargi W. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] roku Nr: [...] UNP: [...] w przedmiocie ustalenia zobowiązania podatkowego w podatku od spadków i darowizn p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Skład

Sędzia WSA Bożena Kasprzak przewodniczący

Uzasadnienie

W. S. wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi ze skargą na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] roku w przedmiocie ustalenia zobowiązania podatkowego w podatku od spadków i darowizn.

W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku wskazano na zasadność przedmiotowej skargi oraz wagę zarzutów w niej wskazanych, co zdaniem wnioskodawcy uzasadnia wstrzymanie wykonania w całości zaskarżonej decyzji.

W ocenie skarżącego, na gruncie niniejszej sprawy zachodzą przesłanki określone w dyspozycji art. 61 § 3 p.p.s.a. W kontekście wysokości miesięcznych dochodów uzyskiwanych przez skarżącego, wskazano, iż kwota zobowiązania podatkowego określona w zaskarżonej decyzji, jest dla W. S. niemożliwa do uregulowania, w sytuacji uprawomocnienia się postanowienia. Stąd też, należy zdaniem strony przyjąć, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody w rozumieniu ww. przepisu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje.

Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, zwanej w dalszej części rozważań p.p.s.a.), wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże na wniosek skarżącego sąd może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego prawa złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Istotne przy tym jest, iż to strona skarżąca powinna wykazać, że w jej przypadku wykonanie zaskarżonej decyzji pociągnie za sobą wyżej wskazane skutki.

Mając na uwadze treść przytoczonych powyżej przepisów prawa, w pierwszym rzędzie zważyć należy, że podstawowa argumentacja wniosku opierająca się na stwierdzeniu, iż za wstrzymaniem przemawia wadliwość zaskarżonej decyzji, nie zasługuje na aprobatę. Po pierwsze, wadliwość zaskarżonej decyzji nie jest przesłanką wymienioną w art. 61 § 3 p.p.s.a. Po drugie, nawet jeśli przyjąć, iż argumentacja podniesiona w skardze zasługuje na aprobatę skutkującą uchyleniem zaskarżonego aktu, to na etapie rozpatrywania wniosku o wstrzymanie zaskarżanej decyzji Sąd nie zajmuje się zasadnością skargi. O tym, czy skarga jest zasadna Sąd merytorycznie orzeknie na rozprawie.

Nie tracąc z pola widzenia całokształtu zgromadzonej dokumentacji, w ocenie Sądu strona skarżąca, poza hasłowymi sformułowaniami wniosku, nie wykazała okoliczności, wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a., warunkujących pozytywne jego rozstrzygnięcie.

Jednocześnie podkreślić należy, że Sąd nie neguje faktu, iż wynikająca z zaskarżonej decyzji kwota zobowiązania podatkowego jest obiektywnie znaczna i bez wątpienia konieczność spełnienia zobowiązania podatkowego może wywołać konsekwencje finansowe dla skarżącego, jednak nie musi to być równoznaczne z powstaniem trudnych do odwrócenia skutków, czy wyrządzeniem znacznej szkody. Należy przy tym wskazać, że przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest należność pieniężna, a więc z natury rzeczy świadczenie odwracalne, którego zwrot (wraz z odsetkami) może nastąpić w wyniku ewentualnego uwzględnienia skargi.

Zaznaczyć nadto należy, iż wnioskodawca w żaden sposób nie konkretyzuje okoliczności wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a. i nieuprawdopadabnia ich wystąpienia.

Reasumując, wobec braku przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.

Ake.