Uzasadnienie
Pismem z dnia 18 maja 2010 r. A. P., reprezentowany przez radcę prawnego J. K. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za maj lipiec, październik 2004 roku, nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za maj, czerwiec, wrzesień 2004 roku, zamieszczając w skardze wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
W uzasadnieniu skarżący wskazał, że wykonanie zaskarżonej decyzji przed ostatecznym rozstrzygnięciem sprawy stanowi zagrożenie dla prowadzonej działalności i zostanie pozbawiony środków do życia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
W polskim postępowaniu sądowoadministracyjnym przyjęto jako zasadę, iż wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Wniosek ten płynie wprost z treści art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej p.p.s.a.
Wyjątkiem od powyższej zasady jest uregulowanie zawarte w art. 61 § 3 p.p.s.a., zgodnie z którym po przekazaniu sądowi skargi sąd może, na wniosek skarżącego, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Warunkiem wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji jest uprawdopodobnienie istnienia przesłanek wymienionych w cytowanym przepisie tj. niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uprawdopodobnienie tych okoliczności spoczywa na stronie skarżącej. Sam fakt istnienia obowiązku wykonania aktu lub czynności organu administracyjnego nie może zatem stanowić przesłanki uzasadniającej złożenie wniosku o wstrzymanie wykonalności (por. postanowienie NSA z dnia 13 grudnia 2004 r. FZ 496/2004, publ. system LexPolonica).
W niniejszej sprawie brak jest podstaw do skorzystania z możliwości przewidzianej w art. 61 § 3 p.p.s.a..
Za takie uprawdopodobnienie nie można uznać wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, zawartego w skardze, w którym to strona wskazuje, że wykonanie zaskarżonej decyzji przed ostatecznym rozstrzygnięciem sprawy stanowi istotne zagrożenie dla prowadzonej działalności i może mieć wpływ na wielkość zatrudnienia w firmie oraz na sytuację majątkową jego rodziny.
Uzasadniając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, skarżący w istocie ograniczył się do wskazania, że jest w trudnej sytuacji finansowej, nie przytoczył natomiast żadnych innych okoliczności przemawiających za uwzględnieniem tego wniosku.
Za takie uprawdopodobnienie nie można uznać wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, zawartego w skardze, z którego wynika jedynie, że skarżący ma trudności z regulowaniem bieżących zobowiązań oraz że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje zachwianie jego gospodarki finansowej, utratę płynności finansowej i zagrożenie bytu gospodarczego i prawnego.
Podkreślić należy, że obowiązek uregulowania zaległości podatkowych w każdym przypadku, niezależnie od zamożności podatnika, łączy się z obniżeniem jego dochodu. Nie oznacza to jednak automatycznie powstania szkody i to znacznych rozmiarów lub trudnych do odwrócenia skutków, którym zapobiec może wstrzymanie wykonalności zaskarżonego aktu.
Nie ma w tej sytuacji podstaw do przyjęcia, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje realne niebezpieczeństwo wyrządzenia szkody lub trudnych do odwrócenia skutków.
Ponieważ skarżący nie wykazał, że w niniejszej sprawie zachodzą podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu.
Sz.Ch.